De lezers over waarom universiteiten niet strenger straffen bij wangedrag studenten, derdelanders en ‘humaan beleid’, statiegeld, duidelijke taal, de woningnood, waarom er meerdere ministeries van Landbouw moeten komen, de vogelgriep en koeien, en een oproep voor nieuwe kiloknallers.
In reactie op het maken en verspreiden van verwerpelijke ‘bangalijsten’ door een aantal leden van het Utrechtsch Studenten Corps (USC), pleitte Ilse Meijer donderdag in deze krant voor veel strengere straffen om voorgoed een einde te maken aan dit gedrag. Meijer stelt eigenlijk: stuur die mannen weg van de universiteit en de hogeschool, dat zal ze leren.
Waarom we dat niet doen? Die wettelijke bevoegdheid hebben we niet.
Wij kunnen individuele studenten alleen sancties opleggen na ontoelaatbaar gedrag binnen onze eigen gebouwen en terreinen. In dat geval kunnen de universiteit en de hogeschool deze studenten de toegang tot het onderwijs tijdelijk ontzeggen of zelfs definitief uitschrijven. Zo staat dat in de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek (WHW).
Het aanpakken van mogelijk strafbaar gedrag buiten de studiecontext – zoals in dit geval in het studentenhuis, in een sociale context – is in onze samenleving nu eenmaal een bevoegdheid van politie en justitie.
Wij delen de afschuw van Ilse Meijer overigens volledig. Daarom hebben wij een stevig pakket aan sancties opgelegd aan de vereniging USC. Dat pakket bestaat niet alleen uit straffen – onder andere het intrekken van subsidies en uitsluiting bij officiële gelegenheden –, maar ook uit dwingende maatregelen om te komen tot concrete cultuurverandering. Dat doen we omdat we ze wel degelijk een lesje willen leren, in die zin dat een straf ook de bedoeling kan hebben om er iets van op te steken.
Wij blijven geloven dat we kunnen helpen om het vrouwonvriendelijke tij te keren, ook bij het USC, hoe sceptisch mensen daar wellicht ook over kunnen denken. Tot slot: we zijn ons ervan bewust dat in de samenleving veel mensen denken dat studentenverenigingen en de universiteiten ‘één pot nat’ zijn. We onderstrepen hier dat we gescheiden organisaties zijn met ieder onze taken en verantwoordelijkheden, ook juridisch. Laat duidelijk zijn: als resultaat uitblijft, zullen we niet aarzelen de banden met het USC volledig te verbreken.
Wilma Scholte op Reimer, bestuursvoorzitter Hogeschool Utrecht en Henk Kummeling, rector magnificus Universiteit Utrecht
Na een uiterst lovende recensie van de countryplaat van Beyoncé volgt een podcast van de Volkskrant. ‘Queen B’ is immers een cultureel fenomeen. De reden waarom zij, mijns inziens, niets te zoeken heeft in het genre is niet omdat ze zwart is, of omdat ze uit de r&b komt. Het gaat om het feit dat Beyoncé het muziekgenre instormt zoals George W. Bush Irak binnenviel: met agressie en tot de tanden bewapend de vijand opzijblazen.
Ze zingt zoals ze altijd zingt: strijdbaar, hier ben ik, stap opzij, Jolene, I’m a survivor, take no prisoners! Niets van de breekbaarheid van goede countrymuziek. Net als bij operatie Desert Storm ging het om één ding: de baas worden en dan het veroverde gebied achterlaten in chaos en verwarring. Geen liefde, geen respect, geen inleving. De keizerin van de wansmaak doet haar plasje over een genre. What’s next?
Marcus van Engelen, Leiden
What’s in a word? Steeds als ik het begrip ‘derdelanders’ tegenkom, meen ik ‘derderangers’ te lezen. Zo ook in de krant van 4 april. Wellicht is mijn leeftijd (69) daar mede debet aan, maar ik denk dat mijn associatie vooral voortkomt uit de wijze waarop met deze groep Oekraïense vluchtelingen wordt omgesprongen: uiterst slordig, onduidelijk en met juridische willekeur. Schrijnend.
Het is een vorm van secundaire victimisatie: opnieuw worden zij slachtoffer, nu van regelgeving. Laten we oorlogsvluchtelingen gewoon op de eerste rang plaatsen en hen een veilig thuis bieden, ongeacht het land waar ze oorspronkelijk vandaan komen en nationaliteit. ‘Humaan beleid’ heet dat.
Ruud Joppen, Nijmegen
Te weinig mensen leveren blikjes en flesjes in? Heel eenvoudig: bereken gewoon wat (veel) meer statiegeld. Komen we ook meer aan het principe ‘de vervuiler betaalt’. En dan raap ik wat meer op dan nu, maar 3,50 euro per week. Kan ik het misschien wel winnen van mijn oudere broer! Die woont op de grens van Canada en de Verenigde Staten en vliegt eens in de twee jaar van ‘gevonden’ naar Nederland.
Peter van Denzen, Lisse
In haar column schreef Charisma Hehakaya over onbegrijpelijke brieven. Een tip aan mensen die duidelijke taal willen gebruiken in een brief: gebruik de Lees Simpel-app. Maak een foto van je brief en kijk hoe het simpeler kan.
Jeanet de Pee, Tilburg
Op de voorpagina van woensdag 3 april: ‘Met een baby bij je ouders op zolder’. Ik wil daar nog aan toevoegen: en opa en oma in het schuurtje in de achtertuin. Woningnood en problemen ouderenzorg opgelost.
Annemarie Reijbroek, Veenendaal
Een tante (uit 1908) was noodgedwongen zeven jaar verloofd omdat er in de jaren dertig geen werk en geen woning was voor haar. Mijn moeder (1926) woonde met haar verse echtgenoot en babytje in bij haar vader. Mijn schoonzus (1948), zwager en baby bij een tante. Ikzelf (1959) zat tot mijn 31ste op kamers. Behoefte aan woonruimte hebben we in Nederland al decennia. We moeten eindelijk goede maatregelen nemen om het aan te pakken.
Paula Breeman, Leiden
Er is woningnood, maar toch wordt de ene na de andere camping opgekocht door ‘grote jongens’ en worden er zonder enige schroom weer honderden recreatiebungalows neergezet. Dat mag vanwege de recreatieve bestemming van de grond. Maar dit betekent weer vele vierkante meters die – wat zal het zijn – zes maanden per jaar gebruikt worden en zes maanden leegstaan.
Als deze grond toch voor bewoning gebruikt mag worden, waarom dan niet voor permanente bewoning? Laat de gemeenten de grond opkopen en gebruiken voor sociale woningen, kleine woningen voor starters en senioren, etcetera. In ieder geval de groepen die nu te vaak buiten de boot vallen.
Het landschap wordt toch al te vaak zeer ontsierd door de prefabhuisjes, dus daar hoeven we het ook niet voor te laten. En mensen die permanent op een plek wonen zorgen er meestal goed voor. Of laat de camping de camping, maar niet weer een zoveelste park met vakantiehuisjes. Gemeenten, provincies, het Rijk: doe hier wat aan.
M. van Leeuwen, Heemstede
De wooncrisis wordt vaak in een adem genoemd met het grote woningtekort. Is een tekort aan iets, niet ook een overschot aan iets anders? Waarom vindt men dat iedereen recht heeft op een eigen afzonderlijk huis? Sinds wanneer vinden we dat eigenlijk?
Stapt de jeugd niet blind in de welvaartsfuik die is opgezet door onze ouders? Tot het moment dat we daar achter zijn, zou ik het fijn vinden dat wanneer men over het woningtekort spreekt, men ook even het overschot aan luxe vermeldt.
Thomas van Dijk, Amsterdam
Het belang van de agrarische sector voor de samenleving wordt elke week duidelijker. Pesticiden in grond en water, overmaat aan stikstof in de lucht, resten antibiotica in ons eten, verzakking van huizen bij een te lage grondwaterspiegel – allemaal tekenen aan de wand. Nu besmet het vogelgriepvirus koeien. Binnenkort springt het varkensgriepvirus over naar mensen.
Het houdt niet op en dat gebeurt allemaal niet voor niets. Landbouw en veeteelt raken ons eten en drinken, de lucht die we moeten inademen, de bodem waar we ons op bewegen, de subsidies waarmee alles betaald wordt. Het immense belang van de sector vraagt om verzwaring van de politieke aansturing, één ministerie is geen ministerie. Bij de formatie moet de positie van landbouw en veeteelt meer tot zijn recht komen.
Voedselveiligheid vraagt om een ministerie van Volksgezondheid en Landbouw, de woningnood vereist een ministerie van Ruimtelijke Ordening en Landbouw, de grondwaterstand een ministerie van Waterstaat en Landbouw, de stand van de natuur vergt een ministerie van Natuur en Landbouw, de openbare orde dwing tot een ministerie van Recht en Orde en Landbouw, de handelsbalans om een ministerie van Economische Zaken en Landbouw, de Europese afstemming noodzaakt tot een ministerie van Buitenlandse Zaken en Landbouw en voor de subsidies is er vanzelfsprekend een Ministerie van Financiën en Landbouw.
De complexiteit van de agrarische problemen vraagt om beleidsvorming met genuanceerde afwegingen, een vorm van polderen dus, vanuit meerdere invalshoeken. Alleen langs deze weg blijft Nederland de problemen de baas.
Theo Duivenvoorden, Haarlem
Viroloog Marion Koopmans (Erasmus MC) verbaast zich erover dat niet-carnivoren besmet kunnen raken met het vogelgriepvirus. Ik raad haar aan eens een bezoek te brengen aan een moderne, open melkveestal. Het open karakter van zo’n stal zorgt niet alleen voor veel lucht en ruimte voor het melkvee, maar het biedt ook toegang aan vogels. Immense steunbalken en hekwerken bieden comfortabele zitruimte voor vogels en op de voergang vinden ze kant-en-klaarmaaltijden in het voer voor de koeien.
Ik heb stallen gezien met honderden spreeuwen! Die vogels laten hun uitwerpselen vallen op de koeien, op hun ligplaats, in hun drinkwaterbakken en op hun voer.
Mijn verbazing dat koeien besmet kunnen raken met het vogelgriepvirus is dan ook minder groot dan die van mevrouw Koopmans.
Ad van Vuuren, oud-dierenarts, Lelystad
Een grote supermarktketen – en inmiddels ook andere supermarkten – besloot te stoppen met kiloknallers: veel vlees voor weinig geld. Geen kiloknallers meer! Dat vind ik jammer en ik vraag de supermarkten door te gaan met kiloknallers, maar dan wel met vleesvervangers. Gun mensen met een kleine beurs op betaalbare wijze kennis te maken met vleesvervangers en bij te dragen aan het terugdringen van stikstof. Kiloknallers met vleesvervangers met handzame recepten, een zinvol project.
Luc Meuwese, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant