Nederland is een land van kansen. Met een goede studie, gedreven werkhouding en veerkracht kun je ver komen. Maar ons land is verre van perfect. En ook al zou het niet moeten, toch maakt het echt uit of er Achmed of Adriaan bovenop dat cv staat. Het maakt het des te belangrijker dat we mechanismen waardoor mensen of groepen mensen uitgesloten worden corrigeren. Dat is dan ook waar de Wet Toezicht Gelijke Kansen bij Werving en Selectie voor bedoeld is. Ik kijk dan ook met verbazing naar de opportunistische houding van werkgeversorganisaties VNO-NCW, MKB-Nederland en AWVN die nu opeens tegen deze wet pleiten. Vlak voor de stemming vandaag in de Eerste Kamer.
Over de auteur
Ashmita Krishna Sharma is oprichter en expert diversiteit, gelijkheid en inclusie bij Sparkling Gems. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Laat me wellicht starten met een persoonlijk verhaal. Want ook als je Ashmita heet belandt je brief vaker wel dan niet onderaan de stapel. In januari 2012 studeerde ik af met een dubbele graad in Financieel Recht en Financiële Economie. Met een 8. En ondanks mijn fair share in commissies, studentenbestuursfuncties, buitenlandervaring én vrijwilligerservaring duurde het maar liefst 10 maanden voordat ik aangenomen werd bij mijn eerste werkgever; een grote multinational. ‘
Ja, prachtig cv, maar we twijfelen of je past binnen onze cultuur’.
‘Fantastisch dat je zoveel hebt gedaan, wij zoeken toch meer een specialist’.
Of gewoon: het was stil aan de overkant. Krekels. Ik weet nog goed dat mijn studiegenoten met verbazing reageerden als ik deze verhalen vertelde. En voorzichtig werd er geopperd: ‘Denk je dat je gediscrimineerd wordt?’ Wie zal het zeggen, zeker niet de standaardafwijzingen die volgden na de talloze brieven.
Mijn verhaal staat niet op zichzelf. Nederlanders met een migratieachtergrond ervaren aanzienlijk meer hindernissen bij sollicitaties, zelfs met gelijkwaardige cv’s. Dit probleem is met name nijpend binnen het mkb, een sector waarin maar liefst 99,8 procent van de Nederlandse werknemers actief is. Onze natuurlijke neiging om affiniteit te voelen met mensen die op onszelf lijken (de ‘klik’!), kan leiden tot vooroordelen en stereotypen jegens degenen die anders zijn dan wijzelf. En er is al zoveel onderzoek hiernaar gedaan.
Een recente meta-analyse laat zien dat er in Nederland een toename lijkt te zijn aan discriminatie op de arbeidsmarkt. Een praktijktest, oud maar nog steeds fout, bewees dat de sollicitant met een Nederlands klinkende achternaam 60 procent meer kans had om door de selectie heen te komen dan een sollicitant met een Arabisch klinkende achternaam. En dat je als witte Nederlander mét een strafblad (ook wel bekend als een crimineel) eerder een positieve reactie krijgt na een sollicitatie, dan personen met een migratieachtergrond. Hoe kun je dan nog beweren dat effectieve maatregelen om discriminatie tegen te gaan niet nodig zijn?
De Wet Toezicht Gelijke Kansen bij Werving en Selectie helpt organisaties juist en met name het mkb. Uit (nog meer) onderzoek van partijen als TNO, KIS en Movisie blijkt namelijk dat de meeste werkgevers het bieden van gelijke kansen in werving en selectie en het tegengaan van discriminatie belangrijk vinden. Ze weten alleen vaak niet ‘hoe dan’. Het blijkt dat objectief werven en selecteren dé methode is. Je gaat niet af op de ‘klik’, maar selecteert op basis van competenties van kandidaten. Een zuivere match tussen gevraagde competenties en wat een kandidaat echt kan. Irrelevante zaken zoals iemands naam, huidskleur of leeftijd spelen hierin geen rol. En als bonus krijg je met deze methode ook een gestructureerd en professioneel wervings-en selectieproces. Win-win toch?
Wat vinden we normaal in ons land? Zeker wetende dat onbewuste discriminatie niet uit te sluiten is. Zouden we dan juist niet moeten investeren in een methode die ons helpt. Die in lijn is met ons land van gelijke kansen. Een wet die echt aansluit bij het adagium: ‘We kiezen het beste talent’. De toekomst van onze arbeidsmarkt is onzeker. Willen we innovatief en in vertrouwen en verbinding de toekomst tegemoet zien, dan moet er geïnvesteerd worden. Geen korte termijn, maar keuzes voor een inclusieve gelijkwaardige arbeidsmarkt. Samen kunnen we het. En deze wet draagt daaraan bij.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden