Van der Poel stapt vlak na de finish op de Minderbroedersstraat in Oudenaarde van zijn fiets. Met een schreeuw van geluk tilt hij de met modder besmeurde Canyon boven zijn hoofd.
Als hij weer opstapt, blijkt hoe diep hij heeft moeten gaan voor zijn derde zege in de Ronde van Vlaanderen. Zwalkend legt hij het laatste stukje naar zijn verzorger af.
"Voor mijn gevoel kroop ik richting de streep", vertelt de kopman van Alpecin-Deceuninck een uurtje later op zijn persconferentie. "Ik was helemaal leeg, kwam aan het einde niet in de buurt van de vermogens die ik normaal kan halen."
Glimlachend: "Ik ben niet eerder zo blij geweest om het doek voor de laatste kilometer te zien."
De laatste 20 kilometer van 'Vlaanderens Mooiste' bewijzen dat Van der Poel ook gewoon een mens is. In de 250 kilometer daarvoor was hij - niet voor het eerst - een sportman uit de buitencategorie.
Terwijl bijna het hele peloton op 44 kilometer van de finish moet lopen op de spekgladde kasseien van de Koppenberg, fietst 'MVDP' in een strak tempo omhoog. Het is direct de beslissing.
Van der Poel heeft in een mum van tijd anderhalve minuut voorsprong op zijn eerste achtervolgers. Die marge is ruim voldoende om Achiel Buysse, Fiorenzo Magni, Eric Leman, Johan Museeuw, Tom Boonen en Fabian Cancellara te evenaren; de enige mannen die ook drie keer de Ronde van Vlaanderen hebben gewonnen.
Van der Poel staat nu op vijf overwinningen in de zogenaamde monumenten, de vijf grootste eendagskoersen in het wielrennen. Er is geen andere Nederlandse man die dat kan zeggen.
Het zijn statistieken die de wereldkampioen vlak na de koers voor kennisgeving aanneemt. "Ik ben nu ontzettend kapot, dus het zal me wat tijd kosten om te realiseren wat ik gedaan heb", zegt hij met een glimlach. "Ik richt me nooit echt op records. Maar ik kan wel zeggen dat ik nu al meer gewonnen heb dan ooit had kunnen dromen. Alles wat nu nog volgt, zie ik als een bonus."
Ondanks veel waarschuwingen vooraf waren er zondag tijdens de Ronde van Vlaanderen toch weer een paar toeschouwers die zich misdroegen. Op de Oude Kwaremont gooiden zij bier naar Mathieu van der Poel. Ook was er boegeroep.
"Ik was bezig met het winnen van de koers", vertelde Van der Poel na de koers met een glimlach. "I couldn't care less."
Adrie van der Poel staat een half uurtje na de indrukwekkende overwinning van zijn zoon voor de bus van Alpecin-Deceuninck. Terwijl een stortbui de witte luifel boven zijn hoofd teistert, praat de Ronde van Vlaanderen-winnaar van 1986 in alle rust over wéér een recorddag voor Mathieu.
"Je kent onze uitbundigheid, hè", zegt Adrie met een knipoog. "Drie keer 'De Ronde' winnen en vijf keer op rij op het podium staan… dat zijn reeksen waar ik als wielerliefhebber stil van wordt. Vanbinnen ben ik ook echt blij, maar we zijn te nuchter om dat te laten zien."
Mathieu at afgelopen maandag bij zijn ouders. "Daar geniet ik dan van, op mijn manier", vertelt Adrie, die het voorgerecht (Roquefortsoep) en het hoofdgerecht (kip van de barbecue, gesmoorde bloemkool en aardappelkroketjes) verzorgde. Moeder Corinne maakte als toetje een perencrumbletaart.
"Als Mathieu langskomt, koken we nog weleens wat ongezonds", zegt Adrie. "Maar nu had hij gezegd: 'Pa, ik wil wel gezond eten.' Prima, dan maak ik dat toch?" Glimlachend: "Na het eten zei Mathieu: 'Lekker, pa.'"
In de familie Van der Poel zijn er meestal niet veel woorden nodig. Zondagochtend ontbeten vader en zoon in hetzelfde hotel, maar was er geen contact. Kort voor de start van 'De Ronde' stuurde Adrie nog wel een berichtje. "Fingers crossed en succes", stond erin. "Dat doen wij al jaren zo", vertelt Adrie. "Waarom zouden we dat veranderen?"
Daan schrijft sinds 2016 over wielrennen voor NU.nl. Lees hier meer van zijn verhalen.
Mathieu van der Poel vond het afgelopen week niet nodig om het parcours van de Ronde van Vlaanderen te verkennen. "Dat doe ik nooit voor deze koers", zegt hij. "Ik ken de wegen hier al vrij goed."
Het weer zorgt toch voor een primeur. Van der Poel had de beruchte Koppenberg niet eerder in de regen beklommen op zijn wegfiets. "Maar ik ken de beelden uit het verleden en wist dat het chaos zou worden op die klim", vertelt hij.
Van der Poel vraagt zijn ploeggenoten om hem in perfecte positie af te zetten voor de Koppenberg. Vanaf daar zal hij het zelf overnemen. "Ik versnelde op het steilste stuk, eigenlijk vooral om uit de problemen te blijven. Het was ontzettend glad, ik had amper grip. Maar opeens zat ik alleen. Dat was niet echt het plan, maar vanaf dat moment was er geen weg meer terug."
In de auto achter de eenzame koploper durft Christoph Roodhooft nog niet te juichen, ondanks de grote voorsprong van zijn kopman. "Je schrikt bij elke putdeksel, bij elk randje", zegt de ploegleider. "Maar ik heb Mathieu vooral met rust gelaten, omdat ik aan zijn kop wel zag dat hij aan het afzien was."
Pas in Oudenaarde, met de finish in zicht, kan Roodhooft ontspannen. En nadenken over de historische betekenis van de overwinning van Van der Poel. "Iedereen die de Ronde van Vlaanderen op zijn naam schrijft, is een absolute topcoureur", zegt de Belg. "Maar iemand als Van der Poel, die deze koers vandaag op zijn 29e al voor de derde keer wint… Dat is een fenomeen, hè. Echt een fenomeen."
Source: Nu.nl algemeen