‘Ik heb je dit volgens mij nooit verteld’, zei ik tegen mijn redacteur, ‘maar weet je eigenlijk wat ik het fijnst vind aan deze uitgeverij?’ Ik kwam net terug van het toilet, schoof een stoel naar achteren en ging zitten aan de lange tafel waar ideeën geboren moeten worden. In de stal van mijn uitgever zitten auteurs die ik bewonder, ze betalen prima voorschotten, er werken aardige en enthousiast mensen en er kan van alles. Maar dat valt allemaal in het niet bij ‘het feit dat jullie een urinoir hebben’. Zonder een spier te vertrekken vroeg mijn redacteur meteen: ‘Maar doe je de deur op slot?’
Als je de deur naar het mannentoilet doorgaat, zie je aan je rechterhand drie andere deuren. Achter de middelste en de linker bevinden zich normale toiletpotten, maar achter de eerste deur aan je rechterhand hangt een urinoir. Dus je hebt al een deur achter je dichtgetrokken als je het mannentoilet binnenkomt, waarom zou je dan nog die extra deur naar het urinoir dicht trekken? ‘Absoluut niet’, zei ik. ‘Nee, ik ook niet’, antwoordde hij, ‘maar soms komt er dan iemand binnen.’
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Dat zal best, zei ik, maar daar gaat het hier helemaal niet om. Het gaat erom dat mijn uitgeverij een urinoir heeft. Thuis plas ik, omdat ik met drie vrouwen samenwoon, vrijwel alleen nog maar zittend. Ik doe dat met liefde, maar niet met veel plezier. Staand plassen blijft het best, wat ze je ook proberen wijs te maken. En na ruim veertig jaar allerlei plekken uitgeprobeerd te hebben, kan ik zeggen dat er qua staand plassen niets boven een urinoir gaat. Ja, een boom misschien, maar kom daar maar eens om, in een café – of op een uitgeverij.
Nu het genderneutrale toilet aan een opmars bezig is, zal het urinoir misschien langzaam uit de maatschappij verdwijnen. Dat zou zonde zijn. Bovendien, je kunt een urinoir wel uit de samenleving halen, maar je kunt de samenleving niet uit een urinoir halen – ook al betekent dat niets.
Plots betrok het gezicht van mijn redacteur. Hij vertelde dat ze misschien gaan verhuizen naar een ander pand en betwijfelde of er daar wel urinoirs waren. ‘Dan moet je deze meenemen’, zei ik. ‘Ja, dat kan niet anders’, zei hij, ‘anders raken we auteurs kwijt.’
Sterker nog, ik adviseerde hem het urinoir ook vaker in te zetten om potentiële nieuwe auteurs aan boord te krijgen. ‘We betalen je een royaal voorschot, je krijgt de beste begeleiding en je mag naar het Boekenbal. En, we hebben een urinoir’. Bam. Mensen zonder penis zouden als tekenbonus een plastuit kunnen krijgen.
Mijn redacteur dacht even na en glimlachte. ‘En als je benaderd wordt door een uitgever met een bidet, dan verlaat je ons zeker?’ Daar moesten we allebei hartelijk om lachen. Maar inderdaad, dan ben ik gelijk weg.
Source: Volkskrant