De BMW die hij van God kreeg staat met de neus naar voren geparkeerd bij het christelijke conferentiecentrum, waar Tom de Wal een week lang voorgaat met genezings- en bevrijdingsdiensten die hij 'bediening’ noemt. De zaal is bijna vol met achthonderd mensen waaraan niets bijzonders is te zien, alle leeftijden en afkomsten, al vallen de jonge kinderen op die later, bij het uitdrijven van de demonen, achteloos rondrennen tussen gelovigen die gillen en trillen, zich ter aarde storten of wezenloos met de armen geheven blijven staan.
Met opgeschoren kapsel, in soldatengroen pak, legt Tom de Wal zijn hand op een hoofd, het lichaam eronder begint te schudden totdat de benen eronder wegslaan en het geoefend wordt opgevangen door een van de tientallen ‘evangelisten’, die elders in de zaal ook handen op hoofden en schouders leggen en spreken in tongentaal, nadat ze het briefje hebben gelezen waarop de gelovigen hun angsten, ziektes en zonden beschreven.
Nederland heeft een aardige traditie met gebedsgenezers en wonderprofeten, van Johan Maasbach en Jan Zijlstra tot Johan Boon, maar dit lijkt een moderne, luidruchtige variant, onbeschaamd gericht op expansie. In Dussen, zijn Brabantse geboortedorp, kocht Tom de Wal met de stichting Frontrunners Ministries een terrein waar een geweldige evenementenhal moet komen die twaalf miljoen euro kost, ‘schuldenvrij’ te financieren.
Overal staan kerken leeg, maar niet dit soort kerken. Er zal altijd behoefte zijn aan leiders die eenvoudige wonderen beloven, in de kerk en erbuiten.
God regelt alles zolang je Hem alles geeft, dat is Tom de Wal persoonlijk door God verteld, en gaandeweg de avond strooit hij met anekdotes die dat bewijzen. De depressieve man die euthanasie had aangevraagd ‘was met een gebed in vijf seconden vrij’, ‘halleluja’, ‘a-mén’.
Zelf noemt hij dat ‘radicaal’ en dat is het ook. De Bijbel, letterlijker dan letterlijk, en daaromheen zwermt een grote geestenmacht.
Tom de Wal is op tournee en de toegang is gratis, net als de boeken die hij schrijft. Maar voor Jezus’ grote werken zijn grote bedragen nodig, zegt hij steeds, ‘opwekking is duur, halleluja’, en op de stoelen liggen machtigingskaarten die ingevuld naar voren worden gebracht. Tom de Wal spreekt lang over geld zonder het woord te gebruiken: ‘denk niet in offers van tien euro maar in tienduizend euro, want mensen geven zo veertigduizend uit aan een camper’. Studenten aan zijn fulltime bijbelschool verkochten hun huis, vertelt hij, ze verkochten hun bedrijf, ‘er zijn kinderen verkocht’ – maar dat is een grapje. Het is zaaien, de vrucht volgt. ‘Ik geloof dat BMW’s uit de hemel komen’; zijn beste vriend en toezichthouder van de stichting kreeg er ook een toebedeeld.
Aan het podium staat een blauw opblaasbad voor de waterdoop, ook kinderen worden ondergedompeld, en daarna komen ze met natte haren naast hun trotse ouders zitten. Een tienermeisje wordt trillend door haar moeder naar voren geholpen, waar ze wordt ‘vrijgezet’ van haar demonen.
Het geloof van Tom de Wal lijkt te wortelen in het Amerikaanse evangelicalisme en de pinksterbeweging, maar hij is zijn eigen merk. Als jonge twintiger begon hij in 2015 met Frontrunners, naar eigen zeggen op voorspraak van Jezus, na een leven van vechtsport en hardstyle-festivals dat hij van zich afschudde met een Alpha-cursus. Veel meer is niet bekend, ondanks een uitstekende podcastserie van Omroep Brabant; mijn verzoek om een gesprek werd niet beantwoord.
Het is een geloof op steroïden. Er is geen lijden. Er is geen ziekte. Er zijn alleen demonen. Marketeers zouden het ‘neuromarketing’ noemen, sociologen ‘collectief bruisen’, maar Tom de Wal weet precies door welke deuren die demonen naar binnen komen: hoererij, overspel, abortus, homoseksualiteit. ‘Yoga. Het is gewoon demonisch!’
Zelfs zo’n boeddhabeeld in de huiskamer kan een demon zijn, die ‘dikke lelijke klootzak’ moet ‘kapot in de kliko’, ‘halleluja, a-mèn’.
De muziek van de band op het podium zwelt aan, de lampen gaan voluit zodat iedereen baadt in het helle licht, de demonen manifesteren zich en dat stuiptrekken hoort erbij, schreeuwt Tom de Wal: ‘Éruit! Éruit!’
En als de avond ten einde is, keren de mensen tevreden terug naar huis, waar ze vast door nieuwe demonen worden opgewacht.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden