Op 4 april 2023 was Lynn onderweg naar huis van een ontmoetingsdag. "Ik zit in het bestuur van een studievereniging. Omdat je niet weet met wie je dat gaat doen, hadden we een kennismaking", zegt ze. Met zes anderen die ze die dag had ontmoet, zat Lynn in de nachttrein van de NS. "We waren moe en zaten naast een luidruchtige groep studenten, waardoor we ons verplaatsten naar een andere coupé."
Uiteindelijk belandde de groep in het voorste rijtuig. "We waren bijna thuis toen het licht uitging. Mensen raakten in paniek en begonnen te gillen. Vlak daarna was de botsing."
De trein ontspoorde na de botsing met de kraan en botste nog zeven keer, onder meer tegen een betonnen pilaar, een elektriciteitspaal en een busje. "Ik zat aan de kant van het raam en na een botsing met een hard object schoten we richting het weiland. Daarbij is het rijtuig waar ik in zat gekanteld."
Omdat Lynn bij het raam zat, viel ze tijdens het kantelen van de trein. "Ik viel hard op mijn rug, waardoor er enorme druk op mijn longen kwam. Ik dacht dat ik dood zou gaan, dus ik begon mijn hoofd minder te beschermen. En doordat de coupé doordraaide, stootte ik mijn hoofd heel hard en belandde ik onder een bankje."
Uiteindelijk kwam het rijtuig tot stilstand in een weiland. "Het was akelig stil. Niemand wist wat er gebeurde. Een vriend rook vuur en brandstof, dus die schreeuwde dat iedereen uit de trein moest. Toen hebben we gezocht naar een open raam waar we uit konden vluchten."
"Ik was heel erg in shock. Ik dacht: wat gebeurt hier? Daardoor was ik ook helemaal in paniek", vertelt Lynn. Toen de inzittenden van de coupé uit de trein waren gevlucht, stonden ze in het weiland. "Ik zat onder het glas, dat ook in mijn mond, ogen, oren en neus zat, en onder het bloed. En ik was mijn schoen kwijtgeraakt. Het was ook ongelofelijk koud."
Samen met haar medereizigers wachtte Lynn op hulpverleners. "Die kwamen niet zo snel omdat de politie bang was dat het water rondom het weiland onder stroom stond. Ondertussen ging het steeds slechter met mij. Ik viel steeds flauw." Uiteindelijk werd Lynn na een half uur wachten door een andere reiziger richting de hulpverleners getild.
Toen Lynn uiteindelijk werd geholpen, werd ze gescheiden van haar nieuwe bestuursgenoten omdat ze rugklachten had. "Ik belandde samen met iemand anders uit mijn groep in een ziekenhuis in Leiderdorp. Hierdoor wist ik niet hoe het met de andere vijf mensen ging. Het was ook het moment dat ik ging nadenken over wat er was gebeurd."
"Ik vond het ongeluk heel traumatisch, omdat het meerdere botsingen waren", vertelt Lynn. Het wachten op de hulpdiensten vond ze ook heel moeilijk. "Van het wachten op de hulpdiensten en de kou werd ik moedeloos, omdat ik bang was dat ik mijn rug had gebroken."
Uiteindelijk had ze haar rug op vier plekken zwaar gekneusd. Daarnaast had ze verwondingen door het gebroken glas en een hersenschudding. Lynn werd de volgende dag ontslagen uit het ziekenhuis. "Toen begon het verwerken en herstellen."
Na het ongeluk voelde Lynn een maand weinig emoties. "In vergelijking met het ongeluk voelde het alsof niets anders er meer toe deed. Alsof het allemaal waardeloos was. Als je in ongeluk kon belanden, kon het dak boven mijn hoofd ook instorten of kon ik aangereden worden."
"Ik praatte weinig en had geen zin in gezelligheid of knuffels, omdat alles zo onwerkelijk voelde. Ik had destijds een vriend, maar die begreep niet wat ik voelde." Het gaat wel steeds beter met het psychische herstel, benadrukt Lynn. "Ik ben eigenlijk ook niet bang voor treinen."
Door haar verwondingen kon ze lange tijd niets zelf doen. "Ik kon niet lopen, niet zelf naar de wc of douchen. En ik sliep slecht door nachtmerries." Het herstel gaat volgens Lynn voorspoedig, maar ze is nog steeds niet helemaal de oude. Ze heeft last van concentratieproblemen, waardoor ze studievertraging heeft opgelopen, en aanhoudende rugklachten. Daardoor kan ze nog steeds niet sporten, iets wat ze graag deed.
Hoewel het treinongeluk ernstig was voor Lynn en haar bestuursgenoten, ziet ze het ook als een wake-upcall. "Ik ben na het ongeluk meer gaan focussen op dingen die ik echt leuk vind en waar ik passie voor heb. Het leven is soms maar kort, dus ik kan er maar beter van genieten."
Daarnaast heeft ze er goede vrienden aan overgehouden. "Ik kende die zes mensen nog niet goed, maar ik heb er nu vrienden voor het leven bij. Wij hebben iets heftigs meegemaakt, iets wat alleen wij hebben meegemaakt. Dat schept een heel hechte band", zegt ze.
"Ik ben niet dezelfde Lynn als voor het ongeluk en ik weet niet of die nog terugkomt. Het ongeluk was een samenkomst van toevalligheden die mij een heel andere blik op het leven heeft gegeven."
Job van der Plicht is binnenlandverslaggever van NU.nl en was vorig jaar kort na het ongeval in Voorschoten. Hij vertelt dat er geen grote veranderingen in de veiligheidsregels rondom werken op het spoor zijn doorgevoerd.
"Maar voertuigen die tijdens werkzaamheden het spoor op komen of verlaten moeten worden begeleid door een zogeheten veiligheidsfunctionaris. Dat geldt alleen voor plekken waar nog treinen rondom werkzaamheden rijden, zoals vorig jaar in Voorschoten."
Of er verder nog maatregelen komen, is niet bekend. Dat wordt pas duidelijk als het onderzoek van de Onderzoeksraad voor Veiligheid is afgerond.
Wel maakte het Openbaar Ministerie (OM) vorige week bekend dat niemand wordt vervolgd voor het ongeval. "Alles wijst er volgens het OM op dat het ging om een ongeluk en dat er geen strafbare feiten zijn gepleegd."
Op verzoek van de geïnterviewde is haar achternaam weggelaten. Haar volledige naam is bekend bij de redactie.
Maak binnen 1 minuut een gratis account aan en krijg toegang tot extra artikelen.
Gelieve een geldig e-mailadres in te geven.
Source: Nu.nl algemeen