België besloot vorig jaar zomer om alleenstaande mannen voorlopig niet meer op te vangen, omdat de asielopvang vol zit. De opvangplekken die er zijn, worden gebruikt voor vrouwen, kinderen en gezinnen.
De vraag is dan ook: mogen mensen worden teruggestuurd als in het land waar ze eerst asiel aanvroegen geen plek is? Nederland stuurt om soortgelijke redenen ook al geen vluchtelingen meer terug naar Italië en Griekenland.
Een aantal van de zogenoemde Dublinclaimanten stapte daarom naar de rechter. Zij willen dat Nederland hun asielaanvraag behandelt, omdat ze in België niet kunnen worden opgevangen. Uiteindelijk kwam dit vraagstuk bij de Raad van State te liggen.
Die zegt nu dat "de enkele schending" van de opvangverplichting niet voldoende is om ervan uit te gaan dat alle vluchtelingen in België slecht worden opgevangen. De alleenstaande mannen kunnen namelijk nog wel gebruikmaken van de nood- en daklozenopvang en medische en juridische hulp krijgen. Ook vindt de Raad van State dat de Belgische autoriteiten wel hun best doen om nieuwe opvangplekken te regelen.
Kortom: de situatie is niet zo nijpend dat Nederland de vluchtelingen niet meer mag terugsturen.
In de zogenoemde Dublinverordening is afgesproken wanneer een land verantwoordelijk is voor een asielzoeker. Dat is meestal het land waar de asielzoekers zich eerst heeft gemeld.
In dit geval gaat het bijvoorbeeld om iemand die eerst asiel heeft aangevraagd in België en vervolgens naar Nederland is vertrokken. Volgens deze afspraken mag Nederland de asielzoeker dan terugsturen naar België. Dat land is dan verantwoordelijk voor de afhandeling van de asielaanvraag.
Hoewel in België vorig jaar bijna net zo veel mensen asiel aanvroegen als in het jaar ervoor, stokt de doorstroom van mensen in de azc's. Dat heeft bijvoorbeeld te maken met de asielprocedures die steeds langer duren. Tegelijkertijd openen maar mondjesmaat nieuwe opvangplekken.
Alleenstaande mannen komen daarom op een wachtlijst te staan. Zo stonden begin februari tweeduizend mannen op de wachtlijst voor een opvangplek. Het kan een maand tot een jaar duren voordat zij een plek krijgen.
De maatregel veroorzaakte veel reuring in België. Het land overtreedt namelijk de internationale afspraak dat asielzoekers recht hebben op opvang. Hoewel de Belgische Raad van State al zei dat dit niet mocht, besloot de regering gewoon door te gaan met de maatregel.
"Schorsing Raad van State zorgt niet dat we opeens wel plaats hebben voor iedereen", schreef staatssecretaris voor Asiel en Migratie Nicole de Moor op X. "Mijn beleid zal dus niet veranderen: absolute prioriteit gaat naar gezinnen en kinderen."
De situatie leidde nog tot vele rechtszaken en zelfs beslagleggingen op rekeningen van opvangorganisatie Fedasil en de staat. Dat geld gebruiken vluchtelingenorganisaties, waaronder de Belgische tak van VluchtelingenWerk, om de asielzoekers bijvoorbeeld eten te geven of op te vangen in hotels.
Source: Nu.nl algemeen