‘The Empire of Evil’ (Het Rijk van het Kwaad), zo betitelde Ronald Reagan de Sovjet-Unie begin jaren tachtig. Ik vond dat toen al wat overdreven, en veertig jaar later vind ik dat voor die periode nog steeds. De Sovjet-Unie was een dictatuur, daarover geen misverstand, maar wel eentje die bezig was door haar hoeven te zakken, geregeerd door bejaarde bureaucraten als Brezjnev die in Europa vooral op behoud van de status quo uit waren (en ook niet tot veel meer in staat waren). Zie hun (ja: ook hun) debacle in Afghanistan.
Zeker: je moest ‘de Rus’ niet de gelegenheid bieden, maar het gevaar kwam meer van een geavanceerde wapenwedloop die na een technische misser − per ongeluk afgevuurde raketten − te weinig bedenktijd liet om misverstanden uit de wereld te helpen. In 1914 had Rusland nog enige weken nodig om te mobiliseren. Dan kun je zoiets nog rechtzetten.
Over de auteur
Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus en (gast)columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Nu is dat anders. ‘Het Rijk van het Kwaad’: dat is een adequate term voor de maffiastaat van Vladimir Poetin. Een kwaadaardige, wraakzuchtige, gewelddadige en gewetenloze tiran uit een categorie die we sinds Adolf Hitler en Jozef Stalin op ons continent niet meer hebben gezien, en wiens regime − gezien de trotse mishandeling van de verdachten van de aanslag in Moskou − aan de nazi’s herinnerende en openbare terreurpraktijken niet schuwt. Ook in zijn culturele vernietigingspolitiek jegens Oekraïne toont Poetin zich een ware leerling van Hitler: net zo min als toentertijd Polen, mag dat land voortbestaan.
Dit nieuwe nazi-Rusland − want laten we het zo maar noemen − tracht de Europese democratieën met alle middelen te ondermijnen, via fake news, valse mantelorganisaties en manipulatie van verkiezingen. Net zoals nazi-Duitsland indertijd vindt het daarbij dankbare buitenlandse bondgenoten, al dan niet omgekocht. Dankzij uitgelekte Tsjechische informatie speelt ook in Den Haag thans onze eigen aflevering van de Kremlin-serie Wie is de mol?
Logisch dat daarbij eerst aan het zogenaamde ‘Forum voor Democratie’ van Thierry Baudet wordt gedacht. Die toont immers zijn openlijke bewondering voor de ‘mannelijke’ Russische dictator en fungeert inzake Oekraïne openlijk als Poetin-praatpaal: de Navo draagt de schuld. De ambassadeur van het Russische Rijk van het Kwaad is een vaste gast op de toogdagen van deze partij. ‘Mussert of Moskou’, aldus ooit de verkiezingsslogan van de NSB. Nu is het bij haar geestelijke nakomeling Mussert én Moskou.
De terechte vraag van Jesse Klaver naar zijn partijfinanciering werd door Baudet in de beste traditie van de WA-man (de Weerbaarheidsafdeling van de NSB) beantwoord met het dreigement hem bij herhaling ervan op zijn bek te slaan. Al zie ik dat deze wufte dandy, die met zijn eigen Eau de Thierry vergeefs probeert om poetiniaanse mannelijkheid uit te stralen, in de praktijk niet zo snel doen.
Waar FvD electoraal tot een complotdenkers-niche is gereduceerd, dreigt deze rel echter de aandacht af te leiden van de echte olifant in de Kamer: Wilders’ PVV. De partijdictator, die zich in het verleden evenzeer door Poetin liet fêteren en Poetins kijk op de wereld heeft willen propageren, heeft nu een vlucht naar voren gemaakt. Hij eist de onderste steen boven − in dat soort eisen is hij goed, behalve als het hemzelf betreft − wetend dat dat niet kan. Een scriptschrijver zou zeggen: juist dat is verdacht.
Niets bedreigt ook de staatsveiligheid van Nederland zozeer als Poetins agressie. Partij kiezen voor Poetin komt nu neer op landverraad. Bij de Kamerverkiezingen is het daar niet over gegaan, en bij de formatie evenmin. Er wordt gewoon met de PVV verder onderhandeld. Niet alleen VVD, BBB en NSC hebben deze ‘partij’ genormaliseerd, ook de media hebben dat gedaan. Met name de televisieomroepen, gretig hengelend naar een leuke quote, door Wilders te benaderen als een gewoon politicus, in plaats van de brandstichter die hij is. Die ijskast, ja ja.
Dat heeft intussen al tot de absurditeit geleid dat Caroline van der Plas en Pieter Omtzigt de linkse oppositie verwijten partijleden te gaan royeren die zich voor een kabinetspost lenen indien zijzelf in eigen kring onvoldoende capabele ministers kunnen vinden. Zo’n royement lijkt mij gezien de beoogde samenwerking met een abjecte partij echter vanzelfsprekend. Dat is jammer voor de kiezers die in november fout hebben gestemd, en de partijen die nadien fout geformeerd hebben, maar ze moeten die gifbeker nu maar zelf tot de bodem leegdrinken.
Eén zaak blijft hier opnieuw vrijwel buiten beschouwing: Oekraïne. Ja, Wilders heeft toegezegd de hulp te zullen slikken. Tegelijkertijd stemt zijn Eerste Kamerfractie tegen, en houdt zijn Tweede Kamer-woordvoerder een betoog dat rechtstreeks uit de koker van het Kremlin komt. En u weet: alle PVV-parlementariërs zijn lijfeigenen van de Grote Leider, zonder eigen wil.
Beloftes op papier zijn bij Wilders niets waard. Het zou van grote naïviteit getuigen om te veronderstellen dat het feit dat de grootste regeringspartij tegen steun aan Oekraïne is, geen gevolgen heeft. Bij elk nieuw coalitie-overleg over een nieuw steunpakket zal dat spelen: dat dan in de Trêveszaal Poetin mee aan tafel zit. Evenzeer speelt dat bij de selectie van bewindslieden een rol. Zoals Wilders in 2010 Uri Rosenthal voor Buitenlandse Zaken naar voren schoof, omdat die zijn extreme pro-Israël standpunt deelde, zo zal hij ook nu zijn eisen stellen. En het doet er ook toe wie er dan straks in Brussel aan tafel zit.
Het gevaar dat zo van een Wilders-coalitie uitgaat voor de staatsveiligheid, is veel groter dan dat van de openlijke Rusland-fan Baudet. Diens macht reikt momenteel niet verder dan het aanbieden van zijn nieuwe geurtjes aan het Kremlin. Ik vrees alleen dat hij dan door een ongeparfumeerde Poetin op zijn bek wordt geslagen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns