Sifan Hassan is terug in Tokio. In de stad waar ze met oogkleppen op bij de Spelen tweemaal goud en eenmaal brons op de baan veroverde, loopt ze zondag de marathon. Ook omdat de afstand haar zo intrigeert.
Veel meer dan bijna drie jaar geleden heeft Sifan Hassan (31) Tokio gezien. Ze is in de Japanse hoofdstad voor de marathon van zondag. Maar ze is er voor veel meer dan de 42 kilometer en 195 meter. Ze is er om herinneringen op te halen en motivatie voor een volgende olympische campagne te vinden.
Anderhalve dag is ze in de stad. Ze heeft een rustig hardlooprondje gemaakt, maar ook echt om zich heen gekeken. ‘Tijdens de Spelen was ik super op mezelf gefocust. En ook door covid heb ik toen alleen het dorp, de auto en de atletiekbaan gezien’, vertelt Hassan donderdag tijdens een digitale persconferentie. ‘Nu voelt het totaal anders. Chill. Relaxed.’
Over de auteur
Erik van Lakerveld schrijft sinds 2016 over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Sinds de Spelen van Tokio in de zomer van 2021 zoekt Hassan vaker nadrukkelijk de ontspanning op en zoekt in haar sport naar nieuwe uitdagingen. Na de olympische zomer nam ze lang vrijaf. Het seizoen 2022 was daarom voor haar doen wat mager. De wedstrijden die ze liep, waaronder de WK, liep ze op halve kracht.
Maar in 2023 schoot ze weer volop in gang en verraste in Londen bij haar marathondebuut, waar ze ondanks een pitstop om haar bovenbeen te rekken de wedstrijd won. Ze baarde opzien in Boedapest, waar ze viel op de 10.000 meter, maar brons op de 1.500 en zilver op de 5.000 meter pakte. En toen moest haar toptijd in de marathon van Chicago, 2.13.44, nog komen.
Na haar zege in de VS nam ze lang vakantie. Ze is pas acht weken geleden weer begonnen met trainen. ‘2023 was zo’n lang seizoen, ook door de lange pauze die ik daarvoor had. Nu heb ik gekozen voor een rustige opbouw.’
Het lijkt een wat onvaste route die Hassan de afgelopen jaren volgt. Ze wisselt tussen baan en wegatletiek, neemt soms heel lang rust, vraagt dan weer heel veel van zichzelf. Maar ze is niet op drift, ze weet juist wat ze niet meer wil. Niet meer het keurslijf dat ze twee jaar lang ervoer op weg naar haar twee gouden en één bronzen medaille.
Ze wil meer lucht in haar leven, meer vrijheid om haar nieuwsgierigheid te prikkelen. De honger naar olympisch goud is niet langer haar drijfveer, maar de vraag wat ze nog meer kan.
Daarom loopt ze in Tokio haar derde marathon. Omdat die afstand haar zo intrigeert. Op weg naar Londen deed ze van alles wat: ze liep op de weg en op de verende atletiekbaan. In aanloop naar Chicago vonden bijna al haar trainingen op asfalt plaats. En nu? ‘Ik heb veel in het bos gelopen. Ik hou van de natuur en loop daar liever dan op de baan of op de weg.’
Of dat de beste aanpak is om een goede wedstrijd te lopen weet ze niet zeker. Ze wil in Tokio, net zoals bij de eerdere twee marathons, vooral leren. Leren over zichzelf en over de ruim 42 kilometer. Want ondanks haar geweldige prestatie in Chicago – ze liep er de tweede tijd ooit – maakte ze daar wel een fout. Ze was te snel vertrokken en ging in de laatste drie kilometer kapot. ‘Ik moet leren balanceren’, zegt ze. Haar energie beter verdelen. ‘Zoeken naar een meer comfortabel gevoel.’
Haar voorbereiding op Tokio werd doorsneden door de dood van Kelvin Kiptum, de Keniaanse wereldrecordhouder bij de mannen. Hij kwam bij een auto-ongeluk om het leven. Hassan, die zowel in Londen als in Chicago samen met hem als winnaar werd gehuldigd, hoorde ervan tijdens haar trainingskamp in Sululta, in Ethiopië. ‘Ik kon het niet geloven. De eerste drie à vier dagen had ik het echt heel moeilijk. Ik wilde wel lopen, maar mijn benen wilden niet. Het was pijnlijk, zo verdrietig.’
Maar, zoals dat gaat, na een paar dagen zakte de schok en herpakte Hassan zich, verschoof haar aandacht haast ongemerkt weer naar het hardlopen. Naar de marathon in Tokio. En ook al naar de Spelen van Parijs? Ze weet nog niet wat ze daar wil doen: de 1.500 meter, de 5.000 meter, de 10.000 meter en de marathon.
Dat is het menu waaruit ze kiezen kan. En ze heeft nog geen idee wat het wordt. ‘Misschien alleen de marathon, misschien alleen de baan, misschien allebei.’ Ze weet zelfs nog niet precies wanneer ze die knoop doorhakt. ‘Vijf dagen van tevoren of misschien twee weken.’
De uitkomst van de marathon van Tokio, waar ze mikt op een podiumplaats, doet er niet toe. Ze is in Japan om een andere reden. Om de stad van haar succesvolle Spelen te zien, maar toch vooral om het gevoel op te roepen dat ze toen had. De doelgerichtheid, de discipline, het gevoel dat het alleen om lopen gaat. ‘Ik wil hier de motivatie opdoen om het weer een paar maanden gefocust en professioneel aan te pakken. Dat is goed voor Parijs.’
Na de marathon van Tokio begint de ramadan, voor Hassan heel belangrijk. Daarna vertrekt ze naar het hooggelegen Park City in de Amerikaanse staat Utah. Dat is begin april. Dan begint de werkelijke olympische voorbereiding. Geen twee jaar meer in mentale afzondering, maar slechts zo’n vier maanden. Ze weet dat dat de manier is om plezier in haar sport te houden en te kunnen presteren. Het is dezelfde reden waarom ze de afgelopen maanden zo kalmpjes aan gedaan heeft. ‘Ik wil mezelf niet kapotmaken.’
Source: Volkskrant