Rondlopen in een overvol winkelcentrum was nooit helemaal mijn ding, maar een code intikken op het scherm van een pakketautomaat in een winkelcentrum dat wordt geplaagd door leegstand, vind ik ook niet het mooiste wat er is. Ik was van plan mijn zaterdagmiddag anders door te brengen, maar toen zei mijn dochter: ‘Papa, haal jij nog even een pakket voor mij op? Ik heb online iets besteld en dat staat drie kilometer verderop in een pakketautomaat. Als je deze code intikt, zwaait er een kluisje open. Succes, digibeet!’
Mijn voorgevoel was dat het bij mij niet zo simpel zou gaan. Het bleek te kloppen. Ik kon op dat pakketautomaat geen enkele code intikken, want het scherm was geblokkeerd door een foutmelding. Ik stond na te denken hoe je met zo’n foutmelding omgaat, toen ik achter mij een basstem hoorde: ‘Gewoon de code intikken!’ Een kerel van twee meter met een baard en een ongeduldige blik. Blij dat ik er niet meer alleen voor stond zei ik tegen hem: ‘Hebt u dit vaker gedaan? Gaat u dan maar even voor.’
De eerste twee minuten vond ik het wel grappig dat die man steeds kwader op het scherm ging slaan. Ik dacht: dit is nou winkelen in het digitale prachttijdperk, klappen geven op een pakketautomaat. Toen bedacht ik dat als die man het probleem niet kon oplossen, ik hier helaas zelf ook voor niets was gekomen. Gelukkig stapte precies op dat moment een mevrouw van rond de zeventig naar voren die er al een tijdje bleek te staan: ‘Misschien is een deur van een kluisje niet goed gesloten.’ De lange kerel met de baard bonkte tegen alle deurtjes aan. Maar liefst twee zaten er niet goed dicht. Twintig seconden later haalde hij zijn pakket eruit: een barbecuestel. Daarna toverde de mevrouw haar pakket tevoorschijn: een grote pan. Als laatste zwaaide mijn deurtje open. Ik zag een kartonnen doos waarop niets stond over de inhoud.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns