Ook in de podcast Weer een dag van Gijs Groenteman en Marcel van Roosmalen ging het deze week over Andries Jonker, de coach van de nationale vrouwenploeg. Zijn ploeg had woensdag kansloos verloren van Duitsland. De olympische droom van de Leeuwinnen was uiteengespat en in Heerenveen waren tranen gevloeid; niet veel, want de Duitse overmacht was enorm. Dat scheelde weer.
Waar ironie ophoudt en ernst begint is in Weer een dag nooit geheel duidelijk, het loopt kriskras door elkaar, maar het sprak me aan dat Jonker onderuit de zak kreeg. Daar was ook alle reden voor. Zijn ploeg had hopeloos gefaald tegen Spanje en Duitsland. In 180 minuten werd in Sevilla en Heerenveen in totaal vier keer op het doel van de tegenstander geschoten, iets wat zonder twijfel ook een land als Moldavië zou zijn gelukt.
Volgens Van Roosmalen kan Jonker maar beter opstappen. Als trainer van ‘Keukendivisiemannen’ en als assistent-coach is hij bekwaam, zei hij, maar niet als ‘chief’ van de vrouwen. Daarnaast is hij ‘vervrouwd’, concludeerden de mannen, hetgeen onder meer zou betekenen dat hij met de speelsters in de kleedkamer meekeuvelt over shoppen. Dat was wel ironisch, vermoedelijk.
Voor het eerst sinds 2017 plaatste Oranje zich niet voor de eindronde van een toernooi. Alles wijst erop dat de ‘gouden generatie’ versleten is, of bijna, en dat Jonker niet bij machte is om het tij te keren en een nieuw elftal op te bouwen. De nabij toekomst van de Leeuwinnen ziet er beroerd uit.
Jonker na de kansloze nederlaag tegen Duitsland, desondanks: ‘Het gaat hartstikke goed met het team.’ Hij kwam er mee weg. Jonker is een rappe prater en een eeuwige optimist, het mist zijn uitwerking onder de volgers niet.
Terwijl het vrouwenvoetbal explosief is gegroeid en een miljoenenpubliek heeft veroverd, zit de volgerskaravaan nog steeds in een modus van geamuseerde welwillendheid. De gunfactor is groot. Ronald Koeman en iedere trainer van een eredivisieclub kunnen er jaloers op zijn.
Het voelt als betutteling. Zelfs na een tweevoudige blamage worden de messen niet geslepen. Cruciale wedstrijden worden onder leiding van Jonker niet gewonnen en de ploeg werkte een kleurloos WK af, maar de verantwoordelijke man blijft buiten schot.
Slechts een enkele journalist stelde na het echec zijn functioneren ter discussie, Jeroen van Barneveld op nu.nl bijvoorbeeld. Jonker tegen Van Barneveld: ‘Het is allemaal niet zo slecht en dramatisch als jij zegt.’ Anderen zoomden in op de blessures die de ploeg teisterden en de gevorderde leeftijd van de topspeelsters.
Donderdag was Jonker te gast bij talkshow Op1, samen met een speelster die de achteruitgang van Oranje bij uitstek personifieert: Sherida Spitse (33). Presentator Jort Kelder schoot één keer in de kritische stand, hij vroeg aan Jonker wat er mis was gegaan, ‘cóách’. Ik proefde ironie. Jonker zei dat de topspeelsters niet op het veld hadden gestaan. Verder werd hij niet lastig gevallen, het bleef deze keer gezellig bij omroep WNL.
Even werd de toon aan tafel venijnig. Dat was toen Spitse en Jonker reageerden op de, zoals gezegd, milde kritiek die de ploeg na de dubbele nederlaag ten deel was gevallen. Spitse wees er meesmuilend op dat de media vorig jaar na de overwinningen op Engeland en België nog applaudisserend een polonaise hadden gelopen. En nu dit. Jonker knikte instemmend.
Het zegt evenveel over het opportunisme van de media als over het gebrekkige incasseringsvermogen van de betrokkenen. Een zuchtje tegenwind en de media hebben het gedaan. In deze tak van sport moet het allemaal wel leuk blijven.
Over de auteur
Paul Onkenhout was jarenlang voetbalverslaggever en is columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.