Stel: je bent een wolf. En je zoekt een vestigingsplaats. Als ‘strikt beschermde’ soort, want dat is de wolf volgens internationale regelgeving, ben je in Europa overal van harte welkom, op papier. Maar Harold Zoet, gedeputeerde voor de BBB in Gelderland, heeft een boodschap voor de wolf: ga ergens anders heen. Kom niet hier. De Veluwe is vol. Niet één wolf kan er meer bij.
Zoet, behalve politicus ook paardenhouder, heeft een ‘missie’. Hij wil nadenken over een ‘maximaal aantal wolven’. Tachtig in Gelderland. Dat is het huidige aantal wolven dat naar schatting in zijn provincie rondloopt. De gedeputeerde neemt het woord ‘afschieten’ nadrukkelijk in de mond.
Over de auteur
Ana van Es schrijft twee keer per week een column voor de Volkskrant, waarvoor ze heel Nederland doorkruist. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Als het gaat over de wolf, dan gaat het in het Gelderse provinciehuis vaak over kinderen. Volgens mij zijn in Nederland nog geen kinderen door een wolf doodgebeten. Toch praten de statenleden erover alsof dat elk moment kan gebeuren.
Kinderen, zegt een statenlid van de SGP, ‘gaan niet meer alleen op de fiets naar school’. Scholen in het buitengebied maken zich zorgen over kinderen die spelen op pleinen zonder ‘wolfwerend hek’. De wolf in Nederland, dat is waarheid en vrees door elkaar. Een akelige plotwending in een grimmig sprookje ligt op de loer.
Op de publieke tribune zegt iemand ‘wolvenknuffelaars’. Even voorstellen: Annemieke van Straaten. Ze leidt een actiegroep, ziet de wolf als onderdeel van ‘een groter verhaal’; de wolf erin, ‘boeren en jagers weg’, daarna ook de lynx en bruine beer terug, Nederland als levensgevaarlijk wildreservaat.
Ze ziet aanwijzingen dat sommige wolven van hogerhand worden uitgezet – het zou mooi zijn als een ‘serieuze onderzoeksjournalist’ hier eens in duikt. Van Straaten blijkt een factor van betekenis op het provinciehuis. Een ambtenaar staat haar ernstig te woord.
Er klinken bezweringsformules van links. ‘Als de wolf ons met respect behandelt, zullen wij de wolf met respect behandelen’, probeert de PvdA. ‘We weten niet wat er gebeurt als je een wolf uit een roedel afschiet’, zegt D66. De Partij voor de Dieren begint over ‘conflictarm samenleven met de wolf’.
Andere geluiden klinken harder. Het gaat over lammetjes als ‘wolvenvoer’, een dierenarts die druk is met ‘het spuiten van gebeten schapen’, ‘een sociale bovengrens van nul wolven’.
Gedeputeerde Zoet noemt ‘kalfjes van een dag oud die worden aangevallen’. Hij presenteert zich als stem van de redelijkheid, ‘niet naar nulstand en ook niet ongebreideld wolven in ons land’, wolven als asielzoekers die je kunt reguleren.
Om wolven af te schieten, moet de Europese Unie de regelgeving aanpassen. Bezien vanuit de provincie lijkt Den Haag nauwelijks nog een factor. ‘Als ik kijk naar de beleving op de Veluwe en in Drenthe, dan is enige haast op zijn plaats’, zegt de gedeputeerde.
Maas in de regelgeving: afschieten mag al als de wolf een ‘probleemwolf’ blijkt te zijn. Een wolf die twee keer een kudde aanvalt, dan moet je ingrijpen, vindt de gedeputeerde. Hoe weet je of het twee keer dezelfde wolf was? Eerst de trekker overhalen, excuses maken kan altijd nog.
‘Als ik elke wolf moet verdoven, een haar moet uittrekken en dna-onderzoek doen, en hem dan toch moet laten afschieten’, dat is ‘niet efficiënt’. Je kunt dat aan de veehouder niet uitleggen, ‘nog even drie maanden wachten vanwege het dna-onderzoek’.
Bij de koffietafel een gesprek met een schapenhouder, ze doet het ‘voor de diertjes, voor de leuk, slachtvrij’. Nee, geen naam, de discussie tussen de ‘pro-wolvers’ en de rest loopt zo hoog op dat een ‘vrouw alleen’ zich daar niet veilig in kan mengen.
Ze bevindt zich in een corridor tussen twee wolvengebieden in. Afgelopen zomer is de wolf in haar gebied gesignaleerd. Hekken plaatsen, luidt het advies. ‘Maar veel mensen, ik ook, huren of pachten een weitje. De eigenaren willen geen afrastering.’
En omdat ze tússen de wolvengebieden woont, komt ze niet in aanmerking voor subsidie. Ze kan alleen maar afwachten en wordt niet gehoord, daar zit het probleem.
a.vanes@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden