Terwijl ze nog in haar nahijgfase is, loopt de camera. Na een wereldrecord, na een wereldtitel, na zo’n lange sprint van de menselijke antilope, spreekt ze een cruciale zin tegen de verslaggever van de NOS. ‘We moeten er niet aan wennen.’
Het is goed dat Femke Bol dat onderwerp ter sprake brengt, want het gevaar dreigt dat we er wel aan gaan wennen met zijn allen. Ze is zo goed dat het wennen voortdurend op de loer ligt, maar dat mag dus niet. Laat dat lopen van haar een kwestie van telkens opnieuw genieten blijven.
Ze zegt dat ook zij stress heeft. Huh? Dat is totaal niet te zien, en het is tevens een van de redenen waarom het nooit mag wennen. Zo’n puur talent als Femke Bol is iets voor eens in de paar decennia. Het leven is te kort om zoiets te laten wennen. Ja, dat het went is jammer en menselijk, maar we moeten ons daartegen verzetten. Laten we het in elk geval proberen.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
.
Kijk ook naar Max Verstappen, in een totaal andere tak van sport. Let op hoe het went, al die zeges die we al bijna voor kennisgeving aannemen. Zoals Femke Bol versnelt op de 400 meter tijdens de WK in Glasgow, op dat laatste stuk; het is alsof ze zweeft. Alsof een onzichtbare lopende band onder haar voeten meeloopt, alsof anderen tegenkracht voelen en zij juist niet, alsof zij in een andere wedstrijd loopt. Alsof ze in de supermarkt de hagelslag is vergeten en met een speels drafje even terugloopt door de gangen. Bijna niets op haar gezicht valt te ontwaren dat duidt op spanning, behalve bij die laatste paar passen, als ze beseft dat ze het wereldrecord nog kan verbeteren. Ze is er nu toch.
Ze is het totaal tegenovergestelde van Jarmila Kratochvilova, wier record uit de jaren tachtig van de vorige eeuw ze nu al drie keer scherper heeft gesteld in ruim een jaar. Het krachtmens van toen tegen de vleesgeworden souplesse. Nee, daar mogen we nooit aan wennen, aan dit wonder van de atletiek. Het is indoor, en dat is ook weer niet zo overdreven belangrijk in een olympisch jaar, maar het is een voorrecht om haar te volgen. Overal.
Met een eervolle vermelding voor vriendin Lieke Klaver, de nummer twee. Ook zij is ongelooflijk goed, maar er is er eentje nog beter. Wat een weelde. Klaver is trouwens beter voor de camera, in de nahijgfase. Ze levert mooie uitspraken op bestelling. Dat ze energie krijgt van samen rennen met Femke, dat ze tussen alle bedrijven door een studiejaar afrondde, dat ze een warm hart krijgt van al die sportieve activiteiten en trots is om de medaille te laten zien aan haar familie.
Meteen na de race grijpt ze Bol en knijpt ze zachtjes in haar schouders, van enthousiasme. Het is bijna te veel, zoveel moois in de sportarena. Het zou zonde zijn als dat gaat wennen. Dat mag ons niet gebeuren, met zijn allen.
Source: Volkskrant