Er verscheen deze week een artikel op socialevraagstukken.nl waarin het verschijnsel spaarkringen wordt beschreven. Dat is een initiatief van Stichting Cash2grow waarbij mensen (twee)wekelijks samenkomen om geld te sparen en in gesprek te gaan over hun financiën. Ook kunnen leden kleine leningen ontvangen om een tijdelijk tekort op te lossen. Deelname aan een spaarkring zou niet alleen het financieel inzicht vergroten, ook het sociale netwerk verbetert. Een welkom effect aangezien mensen in financiële problemen door schaamte en ongemak geïsoleerd kunnen raken.
Tijdens het lezen herinnerde ik me ineens hoe vroeger een tante van me maandelijks met een groep buurvrouwen een spaarpot beheerde. Iedere maand legden alle vrouwen een geldbedrag in en bij toerbeurt kreeg telkens een van hen de pot. Het was een eenvoudige manier om geld te sparen en mijn tante kon haar vreugde nauwelijks bedwingen als het haar beurt was om de pot te innen. Met glimmende ogen stak ze het geldstapeltje discreet weg in haar boezem, duidelijk niet van plan om haar man in te lichten over de financiële meevaller.
Over de auteur
Ibtihal Jadib is rechter-plaatsvervanger, schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het Parool berichtte deze week dat de Hogeschool van Amsterdam voortaan een budgetcoach aanbiedt aan haar studenten. Die hulp wordt aangeboden nadat uit onderzoek was gebleken dat bijna de helft van de HvA-studenten zich (heel) vaak zorgen maakt over geld. Niet alleen had een grote groep soms helemaal geen geld meer, bovendien blijken studenten geregeld betalingsachterstanden te hebben. Daar wordt vervolgens weinig mee gedaan; 69 procent van de studenten met een betalingsachterstand heeft geen afbetalingsregeling. De schulden blijven simpelweg liggen, misschien wel tot de deurwaarder eraan te pas komt.
Het beeld van een armlastig studentenbestaan kan zo op het eerste gezicht nostalgisch lijken. Die sjofele jaren waarin je maar rommelig vooruitkwam – struikelend over tentamens, hartzeer, de nieuwe verstandhouding met je ouders, je jeugd en met jezelf bovendien – en waarin het grootste fortuin, tijd, onbekommerd wegsijpelde, kunnen vertedering oproepen.
Maar tijdelijk blut zijn is iets anders dan schulden opbouwen. In mijn tijd was dat iets wat je te allen tijde moest voorkomen. En als het geld op was, dan waren de mogelijkheden dat ook. Kopen op afbetaling? Het kwam niet eens in je op. Nu is dat normaal geworden, net als een forse studieschuld. Bij het afschaffen van de studiebeurs werd de studieschuld van overheidswege gepresenteerd als een investering in jezelf, iets positiefs dus.
De studenten van de HvA staan niet alleen; volgens het CBS maken veel jongvolwassenen zich zorgen over hun financiën. Gelukkig is hier aandacht voor en kunnen jongeren bij de gemeente aankloppen voor hulp. Ook zijn er initiatieven zoals Grip op je money of de FiKks-app, waarmee je via de telefoon toegang krijgt tot een financiële buddy. De beslissing van de HvA om eigen budgetcoaches in te zetten, past in deze trend van laagdrempelige hulp.
Al deze initiatieven zijn te prijzen, maar zij richten zich telkens tot het individu. Wanneer een probleem echter zo breed voorkomt, is er geen sprake meer van een verzameling individuen die toevallig allemaal worstelen met geld. Dan is er sprake van een maatschappelijk probleem. Kennelijk is er iets aan de hand waardoor veel jongeren tegenwoordig geldproblemen hebben.
Het antwoord daarop zou ook collectief moeten zijn. Zo’n spaarkring bijvoorbeeld lijkt me een uitstekende manier waarop studenten elkaar financieel vooruit kunnen helpen. Niet alleen wanneer er al schulden zijn, maar juist ook daarvoor al.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant