Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
Mijn man en ik zijn het erover eens dat onze kinderen grenzen nodig hebben voor bedtijd, schermtijd en huiswerk. Hij is zonder zulke grenzen opgegroeid, maar kon dat goed aan. Ik heb een disfunctionele jeugd gehad en heb erg veel moeite met conflicten. Uiteindelijk ben ik degene in het huishouden die de grenzen stelt en bewaakt. Dit kost me veel moeite, zeker nu onze kinderen pubers worden. Ondanks systeemtherapie, veel gesprekken en plannen komt er weinig initiatief vanuit mijn man. Ik ben diepongelukkig met mijn rol en voel me de boeman van het gezin. Hoe doorbreek ik deze dynamiek? Vrouw (50), naam bij redactie bekend
Nu onze kinderen de puberleeftijd al flink achter zich hebben gelaten, krijgen wij van ze terug dat ze blij waren met onze grenzen en duidelijkheid. Het heeft ze geleerd dat het afmaken van niet-leuke dingen uiteindelijk heel mooie dingen oplevert: hun beloning voor het harde werken bleek later op vele fronten. We begrepen ook dat ze in de puberteit dankzij onze grenzen zelfs de mogelijkheid hadden om ‘nee, ik mag niet’ te zeggen tegen klasgenoten in situaties die ze zelf niet wilden, maar waarop ze geen nee durfden te zeggen. Hou dus vol. De beloning voor u én uw kinderen volgt over tien tot vijftien jaar. Yvonne Warmerdam (63), Heeze
Kinderen functioneren het best bij ouders die goed in hun vel zitten. De rol van boeman past niet bij uw man, maar ook niet bij u. Daarom raad ik u aan de kinderen te belonen voor de belangrijkste doelen in het leven: slaap, eten en huiswerk. U kunt dat doen door samen hun favoriete activiteiten te ondernemen, zodat u een goede band met hen houdt tijdens de pubertijd. Sonja van Hall (61), Velp
Mijn partner en ik hebben veel gehad aan een therapie genaamd geweldloos verzet. Wij waren daarna een team. De sfeer in huis verbeterde doordat we niet meer voor al het gedrag, maar alleen voor het grensoverschrijdende gedrag duidelijke grenzen stelden. En ik voelde me niet meer alleen, omdat we hadden geleerd altijd in de wij-vorm te praten tijdens het stellen van grenzen. Ik kon weer positief reageren op de kinderen. Jet van Haastrecht (59), Leiden
Vergeet niet dat het aan u is om een plek te creëren waar uw kinderen zich kunnen afzetten tegen de gevestigde orde, terwijl er altijd van ze wordt gehouden. U doet het goede. Thomas Otte (37), Tilburg
Verander uw: ‘ik ben diep ongelukkig met mijn rol en voel me de boeman van het gezin’ in: ‘ik ben de trotse leider van dit gezin’. Op moeilijke momenten kunt u zichzelf troosten met de gedachte dat uw kinderen u over een aantal jaren dankbaar zijn, en dat uw man andere kwaliteiten heeft. Mieke Hoogstraten (68), Lelystad
Als je een disfunctionele jeugd hebt gehad zoals u, heb je trauma’s. Ik weet uit eigen ervaring dat het aangaan van discussies en de harmonie bewaren dan grote uitdagingen zijn, die voor enorm veel stress zorgen. Zoek voor uzelf hulp in de vorm van traumatherapie. En zorg bij stress vooral goed voor uzelf. Daar vaart uw gezin wel bij. Marti Bujdosó (62), Tilburg
Weet uw lapzwans van een man hiervan? U gaat niet samen oud worden. Vertel hem dat minstens tien keer. Kijk hoe hij reageert, hij kan zich herpakken. Kijk alvast om u heen. Licht uw familie in, u zult hen nodig hebben. Reflecteer ook op uzelf, bent u misschien te streng voor uw pubers? Met de kinderen komt het goed. U wilt natuurlijk beter, maar u en uw man zijn er ook gekomen. Freek Coenraads (64), Amsterdam
Na het overlijden van mijn broer (68) kwam ik in het bezit van zijn dagboeken. Hij heeft zijn leven minutieus beschreven en van commentaar voorzien. Hij heeft ook gedichten en verhalen geschreven. Hij ging alleen door het leven en had een complexe aard. Ik heb enkele passages gelezen en was zowel aangenaam als onaangenaam verrast. Zal ik verder gaan met lezen om hem zo (postuum) nog beter te leren kennen? Of kom ik dan dingen te weten, waardoor ik achteraf een hele andere kijk op mijn broer krijg? Ik mis hem heel erg. Vrouw (65), naam bij redactie bekend.
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 8 april: wzud@volkskrant.nl. Heeft u zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant