Schulting moet opeens lachen aan de rand van de shorttrackbaan in Ahoy. "Ik gaf de pijn een 3, haha. Dat is een krankzinnig laag cijfer. Ik heb wel ergere pijn in mijn leven gevoeld. Een gebroken enkel moet wel heel veel pijn doen, dacht ik."
Drie uur na haar fatale val onderbreekt Schulting het samenzijn met haar familie en vriend om haar verhaal te vertellen. Ze zit rechtop op een stoel. Haar gegipste rechterbeen rust op een andere stoel. De blauwe krukken liggen ernaast.
Schulting is net terug uit het nabijgelegen ziekenhuis, samen met haar moeder Hannie en haar vriend Sam. Pijn lijkt ze niet te voelen. Ze staat het handjevol journalisten onafgebroken en zonder pijnscheuten te woord.
Ook in het ziekenhuis had ze weinig last. "Sam en mijn moeder zeiden nog: 'Ze is wel een topsporter.' Ik weet van mezelf dat ik een vrij hoge pijngrens heb. De arts wilde toch nog even een echo maken. Ik zei: 'Nee joh, dat hoeft niet'. Het ging eigenlijk wel goed. Sam zei: 'Laten we dat toch nog maar wel even doen'."
Vlak nadat haar vriend Sam haar had verteld dat de shorttracksters goud hadden gewonnen op de aflossing, kwam het slechte nieuws: enkel gebroken. "Ik ben door de arts een beetje voor gek verklaard dat ik na de val ben doorgeschaatst. Ze zei: hoe heb je dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen?"
Het geschreeuw van de tienduizend mensen neemt om 15.40 uur toe in Ahoy. In de finale van de 1.000 meter schaatst Schulting op de tweede plek, achter de Belgische koploper Hanne Desmet. Bij het ingaan van de laatste ronde op haar favoriete afstand wil de Friezin haar rivaal aan de binnenkant inhalen.
Dan gaat het mis. Schulting raakt met haar rechterschouder het lichaam van Desmet, die op haar beurt haar linkerarm uitsteekt. Schulting verliest haar evenwicht en vliegt in de boarding, samen met de Zuid-Koreaanse Gilli Kim en de Amerikaanse Kristen Santos-Griswold.
Schulting staat nog op en komt met een grimas op haar gezicht als derde over de streep. Het is allemaal niks waard: de Britse scheidsrechter Peter Worth heeft besloten tot een herstart van de finale. Desmet, die even denkt wereldkampioen te zijn, wordt gestraft voor het zetten van een armblock.
Desmet is woest. Ze noemt de straf "debiel voor de sport" en "onkunde" van de scheidsrechter. Schulting hekelt juist Desmet. "Als je wordt ingehaald, moet je dat accepteren. Hanne reed dit hele weekend op straffen. Ik lag op koers voor goud."
Schulting wil dan nog starten, terwijl ze op dat moment "abnormaal veel" pijn voelt. "Het is toch een WK-finale. Ik wilde er toch nog even voor gaan. Achteraf gezien is dat idioot geweest."
Schulting voelt na de herstart steeds meer pijn. Na drie ronden haakt ze af: ze tilt haar rechterenkel op, schudt het hoofd en huilt. Op het middenterrein wacht ze het einde van de finale af, onder luid applaus van het publiek.
"Het voelde als opgeven, maar het deed zoveel pijn", zegt Schulting. "Ik geef niet zomaar op. Er moet echt wel wat aan de hand zijn als ik op het middenterrein ga staan. Maar ik kon van de pijn niet meer normaal schaatsen. Het kon echt niet meer."
De race gaat als een waas aan haar voorbij. Santos-Griswold pakt de wereldtitel op de afstand waarop Schulting twee wereldtitels en twee olympische titels won. "Het was een verdrietig beeld."
Zo blijft Schulting zonder individueel goud achter. De wereldtitel op de aflossing - in de finale werd ze vervangen door Michelle Velzeboer - voelde niet als een pleister op de wonde na een zwaar seizoen. "Dit is niet makkelijk te plakken. Ik had liever gehad dat het nooit was gebeurd."
"Het is een kloteweekend geweest", zegt Schulting onomwonden. "Ik ben dit seizoen een beetje aan het relativeren, maar je kan er niet heel veel positiefs van maken."
Source: Nu.nl algemeen