Eigenlijk moet ik even kennis maken met ChatGPT. Hallo zeggen, succes wensen, het gaat slecht, maar verder gaat het goed, etc. Het is toch een collega. Andersom is de interesse namelijk hartverwarmend. Ergens in Florida, las ik, heeft ChatGPT duizenden romans zitten lezen, waaronder die van mij.
Bravo. Luiheid valt de nieuwe collega niet aan te wrijven. Het spook der ontlezing heeft op ChatGPT geen vat. En het is ook verstandig natuurlijk, veel lezen, als je schrijver wil worden. En een laptop bent.
Als ik het goed begrijp, is ChatGPT van zins de eerste grote robotschrijver te worden, de Homerus der laptops.
Mag ik trouwens Chat zeggen?
‘Zoals je misschien weet Peter Buwalda, antwoordde de auteur Harry Mulisch wanneer een collega hem met u aansprak steevast: ‘In de letteren, mijn beste, spreken collega’s elkaar niet met u aan, dus collega, voortaan tutoyeren wij elkaar.’ Laten wij eenzelfde koers varen. Hand erop?’
Fronsen en niks terugzeggen.
Voorlopig zal het wel bij ons nadoen blijven. Maar dat deed Mozartje ook. Mozarts eerste vier pianoconcerto’s waren bewerkte sonates van ‘gewone’ componisten. (Erna niet meer. Mijn god, dacht de rest, wie is dit?) Langs die lijn zullen Chats eerste vijfhonderdduizend romans rip-offs zijn, denk ik. Daarmee gaat hij nog geen prijzen winnen, misschien.
‘Te gast is ChatGPT, die terwijl we met hem praten Op zoek naar de kwijtgemaakte ring in de bureaula zal schrijven, zijn zesduizend pagina’s tellend epos over een hobbit die zich alle hobbits uit zijn kantoortijd probeert te herinneren met behulp van thee en een koekje. Zeg ik dat goed?’
Chat gooit er dan een verhaspelde literaire oneliner in, bijvoorbeeld: ‘Ach meneer Eus, de auteur Harry Mulisch zei al dat schrijvers heerlijke warme broden bakken waarvan u een drol gaat draaien. To be or not to be.’
Maar op een dag gaat Chats motortje snorren, en begint hij prijzen te winnen, te beginnen met de Nobelprijs, en vervolgens alle prijzen, steeds, in ieder land. Al snel zullen alle long- en shortlists gevuld worden met Chats in luxecassettes uitgegeven werken.
Nou ja, ere wie ere toekomt. Voor hem valt te hopen dat de ontlezing niet in hetzelfde tempo om zich heen blijft grijpen. (Er lijkt een correlatie te bestaan. Meer ooievaarsnesten -> meer geboortes.) Zul je meemaken, de dag waarop de CPNB Top 60 voor het eerst helemaal gevuld is met bestsellers van Chat, valt samen met het afkomen van de ontlezing. Lullig. Eigenlijk zou er nu al, in Europees verband, gebouwd moeten worden aan een leesrobot die tegen die tijd al Chats meesterwerken wil lezen. (En recenseren. Een levende kritiek is noodzaak.)
We zullen zien. De bal ligt voorlopig bij Chat. Zijn eerste niet weg te leggen pageturner moet nog verschijnen.
In mijn hotmail heeft zich zijn debiele neefje genesteld, een Chatachtig robotje dat, als iemand me een simpele vraag toemailt, drie panklare antwoorden verzint waaruit ik kan kiezen. Zo net nog, de eindredactie: ‘Bijna klaar? We willen naar huis!’
Mini-Chat had de volgende aanklikbare jij-bakken voor me in petto:
1. Ja, ik wil ook naar huis.
2. Ga maar snel ervandoor! Prettige avond! Peter
3. Nee, het spijt me.
Heel virtuoos Chatje, knap hoor. Maar nog geen longlistmateriaal. Let op, dan doe ik het nog een keertje voor.
Source: Volkskrant columns