Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Uit Sarah blijkt dat Lenny Kuhr niet snel klein te krijgen is.
Ik ben niet ontevreden
Hier wil ik het mee doen
Sarah, Lenny Kuhr (2013)
Lenie ‘Lenny’ Kuhr was de 50 al ruimschoots gepasseerd toen ze in Sarah opgewekt en openhartig terugblikte op haar leven tot dan toe. De dromen van vroeger had ze niet meer, maar ‘er wachten nog verhalen, tot het einde van mijn pad’. Ze was oma, inmiddels, en speelde op het strand van Tel Aviv met ‘kindertjes’ – haar kleinkinderen.
Singer-songwriter Kuhr (74) schreef de tekst en de muziek in 2013 voor Foute Sarahs, een voorstelling van haar zus Ine en Heddy Lester over vrouwen van boven de 50. In 2022 kreeg Sarah een tweede leven. In een nieuw arrangement verscheen het muzikale zelfportret op een plaat (Lenny Kuhr) die ze uitbracht bij poplabel Excelsior.
In een ander nummer, Nog steeds een troubadour (tekst: Stef Bos), werd eveneens aan haar verleden gerefereerd. Met De troubadour was ze in 1969 doorgebroken voor een internationaal publiek, als een van de vier winnaressen van het Eurovisie Songfestival. In het vervolg van Bos zong ze over de pieken en dalen in haar leven: ‘Hoogmoed voor de val / De sneeuwgrens en het dal / Ik ken het allemaal / Het is een deel van mijn verhaal.’
Lenny Kuhr is niet snel klein te krijgen. Nadat ze eind vorige maand in Theater De Leest in Waalwijk vanwege haar joodse achtergrond en haar standpunten over de oorlog in Gaza was belaagd en uitgescholden door pro-Palestijnse activisten, zei ze dat ze niet bang was geweest. ‘Wel kwaad.’ Haar twee dochters wonen in Israël, ze bezoekt ze vaak. Een van haar vier kleinkinderen, Ozz, raakte in oktober zwaargewond na een vuurgevecht met Hamas.
Het geluk dat haar ten deel viel, twee kinderen, dankt ze indirect aan een incident dat destijds, in 1973, maandenlang hoog stond genoteerd op de nieuwsagenda van de media. Op het station van Haarlem werd Kuhr ’s avonds laat gemolesteerd door een man, met een gebroken neus tot gevolg.
Een jaar later trouwde ze met de kno-arts en plastisch chirurg die haar in het VU-ziekenhuis had behandeld. Met Gideon Bialystock, van Russisch-Duitse origine en opgegroeid in Nederland, kreeg ze haar twee dochters en trok ze voor een paar jaar naar Israël. In 1974 bekeerde ze zich tot het joodse geloof.
Haar volgende levenspartner was tekstschrijver Herman Pieter de Boer, de man die de hit voor haar schreef, Visite (1980), die ze samen met het Franse jongenskoor Les Poppys opnam. In het jaar van de breuk met De Boer, 1993, verloor Lenny Kuhr haar stem als gevolg van een neurologische aandoening . Het herstel vergde jaren en bracht haar op het pad van spiritualiteit en meditatie.
Ze begaf zich ook in het voetbal. Het was een zijstap die trainer Rinus Michels zijn bijnaam opleverde. Met De generaal, geschreven door Gerrit den Braber en met de melodie van De troubadour, betoonde ze hem in 1974 eer in het spelershotel van Oranje in Hiltrup, een dag na het befaamde ‘zwembadincident’.
Michels was er blij mee. De troubadour uit Eindhoven werd in de feestzaal van Waldhotel Krautkrämer bedankt met een zoen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant