Mijn zus heeft een nieuwe vriendin, maar aangezien dit hele liefdesverhaal zich in Amerika afspeelt, heb ik haar nog nooit ontmoet, behalve op het schermpje van mijn telefoon, zwaaiend en lachend tijdens het facetimen op Oud en Nieuw.
De nieuwe vriendin leert Nederlands, wat ik een groot teken van toewijding vind, want er staat nog geen reis naar Nederland op de planning. Maar als je van iemand houdt, wil je de taal van diegene spreken, althans, dat kan ik me voorstellen, ook als het een onmogelijke en marginale taal is.
De vriendin gebruikt daarvoor de app DuoLingo, die mij ook altijd aantrekt, maar omdat ik mezelf ken weet ik dat ik na anderhalve week Chinees leren op Noors zou overstappen, en dan op opfris-Duits, en dan zou ik er uiteindelijk niets aan overhouden, behalve een verwarring over Chinees, Noors en Duits.
Bij DuoLingo leer je via het vertalen van zinnetjes een taal, wat op zich een goed idee is, maar het probleem is dat die zinnetjes heel raar zijn. Mijn zus stuurt ze regelmatig door. Zo heeft haar vriendin al de zin ‘De appels lopen!’ moeten vertalen, en: ‘Haar olifant eet kaas en drinkt wijn.’
Ik appte mijn zus terug waarom ze niet gewoon ‘Goedenavond, ik zou een tafel willen reserveren voor vier personen, dankuwel’ kon leren, zoals ik als eersteklasser bij Frans leerde – een zin die me pas veel later van pas kwam, maar wel heel erg van pas.
De situatie waarin je in een vreemd land ‘De appels lopen!’ tegen iemand zou moeten roepen, of aan een local moest vertellen dat een olifant wijn drinkt, kan ik me bijna niet indenken, en als je al een groepje lopende appels zou zien, lijkt het mij dat de bewoners van dat andere land het ook wel zouden opmerken en dat je het dus niet tegen ze zou hoeven zeggen in hun eigen taal.
Aan de andere kant: misschien onthoud je dit soort zinnetjes door hun raarheid juist beter. Ik kan me voorstellen dat ik in de setting van mijn middelbare school urenlang de slappe lach zou hebben gehad over de zin ‘De appels lopen!’ en hem dan voor de rest van mijn leven zou hebben onthouden. Zonder nut, overigens.
Het gaat wel steeds beter met de DuoLingo van de vriendin van mijn zus; ze kreeg onlangs de zin ‘Ik ben haar vrouw’ ter vertaling, wat natuurlijk leidde tot veel vreugde. En vorige week moest ze van de app de zin ‘Haar kaas is mijn kaas’ vertalen. Dan weet je dat je talenapp, die je vast dag en nacht afluistert, jouw vorm van ware liefde heeft doorgrond en de taalles nu naadloos op jou heeft aangepast.
Source: Volkskrant