De provincie Groningen wil de eierbal opstuwen in de vaart der volkeren, las ik in de krant. Er komt uiteraard subsidie aan te pas. ‘Daarmee kunnen wij ervoor zorgen dat de eierbal als regionaal product verder wordt vergroot, over de provinciegrenzen heen’, aldus een gedeputeerde.
Dat moeten ze in Groningen natuurlijk zelf weten, maar van mij hoeft het niet zo nodig, die Starbucksificatie van de eierbal. Ik eet er wel een als ik toevallig toch in Groningen ben, dat is juist de charme van een regionale lekkernij. Trouwens, onder ons gezegd: zo lekker is die eierbal nu ook weer niet, met zijn ordinaire kerriesmaak en dat duffe ei.
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Met een felle steek in het hart dacht ik aan nierbroodjes. Ooit waren die in het vaderlandse tearoom-en cafetarialandschap een zeer gewilde versnapering, getuige de duizenden vermeldingen die ik vond op krantenarchief Delpher (de oudste in het Rotterdamsch Nieuwsblad van 18 februari 1907, op de menukaart van Grand Hotel Coomans, tussen de ‘princesseboonen’ en de ‘versch gekookte kabeljauw op geslagen citroenboter’; daarbij is die eierbal, die uit de jaren vijftig stamt, maar een vluchtige hype).
Het nierbroodje was onbetwist de grootste ster aan het Nederlandse snackfirmament. Romig-hartige ragout van niertjes, dik op een stukje witbrood gesmeerd, door paneermeel gehaald en krokant gefrituurd. Die meeslepend pittig-gronderige smaak van orgaanvlees, gevat in ongrijpbaar efemere knapperigheid!
In de jaren zeventig kon je ze nog hier en daar krijgen, maar daarna zijn ze in rap tempo uitgestorven. Waarom? Omdat ‘gewoon’ vlees steeds goedkoper werd en mensen geen orgaanvlees meer ‘hoefden’ te eten? Omdat een nierbroodje alleen met de hand gemaakt kon worden, en niet met een machine?
Verdwenen is dat verrukkelijke nierbroodje, de stoofsla, ossentong, kabinetpudding en andere vergeten heerlijkheden achterna. Ja, je kunt ze zelf maken. Op YouTube kun je het die goeie ouwe Cees Holtkamp zien doen. Alleen al de aanblik van Cees die met geoefende hand die lillende nier te lijf gaat! En dan die goudbruine broodjes, op het eind! Likkebaardend keek ik toe.
Over de eierbal heb ik Cees trouwens nooit gehoord, en dat zegt voor mij genoeg. Een Groningse modegril met kapsones is het, al staat dan ding dan ook op de Unesco-lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed. Een lijst waarop ons nierbroodje nota bene schittert door afwezigheid!
Als we dan toch met subsidie gaan smijten: niet naar die laffe eierbal, en ook niet naar ‘de radicale herinterpretering van de problematische genderverhoudingen in de stukken van Shakespeare’, want daarmee spelen we Wilders maar in de kaart. Mensen, het gaat hier om waardevol cultureel erfgoed.
Red ons nierbroodje!
Source: Volkskrant