Het slechtste treinstation van Nederland is niet vervallen, verwaarloosd of verwoest, het is gewoon zo bedoeld. Bij het ontwerp, de bouw en ingebruikstelling (2003) is de troosteloosheid kennelijk voor lief genomen, al zullen er mensen zijn die een architectonisch juweeltje zien in het kale, koude staketsel van staal, beton en glas – wie weet dezelfde die houden van een extreem industrieel interieur.
De tijdgeest, fraai gevangen.
Het station staat in het niets en toch is het nooit stil, met dat hartgrondige brommen van uit de grond geschoten megawindturbines die bijna op de sporen staan, de overbeladen snelweg langszij, het tankstation met de rijen kop-aan-kont geparkeerde vrachtwagens, de chauffeurs wachtend tot ze verder mogen, de langsracende hogesnelheidstreinen die niet stoppen maar wel de perrontegels laten trillen, en het denderen van rissen ketelwagons met chemicaliën en brandbare stoffen, in de volksmond ook wel ‘giftreinen’ genoemd.
Maar goed, vanaf deze zomer kan de geachte reiziger in zes uur rechtstreeks van Lage Zwaluwe naar Parijs. Voor een tientje!
Of nee, ‘prijsbreker’ GoVolta moest z’n enthousiaste plan alweer parkeren op het dode spoor van enthousiaste plannen, ‘tot nader order uitgesteld’, naast bijvoorbeeld de ‘tienminutentrein’ die ook al zo groots werd aangekondigd in interviews en persberichten, door een enthousiaste staatssecretaris.
Gelukkig rijden de sprinters naar Roosendaal en Dordrecht redelijk op tijd.
Jaar op jaar krijgt Lage Zwaluwe het predicaat ‘slechtste station’. Als goedmaker werd op een maandagochtend gratis koffie en thee uitgedeeld. Wie weet, is het betaald uit de boete van anderhalf miljoen die de spoorwegen kregen omdat ze te weinig treinen laten rijden, en die besteed zal worden aan ‘iets aansprekends’ voor de reiziger.
Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het oude station van Lage Zwaluwe, uit 1883, was bijna een boerderijtje. Het moest gesloopt voor de HSL Zuid, die een tijdperk aankondigde van hypersnelle verbindingen in een moderne, schone netwerksamenleving. Ook dat is tot nader order uitgesteld. Wel doet de gemeente haalbaarheidsonderzoek naar een ‘regionaal transferium’, in het kader van project Moerdijk MeerMogelijk, al is over het ‘uitrollen’ daarvan sinds 2017 niets meer vernomen.
De laatste Kamervragen over het slechtste station van Nederland dateren uit 2017, nadat bleek dat mensen met een beperking op hindernissen stuitten. Antwoord staatssecretaris: vervelend voor de rolstoelers, echter: ‘spoorsysteem’, ‘hoofdrailconcessie’, ‘kan niet van vandaag op morgen’.
Door een andere staatssecretaris is wel een investering van 7 miljoen euro toegezegd ter vergroting van het emplacement, opdat er ruimte komt voor goederentreinen van 740 meter, ook met gevaarlijke ketelwagens.
Niet te sikkeneurig graag: hier staat een druk station. De forensen parkeren soms zo haastig op de daartoe bestemde plak asfalt, dat ze delen van hun bumpers verliezen tegen de opstaande betonnen randen. Helaas geen toilet, dus doen de beukenhagen dienst, bewaakt door videocamera’s en vol in de wind. De windvlagen fluiten door het stalen hekwerk, maar graffiti geeft het station wat kleur, net als de posters in de abri’s die reclame maken voor de prachtige bouwkunst van Nederlandse treinstations, kijk maar op Instagram: Leeuwarden, Amsterdam, Enkhuizen. Niet hier.
In feite is dit geen station maar een ‘luchtbrug’ over veertien sporen, met handige, hufterproof fietskluizen aan beide zijden. Warmte komt van de hardhouten panelen waarmee delen zijn afgetimmerd, als het geen kunststof is. Twee transparante wachtruimtes beschutten tegen de koude miezer. Helaas zijn de deurklinken verwijderd, nu kun je enkel reikhalzend kijken naar het droge bankje en de vuilnisbak.
Maar de lift werkt.
Dat het station van een afstandje lijkt op een chemische fabriek was wie weet ook wel de bedoeling. Architecten spiegelen graag, en dit zou dan een spiegeling zijn van het zwarebedrijventerrein vlakbij waar ondanks een grote chemiebrand en een explosie bij Shell nog steeds graag mensen wonen.
Treinstation Lage Zwaluwe heeft niks van doen met Lage Zwaluwe, het dijkdorp verderop, maar daar begint wel het heerlijke rivierenlandschap, pal tegen de Biesbosch aan. Ondanks de kou ontwaakt het met rijen knalgeel raapzaad, de eerste uitlopers in de knotwilgen, en teer blad aan de populieren. Met een goedkoop daltarief en een fiets ben je er zo. Dat is ook wat waard.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant