Tomas Baum, directeur van Kazerne Dossin in Mechelen, een voormalig Sammellager, vertelde mij dat activisten mijn lezing zouden kunnen verstoren, dat er daarom beveiliging was ingehuurd. Ik antwoordde: ‘Als beveiliging is ingehuurd gebeurt er meestal niets.’
Inderdaad, ik ken mensen die jaren hebben geleefd in de verwachting slachtoffer te worden van een terroristische aanslag en die zijn gestorven zonder dat er een bomgordel aan te pas kwam. Het lot speelt spelletjes met ons.
De beveiliging in de Lamotzaal was discreet en toch voelbaar aanwezig, de zaal was goed gevuld en de gemiddelde leeftijd van de bezoekers was niet bijzonder laag, wat mij deugd deed. Dat houdt de hoop levend dat er na afloop iemand zegt: ‘Ik bewonder u en ik wil u graag opnemen in mijn testament.’
De jeugd mag denken dat bewondering gratis is, wie zelf bewonderd heeft weet dat er iets tegenover hoort te staan.
Activisten waren nergens te bekennen, een heer las tijdens het vragenkwartiertje een gedicht over Gaza voor, niet slecht, hooguit wat lang.
En na afloop bood een dame me een doos koekjes aan. Ik vroeg meteen haar telefoonnummer. Het begint met koekjes maar als je het verstandig aanpakt zit je twaalf maanden later in iemands testament.
De avond erop had ik een dinertje in Antwerpen. Mijn zoon werd te slapen gelegd op de slaapkamer van de gastheer, waar, zoals ik later leerde, een reusachtig Mariabeeld stond.
‘s Ochtends werd hij op de hotelkamer wakker met de vraag: ‘Waar is Maria?’ Hij moest huilen toen hij begreep dat ze er niet was.
Er zit een stevige katholiek in mijn jongen. Ik hoop dat de paus een uitzondering zal maken en hem nog tijdens zijn leven heilig zal verklaren. Dan kan ik zeggen: ‘Mijn zoon is een heilige, ik houd me beroepsmatig bezig met de zonde.’
Source: Volkskrant