Er zijn van die dagen waarop je denkt: laten we het eens hebben over Gordon. Die toch wat vreemde kronkel komt vooral voort uit zijn onverwachte muzikale comeback. Acht jaar geleden had Gordon het zingen voorgoed afgezworen, maar uiteindelijk begon het tóch weer te kriebelen.
En dus heeft Gordon nu een nieuw album, waarvan de niet helemaal zuivere albumpresentatie vorige week direct leidde tot hoongelach. Muziekrecensent René van der Gijp bij Vandaag Inside: ‘Als je zo voor de Hema staat, word je weggestuurd!’
Gordon had er naar eigen zeggen écht niet naar gekeken, al refereerde hij dinsdagavond bij Sophie & Jeroen wonderbaarlijk genoeg wel degelijk aan de Hema-grap. Bovendien had de kritiek op zijn albumpresentatie hem heus wel pijn gedaan, want als je na acht jaar met iets leuks komt, en daar landelijk om wordt uitgelachen, hakt dat erin.
Ik weet dat ik niet in de meerderheid ben, maar ik heb altijd wel een zwak gehad voor Gordon, als een fascinerende en vaak ook gefrustreerde figuur, die de diepe onzekerheid in zichzelf voortdurend probeert te verbergen met talloze ruzies en mediarelletjes. Het zijn vooral de tegenstrijdigheden die fascineren: ook dinsdagavond zagen we weer een man met zelfspot, die tegelijkertijd totaal niet kan omgaan met kritiek.
Om nog maar te zwijgen van de eeuwige strijd tussen de zoektocht naar rust en de lonkende aandacht. Gordon wil graag ‘ergens zitten waar mensen niet voortdurend naar hem kijken’, maar blijft die blikken voortdurend opzoeken, hoe vernietigend die ook zijn.
Het zal veel kijkers ongetwijfeld tot waanzin drijven, maar saai is het in ieder geval nooit. Liever tien keer Gordon dan één keer Suzan & Freek.
Iemand die vermoedelijk nóg heftiger reacties oproept, is kunstenaar Tinkebell, over wie dinsdagavond de documentaire Who Killed the Blue Bird? werd uitgezonden. Regisseur Judith de Leeuw verzamelde een absurde hoeveelheid beeldmateriaal (ruim 400 uur) van Tinkebell en verwerkte dat tot een mengelmoes van persoonlijke archiefbeelden, Zoomgesprekken en tv-interviews.
Een overdosis Tinkebell was het zeker, maar De Leeuw heeft een voortreffelijke collage gemaakt over een kunstenaar die volledig wordt opgeslokt in haar eigen onnavolgbare universum. De ‘main focus’ van Tinkebell is tenslotte het redden van de wereld, en ja, dan voel je je uiteindelijk overal verantwoordelijk voor. Zo kan Tinkebell zomaar wakker worden met het gevoel dat er een kernramp aanstaande is, waarna ze meteen maar even belt met het RIVM.
De Leeuw wilde naar eigen zeggen vooral de binnenwereld van de kunstenaar laten zien, en dat is zowaar nog gelukt ook. Als kijker ben je volledig gesloopt na die tour, maar een inzichtelijker inkijkje in het voortdurend ‘overbelaste hoofd’ van Tinkebell is moeilijk denkbaar.
Het is eigenlijk net als met Gordon: je moet er even tegen kunnen, maar het levert in ieder geval wonderlijke televisie op.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden