In de krant stond een uitgebreide reportage over een uitvaart voor een boom: een rode beuk, op Amsterdamse begraafplaats de Nieuwe Ooster. Die boom was ziek. Extra zorg mocht niet baten, een eigen mailadres (zodat mensen hem wat ‘positieve energie’ konden mailen) ook niet.
Ze hebben hem vorige week moeten omhakken. Daarbij kreeg hij een echte uitvaart, met muziek, een gedicht, en een begrafenisstoet. Er staat nu alleen nog een stronk. Hoofdschuddend zat ik achter de krant, (vijf pagina’s over een dode boom!) maar ik wilde die stronk toch zien: op naar de Nieuwe Ooster, dus.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
‘Waar kan ik die stronk vinden?’, vroeg ik aan de portier. Zij keek me aan alsof ik gek was. ‘Welke stronk?’, vroeg ze achterdochtig. ‘Die beroemde dode boom’, verduidelijkte ik. Daar had zij, schouderophalend, nog nooit van gehoord. Ook in het café (koffie, cake) van de Nieuwe Ooster keek iedereen mij vreemd aan, maar één oude dame ging toch een vaag lichtje op. ‘Hier ergens zo’n beetje naar rechts’, zei ze wijzend.
Daar liep ik al, ergens zo’n beetje naar rechts, door de stille, kille zondagmiddag. Ik passeerde de meest intrigerende grafzerken. Kijk, daar had je Lorenzo. Hij is maar 17 geworden, maar liet een zoontje na, Django, en bovendien een luxe Mercedes, naast hem afgebeeld op zijn grafsteen.
Ik kocht mijn eerste (en laatste) auto pas op mijn 30ste, en dat was een vierdehands Honda Civic, bedacht ik afgunstig. Mijn eerste zoon kreeg ik bovendien pas op de hoge leeftijd van 36. Anderzijds: ík leef nog. Ik vervolgde mijn weg. Geen stronk te bekennen. Alleen maar dode mensen.
Daar stuitte ik op het graf van Darryl. Hij stierf in 2006, op zijn 28ste. Zijn zerk was niet van steen, maar van glas, in een aluminium lijst gevat. Achter het glas bevond zich, meer dan levensgroot, een complete, uitgeprinte weergave van Darryls toenmalige computerscherm, inclusief Windows-logo en een reeks openstaande tabbladen.
De print gaf, waarschijnlijk onbedoeld, véél meer vrij over Darryl dan een ‘gewone’ grafzerk. Zo bleek hij, na enig turen, fan van heavymetalbands als ‘Slipknot’ en ‘Cradle of filth’. Ook zijn complete mailadres was in beeld, evenals het icoontje van (ook al wijlen) de chatdienst MSN Messenger, voorzien van de standaardtekst ‘Is afwezig en geeft mogelijk geen antwoord’.
Een en ander ontroerde me diep. Arme Darryl. Hij is afwezig en geeft mogelijk geen antwoord, op een chatdienst die al jaren niet meer bestaat. 2006 leek opeens langer geleden dan de Middeleeuwen, en Darryl leek doder dan de hele rest van die begraafplaats. Ja, véél doder ook dan die stomme, verwende boom.
Source: Volkskrant