Alle pontificale bijnamen van de Ronde van Vlaanderen (‘De Hoogmis’, ‘De Vlaamse Wielerprocessie’) konden niet verhullen dat er zondagochtend hemeltergende en goddeloze plannen waren beraamd om de zekere winst van Mathieu van der Poel te voorkomen. De volgende tactieken had ik voorbij horen komen: regen van aanvallen vroeg in de koers, Van der Poel helemaal mataglap demarreren, zijn ploeg afmatten zodat hij geïsoleerd zou raken, waarna hij kon worden geliquideerd – wielrenners zijn huurmoordenaars.
Over de auteur
Bert Wagendorp is voormalig sportverslaggever van de Volkskrant, oprichter van wielertijdschrift De Muur en auteur van wielerroman Ventoux. Hij schrijft wekelijks een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
De Ronde van Vlaanderen van 2024 was een wedstrijd van allen tegen één. Die ene was Mathieu van der Poel, sinds de andere gegadigde voor de eerste plaats, Wout van Aert, woensdag op het macadam van Dwars door Vlaanderen een paar botbreuken had opgelopen. Onmiddellijk steeg de temperatuur in het peloton: met die twee was de zege al vergeven, maar zonder Van Aert was de dwingende structuur van het duel uit de wedstrijd en resteerde chaos. Er hing opeens een opstandige stemming waarin talloze renners zichzelf lang niet kansloos achtten. Zo werkt het in de sport: heel lang leggen ze zich neer bij de status quo, maar wordt die onverwacht omver gekegeld dan ruikt iedereen opeens kansen.
Bovendien had Lidl Trek vorige week in Gent-Wevelgem ‘de code gebroken’, wat in het datatijdperk betekent dat er een wetenschappelijke methode was ontwikkeld om Van der Poel lek te schieten. Door met verschillende renners beurtelings ten strijde te trekken was de eenling Van der Poel zo uitgeput, dat Mads Pedersen hem kon verslaan. Er was lang naar gezocht, maar daar was hij dan: de sleutel naar verlies voor Van der Poel.
Zondagochtend bij de VRT luidde de meestgestelde vraag tijdens de voorbeschouwing: ‘Waarom zou X eigenlijk niet kunnen winnen?’ X, nog zonder klassieke zeges, was opeens een van de dertig favorieten. De nederlaag van Van der Poel kwam steeds dichterbij, ik begon zelf ook te twijfelen. Hij stond er op het startpodium ontspannen bij, maar dat was waarschijnlijk om zijn onzekerheid te verhullen. Hoe moest hij in godsnaam de anarchie gaan controleren?
Enfin, met nog honderd kilometer te gaan begon het afmatten met een aanval van Jorgenson. Daarna volgde Pedersen en daarna nog een paar hoopvollen. Op de Koppenberg had Van der Poel er genoeg van en stampte hij geïrriteerd omhoog. Opeens zat hij geïsoleerd, maar anders dan de vijand had bedoeld – in zijn eentje op kop. De opgewonden stemming bij het Sporza-commentaarduo Karl Vannieuwkerke en José De Cauwer sloeg om naar berustende bewondering. ‘Een metronoom op een fiets. Die benen, die malen,’ mijmerde Karl.
‘Niet normaal dit,’ zei José.
‘Tuurlijk is dit niet normaal’, zei Karl.
Hierna kreeg het commentaar alle kenmerken van homo-erotische liefdespoëzie, passend bij het fabuleuze machtsvertoon van Mathieu. ‘Wat voor ongelooflijk gevoel / moet het zijn zulke benen te hebben,’ droomde Karl verlangend voor zich uit. ‘Mocht je een dag zulke benen hebben! / Hoe zou dat zijn?’ De Cauwer wist het niet, hoewel hij zelf prof is geweest.
Volgende week is Parijs-Roubaix, nog net een streepje mooier dan de Ronde. Voor iedereen met plannen was er een sprankje hoop: Mathieu van der Poel kwam tamelijk vermoeid over de streep.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant