In Dragon’s Dogma 2 kun je aankopen doen om makkelijker te spelen. Maar de makers lijken zich met deze microtransacties te hebben misrekend, want de reacties zijn vernietigend. ‘Alsof je moet betalen voor een servet bij je pizza.’
Stel: je koopt een auto, een best dure. Maar als je gebruik wilt maken van de ingebouwde parkeerassistentie, moet je met je bank-app een paar euro betalen. Even pinnen op het dashboard.
Ondenkbaar? Niet in de gamewereld. Afgelopen weken ontstond daar oproer, toen bleek dat de game Dragon’s Dogma 2 zogeheten ‘microtransacties’ had opgenomen in het speeldomein. Als spelend personage kun je in het spel spullen kopen die je door de missies helpen. Een steen die je weer tot leven wekt als je bent doodgeslagen door een minotaurus, bijvoorbeeld. Of een kristal dat helpt bij ‘fast travel’, oftewel: sneller reizen tussen verschillende locaties in het landschap.
Het zijn allemaal dingen die je vanzelfsprekend wilt kunnen, als je net een game hebt aangeschaft van 75 euro. En daarom wordt op gamefora en op recensieblogs nu woedend gereageerd op het Japanse Capcom, de uitgever van het spel.
Computerspel of gokspel?
Microtransacties in games kunnen uit de hand lopen, weten ouders van kinderen die met een creditcard tienduizenden euro’s uitgaven in telefoonspellen als Clash of Clans. De verkoop van ‘loot boxes’, waarbij de koper niet weet wat er in een aangeschafte schatkist zit, is de laatste jaren in veel landen aan banden gelegd, omdat deze handel te veel lijkt op gokken.
Dragon’s Dogma had om andere redenen spraakmakend kunnen zijn. De game, waarin de speler vrijuit op avontuur kan in een open, middeleeuwse fantasiewereld, is een van de mooiste ‘open wereld-games’ van de laatste jaren. Dragon’s Dogma is prachtig vormgegeven en de personages zijn ingesproken door uitstekende stemacteurs.
Maar in al die gamepracht schuilt ook het onheil, waaraan de gamers nu die verafschuwde microtransacties aan te danken hebben. Games in de ‘triple A’-categorie, dus de blockbuster-achtige spellen, zijn zó duur om te maken, dat het verdienmodel aan het wankelen is. De game Cyberpunk 2077 uit 2020 bijvoorbeeld werd gemaakt met een budget van in totaal 407 miljoen euro. Dat is meer dan twee keer zoveel als de film Dune van dit jaar.
Aan de uitgestrekte werelden werken soms teams van honderden personen: vormgevers, programmeurs, componisten van soundtracks en stemacteurs. Door de vooruitsnellende techniek en de steeds krachtiger wordende pc’s en spelconsoles worden de eisen van de spelers ook steeds hoger. Iedere grote nieuwe game moet er nóg mooier uitzien, bij een vloeiend beeld van het liefst zestig ‘frames-per-second’.
Om dat mogelijk te maken, moet de ontwikkelaar investeren. En het geld daarna natuurlijk terugverdienen en het liefst nog wat winst maken ook. Dat wordt steeds moeilijker, ook vanwege oplopende personeelskosten en algehele inflatie. De aanschafsprijs van grote games is al flink gestegen, tot grofweg 75 euro per spel. Games nóg duurder maken, tot boven de 100 euro bijvoorbeeld, lijkt economisch riskant: veel potentiële kopers zullen afhaken vanwege zo’n bedrag.
Er wordt dus gezocht naar andere manieren om de game-economie gezond te houden. Verwacht wordt dat games in de nabije toekomst vooral gestreamd zullen worden, net als films en muziek. De speler betaalt dan een abonnement, net als voor Amazon of Disney, en kan de spellen uit het aanbod plukken. Volgens een onderzoek van het Britse onderzoeksbureau Midia speelden vorig jaar al 180 miljoen gamers wereldwijd via een abonnementsdienst, zoals die van Netflix, Apple of Amazon. Verwacht wordt dat Netflix dit jaar nog komt met een veel uitgebreider game-aanbod.
Volgens dezelfde onderzoekers worden ook de aankopen in games steeds belangrijker. Van de omzet in 2023 van de totale game-industrie, 208 miljard euro, kwam het grootste deel (116 miljard) zelfs uit aankopen in een spel, en dus niet uit aanschaf of streaming.
Maar deze kleine aankopen worden meestal gedaan in gratis spellen, of telefoongames als Candy Crush. Competitieve games als het vrij beschikbare Fortnite drijven op de aankopen van fanatieke spelers, die er bij onlinewedstrijden tegen andere spelers leuk uit willen zien en dus mooie outfits of ‘skins’ kopen. Tegen deze cosmetische microtransacties hebben weinig spelers bezwaar, omdat ze de loop van het spel niet veranderen en de koper meestal geen oneerlijk voordeel geven.
De transacties in Dragon’s Dogma zijn van een andere categorie. In de eerste plaats omdat een consument de volle mep heeft betaald om het spel in huis te halen. En in de tweede plaats omdat het gaat om een game die je thuis speelt, alleen op de bank. Je moet simpelweg extra betalen om de game beter te kunnen spelen. En die kosten die je maakt, blijken ook nog eens weggegooid geld. Want spelers die een paar uur onderweg zijn in Dragon’s Dogma, lopen vanzelf tegen de kristallen aan die ze even daarvoor hebben aangeschaft voor ongeveer een euro per stuk.
De uitgever Capcom lijkt een dure les te leren. De aankopen in de game hebben een stroom aan vernietigende commentaren en besprekingen opgeleverd, die de verkoopcijfers niet zullen bevorderen. En de spelers die de game al wel hadden gekocht, gaan waarschijnlijk geen geld meer uitgeven aan objecten die letterlijk voor het oprapen liggen.
Of zoals iemand met de gamersnaam Dranzel het schreef in een commentaar online: ‘Het is nu net of je extra moet betalen voor een servet bij je pizza, terwijl je naast een toilet zit waar je je handen kunt wassen. En de pizza wordt er niet beter van.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant