‘Ik ontmoette Michiel als de baas van mijn vriend tijdens een kerstdiner, kort voor mijn huwelijk, bijna twintig jaar geleden. Hij was zeventien jaar ouder, getrouwd, en had kinderen; alles wees erop dat wij nooit samen zouden kunnen komen en toch werd ik op slag verliefd. Ik zag iets in hem wat zich moeilijk onder woorden laat brengen. Hij was knap en lang en breed zonder de indruk te wekken regelrecht uit de sportschool te komen, maar dat was niet alles. Ik merkte dat het goed en fijn was in zijn buurt. Zorgeloos en veilig. Ja, met die verre van spannende woorden laat die onmiddellijke verliefdheid zich misschien nog het best omschrijven. De zekerheid dat alles klopt en warm was zolang ik maar bij hem kon zijn.
‘Na het kerstdiner had ik hem het liefst zo snel mogelijk willen zien om erachter te komen welke betekenis ik aan deze idiote coup de foudre moest geven. We hadden die avond immers nauwelijks met elkaar gesproken, er was geen enkele aanleiding, geen flirt, geen reden. Mijn vriend vertelde ik niks, alleen mijn moeder had ik iets gezegd. Toen ze een paar weken later meeging op trouwjurkenjacht, vroeg ze: voor wie maak je je nu eigenlijk mooi, voor je aanstaande of voor zijn baas?
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Voor mijn bruiloft heb ik Michiel nog één keer gezien, toen hij me als coach had geholpen bij een succesvolle sollicitatie en ik hem als dank mee uit eten nam. Ik had een intieme locatie gekozen, aan een witgedekte tafel zaten we samen in een torentje en weer overviel me dat irrationele maar niet te negeren gevoel dat mijn hele wezen leek te willen domineren. De onuitgesproken maar vaste overtuiging dat hij al het goede vertegenwoordigde dat nodig was om zorgeloos en genereus te kunnen leven en lief te hebben. Schuldgevoel kwam daar niet bij, ook niet toen ik even later toch trouwde. Iets wat zo groots was, kon niet verkeerd zijn. ‘Dag, schoonheid’, zei hij, toen hij op mijn trouwdag even over mijn arm streek. Tijdens mijn huwelijksnacht huilde ik, maar ik begreep dat het klaar was en ging daarna alle contact uit de weg.
‘Tot hij tien maanden later belde voor een juridisch advies. Weer gingen we uit eten en in zijn auto zoenden we voor het eerst. De hele avond hadden we elkaar met woorden voorzichtig afgetast, een omtrekkende dans van halve zinnen en polsende blikken en gebaren, maar nu die zoen er was, was alles zonneklaar en kon ik voor het eerst zeggen dat ik al twee jaar verliefd op hem was. In de periode die volgde begonnen we elkaar in het geheim te zien, maar toen ik twee jaar later ging scheiden, bleef hij bij zijn gezin, wat ik hem overigens niet kwalijk nam. Ik wilde hem niet onder druk zetten, maar nu ik vrij was wilde ik af van al die heimelijke ontmoetingen en opnieuw verbrak ik het contact.
‘Nog zie ik hem mijn voordeur uit lopen. Het was winter en al donker. Gekleed in een lange jas liep hij zonder omkijken met gebogen hoofd de straat uit naar zijn auto, zijn werktas onder zijn arm. Al vrij snel daarna ontmoette ik op mijn werk een andere man. Of ik verliefd was weet ik niet, ik denk dat ik vooral blij was dat ik eindelijk weer een relatie had waarmee ik me in het openbaar kon vertonen. Daar komt bij dat twee andere collega’s ook gek waren op deze man en het feit dat hij voor honderd procent voor mij koos, was genoeg reden om me tot hem aangetrokken te voelen.
‘Maar toen ook deze relatie na tweeënhalf jaar strandde, gebeurde er iets vreemds. Ineens kreeg ik een bericht van Michiel. Het was alsof hij al die tijd had meegekeken over mijn schouder, wachtend op het moment dat ik weer vrij was. Ik schrok, was blij en liet zijn bericht vervolgens onbeantwoord. Bang om weer in een uitzichtloze affaire te belanden met een getrouwde man.
‘Opnieuw zouden er jaren verstrijken zonder enig teken van leven. Ik moest verder en met hem aan de zijlijn zou dat nooit lukken. Ik trouwde opnieuw, een derde lange relatie volgde, nu met iemand die mij meer nodig had dan ik hem. Om maar niet voor mezelf te hoeven zorgen, ben ik voor hem gaan zorgen en samen kregen we vier kinderen.
‘Toen kwam de burn-out die misschien al veel eerder had moeten plaatsvinden, alle energie verdween, een jaar zat ik thuis en ik werd maar niet beter. Ik ging in therapie en daar kwam, na een tijdje, het grote inzicht dat al zo lang had liggen sudderen plotseling als een duveltje uit een doosje tevoorschijn. In één klap kwam alle verliefdheid op Michiel weer terug en ik begreep dat wanneer ik de rest van mijn leven niet dolend en geblinddoekt naar liefde zou willen blijven zoeken, ik nu actie moest ondernemen. Ik stuurde Michiel dat ik hem nog steeds miste. Die avond belde hij en hebben we iets tegen elkaar gezegd wat we nooit eerder hadden durven zeggen: ik hou van jou. Zestien jaar na het kerstdiner van 2003. We beloofden elkaar voor altijd samen te blijven.
‘En in één klap hervond ik mijn energie. Meestal ga je na een burn-out geleidelijk weer aan het werk, maar ik blaakte zo van gezondheid dat ik meteen fulltime aan de slag ging. Mijn man heb ik diezelfde week laten weten dat ik zou vertrekken, Michiel was al gescheiden, en ik herinner me nog heel goed de dag dat ik de kinderen van school haalde en zei: ga je koffer maar pakken, we gaan, Michiel is bezig jullie bedden uit elkaar te halen. Hoe de kinderen nieuwsgierig en opgewonden om hem heen zwermden, en mijn 6-jarige oudste zoon zei, zittend met zijn knieën op de vensterbank: mama, mag ik hem papa noemen? Heel wonderlijk.
‘We zijn nu vier jaar verder, ik ben voor de derde keer getrouwd. Met de kinderen vormen we een hecht gezin. Onze relatie is als een gesprek dat nooit eindigt, er is altijd iets om naar uit te kijken. Zonder er moeite voor te hoeven doen, blijven we nieuwsgierig. Alles klopt.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Jacqueline gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden