Eerst stuiter je mee met Joost op een blije en lekker snelle beat, die een spoor trekt door een Nederlands, maar wereldberoemd cultuurlandschap, van gabber tot happy hardcore. Maar dan, bij de stille laatste maten, zit je ineens in een sentimentele wolk, naast een cello en een piano. En dat is typisch Joost.
De inzending van Joost Klein voor het Eurovisie Songfestival blijft dicht bij het oeuvre waarmee hij zo geliefd is geworden in Nederland en daarbuiten. De Friese rapper en liedschrijver, die gezien zijn outfits inmiddels ook een levend kunstwerk mag worden genoemd, maakt unieke liedjes die vaak net zo kwetsbaar zijn als feestelijk. Ergens tussen die twee uitersten, op een plek die kennelijk alleen Joost weet te vinden, zit dat wat ongrijpbare sentiment, waarmee hij zijn luisteraars kan raken. Als die er tenminste voor openstaan. En dat wordt de uitdaging, straks in Malmö.
Over de auteur
Robert van Gijssel is sinds 2012 muziekredacteur bij de Volkskrant, met speciale interesse voor elektronische muziek en de hardere muziekgenres.
Joost verloor zijn beide ouders op jonge leeftijd. Het gapende gat van het gemis keert vaak terug in zijn liedjes, die op het eerste gehoor toch erg opgewekt zijn. Op zijn laatste album Fryslân bijvoorbeeld is het nummer Papa en mama een hoogtepunt: aanstekelijke disco voor in een festivaltent, maar waarin Joost toch echt het woord richt tot zijn overleden ouders.
Europapa lijkt een vervolg op dat nummer. In zijn Songfestivalinzending wandelt Joost aanvankelijk blijmoedig door Europa en strooit hij met talen. Heel slim, want zijn nummer wordt straks beoordeeld door héél Europa. ‘Ich bin in Deutschland’, zingt hij. ‘Aber ich bin so allein.’ Hij roept iets over paella, over escargots en fish-’n-chips.
En bij zijn rondreis wordt hij steeds achtervolgd door hamerende gabberbeats van de in Nederland toch wel legendarische dj en producer Paul Elstak. De hier en daar best harde synth-aanslagen doen denken aan de eurodance van 2 Unlimited. Wat de begeleiding betreft lijkt Europapa een lofzang op de Nederlandse dance. Maar daar dwarrelen dus van die persoonlijke noodkreten doorheen: ‘Ben aan het vluchten van mezelf, ik roep de hele dag om help.’
Het is de vraag of de tekstuele subtiliteiten straks in Zweden worden opgepikt door een onrustig Europees tv-publiek, dat bepaalt of Joost door mag naar de finale. Wie oppervlakkig luistert, zal Europapa het ene oor in en het andere weer uit horen gabberen, hoe oorwurmerig het refreintje ook is: ‘Welkom in Europa, blijf hier tot ik doodga.’ Wordt zijn liedje straks weggezet als Eurovisie-kermis, of graaft het stemmende publiek door tot aan dat mooie, diepere laagje?
Het is ook onduidelijk wat team-Joost straks gaat doen met dat rustige outro, dat stukje kamermuziek waarin hij zijn vader toespreekt: ‘Zie je nou wel, pa, ik heb naar je geluisterd.’ Op de streamingplatforms, waar Europapa vanmiddag binnenplofte, was het kalme slotbetoog apart te beluisteren, als een extra track. Joost zou er goed aan doen het sentimentele einde toch in zijn festivalact te verwerken, anders is het alleen maar leuk. En dan misschien net niet leuk genoeg.
Joost
Europapa
★★★☆☆
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden