Regisseur Steve Zaillian geeft de in zwart-wit gedraaide serie Ripley een flinke vleug film noir. Schitterend, en de sublieme Andrew Scott maakt hem zo mogelijk nog beter.
De populairste verfilming van The Talented Mr. Ripley, de crimeklassieker van Patricia Highsmith uit 1955, was uit 1999, met de toen nog piepjonge Matt Damon in de titelrol. Het ging allemaal over verleiding. Het mooiste stel (Jude Law en Gwyneth Paltrow) in de mooiste stad op aarde (Venetië), ondergedompeld in het kleurenpalet van de Méditerranée; geen wonder dat Ripley zijn plek aan tafel opeiste.
Voor de nieuwe, in radicaal zwart-wit gedraaide serieversie is regisseur en scenarist Steve Zaillian teruggekeerd naar het oorspronkelijke boek en hij heeft daarvan de duistere sfeer, de film noir-vibe, volledig omhelsd. De stijl van de serie valt het eerst op, in een macaber verhaal over de kronkels van de menselijke geest in alle schitterende schakeringen zwart, grijs en wit.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
In acht zich verleidelijk ontvouwende afleveringen wordt met een aantal terugkerende visuele motieven – in afwezigheid van inzichten in de psyche van de ongenaakbare en raadselachtige figuur Ripley (de onweerstaanbare Andrew Scott) – het profiel van een gevaarlijke sociopaat geschetst. Neem de nadrukkelijk aanwezige trappen en de vaak niet functionerende liften. Die komen steeds meer te staan voor de manier waarop Ripley zich verhoudt tot Dickie Greenleaf (Johnny Flynn) en Marge Sherwood (Dakota Fanning), een bevoorrecht stel dat zich in Italië heeft teruggetrokken.
In de openingsaflevering (New York, 1961) leren we Tom Ripley kennen als een fraudeur en vervalser, een scharrelaar die zo ongeveer tussen de ratten in de duistere stad leeft. Als hij de opdracht krijgt om de zoon van een rijke scheepsmagnaat over te halen om vanuit Italië terug naar huis te keren, beschouwt hij dat als zijn kans op een ander leven. Aangekomen in Italië beklimt hij voor het eerst moeizaam de eindeloze trappen in het kuststadje waar Dickie woont. Op deze manier wordt diens geprivilegieerdheid voortdurend tegenover de worsteling van Ripley om te stijgen op de sociale ladder gesteld.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
Hoewel Ripley er alles voor overheeft om eerst op gelijke hoogte met Dickie te komen om vervolgens zijn plek in te nemen, zal hij nooit kunnen ontkomen aan zijn afkomst. Zaillian (die als scenarist een Oscar won voor Schindler’s List) weet dit goed duidelijk te maken door een ander visueel motief: de argwanende blikken van conciërges, mensen achter loketten en zelfs de kat van de hospita, die onmiddellijk door het masker van Ripley heen kijken.
En dan de geweldige Andrew Scott zelf, aanwezig in elk shot, doorzichtig en mysterieus tegelijk, een eenzame man die gedreven wordt door een duivelse ambitie en die voortdurend op de vlucht is; eerst voor zichzelf en in de latere delen voor de gruwelijke waarheid die hem steeds meer op de hielen zit. Je kunt je momenteel geen enkele andere acteur bedenken die de intrigerende figuur van Ripley zo tot leven kan brengen.
★★★★★
Misdaad
Achtdelige serie van Steve Zaillian gebaseerd op The Talented Mr. Ripley van Patricia Highsmith (1955)
Met Andrew Scott, Johnny Flynn, Dakota Fanning
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant