‘Het waren de eerste mooie dagen van het voorjaar, eind april, Koningsdag. Een strakblauwe hemel nodigde uit tot kamperen. Ik bond mijn oude caravan aan mijn auto en reed naar de naturistencamping voor mannen waarover ik zo lovend had horen praten. Bij aankomst werd me een plaats toegewezen, op een groot stuk papier lieten de beheerders zien waar de andere kampeergasten stonden. Eén caravan was onbezet, de eigenaar ontbrak die dag, maar soms zijn het juist de afwezigen die het meest tot de verbeelding spreken. Dus toen ik na een koude nacht over het terrein liep en zag dat de voortent nu wel open was, liep ik erop af.
‘Ik zag een man op een stoel. Hij ontving me hartelijk met een warme stem, ik merkte al snel dat hij iemand was met een geheugen voor muziek en boeken. O help, dacht ik. Na een uurtje ben ik gaan fietsen, dat had ik me voorgenomen, maar ’s avonds ging ik terug voor een glas wijn. In zijn caravan stond een enorm bed met een rode pluchen deken eroverheen. We gingen zitten op de rand van dat bed, hij legde een hand op mijn rug, ik huiverde.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Een half jaar eerder was mijn relatie van bijna zes jaar uitgegaan. Seksueel was het al heel lang uitgedoofd tussen ons, en daar op dat bed voelde ik pas goed hoe ik hunkerde naar aanraking. Begeerte schakelde onmiddellijk alle denken uit, de enige gedachte die bleef was: dit wordt leuk. Hij was zacht en teder en lief en veilig en warm. Alles tussen ons leek wederkerig en de volgende dag, in de trein op weg naar mijn moeder, betrapte ik me erop dat ik droomde over een toekomst samen. Zo snel als dat ging. En het ging nog sneller toen ik mezelf mijn dromen toestond.
‘De dagen erop waren we constant samen. Hij vertelde over de onbegrijpelijke conflicten met zijn familie en kinderen, dat was een rafelrandje, maar het ongemakkelijke gevoel dat dit losmaakte wanneer het ter sprake kwam, werd meteen daarna weer overstemd door het extatische geluk dat het toeval mij in de schoot had geworpen en de bijna tantrische versmelting die ik ervoer met hem. Zijn merkwaardige fetisj was niet de mijne, maar maakte me wel nieuwsgierig. De woorden ‘ik ben im kopf monogaam maar niet im schwanz’ hoorde ik wel, maar alle andere ervaringen, de seks, de gesprekken, het samen slapen waren zo intens dat ik er al na een paar dagen niet buiten kon.
‘Ik gaf mezelf de opdracht open te staan voor zijn manier van leven, polyamorie, waarom ook niet? Deze prille verliefdheid was zo meeslepend dat alles eromheen vervaagde en het niet moeilijk was om dat wat in de toekomst eventueel voor problemen of verwijdering zou kunnen zorgen, te negeren. Wat ik aanzag voor vrijheid en ontplooiing was in feite je reinste zelfverloochening, maar zo zag ik dat niet. Daarvoor was het al te laat, dat punt was gepasseerd toen ik me die eerste avond als een verwaarloosde spons laafde aan zijn omhelzing; de geborgenheid en sensualiteit van zijn lijf, daar was geen verstand tegen opgewassen. Ik stelde hem voor aan mijn vrienden en mijn broer die allemaal zijn charme en eruditie bevestigden. Pas toen ik na tweeënhalve maand voor een yogaretraite naar Engeland ging, gebeurde er iets wat mijn vertrouwen aan het wankelen bracht.
‘Tijdens de retraite focuste ik me op het loslaten van de wens mijn geliefde helemaal voor mezelf te hebben, en toen ik afscheid nam van de groep was ik heel tevreden over wat ik bereikt dacht te hebben. Mijn angst en onzekerheden had ik overwonnen, alles in balans. Tot ik diezelfde dag nog een appje van hem kreeg of-ie mijn auto mocht lenen voor een date. Het maakte me onbehaaglijk en toen ik de volgende avond gedachteloos mijn auto-app opende, zag ik dat mijn auto tot 4 uur ’s nachts op een mij onbekende plek had gestaan. Ik ontdekte nog iets. Dat-ie hem twee dagen eerder ook had geleend tot diep in de nacht, dit keer zonder te vragen.
‘Ik begon te piekeren. Nu hij niet in de buurt was om mijn twijfel weg te nemen, kregen zorgen de overhand. Ik dwong mezelf de straat op te gaan, mijn gedachten te ordenen, te lopen. In het Engelse dorp waar ik logeerde waren de jaarlijkse havendagen bezig. Opnieuw keek ik naar een blauwe lucht, maar dit keer voelde ik me er niet door opgenomen. Het mooie weer leek vijandig en sloot me buiten. Ik slenterde over de kade tussen alle bontgekleurde vrolijke mensen, ik zag schepen met vlaggetjes en had mee willen doen met dit volksfeest, maar hoe bewuster ik me werd van mijn pijn, hoe scherper die werd. In een park ben ik op het gras in slaap gevallen en toen ik wakker werd, zag ik een eind verderop een vrouw op een kampeerstoel. Ze leek volkomen gelukkig in haar eentje met een tijdschrift en een koelbox.
‘Ik nam het mezelf kwalijk dat ik altijd zo moeilijk deed en weer aan het malen was, dat ik had gefaald in mijn voornemen me neer te leggen bij zijn promiscuïteit. Ik verweet mezelf mijn gebrek aan plooibaarheid. Maar de andere kant roerde zich ook, de groeiende verontwaardiging over het hele gebeuren, zijn raadselachtigheid, de kleine leugens, het niet bereid zijn zich in mij te verplaatsen, misschien wel het niet in staat zijn daartoe. Een keer zei hij: vertel me maar wat mijn bijdrage aan onze relatie moet zijn. Nee, antwoordde ik bijna vertwijfeld, daar moet je zelf achter komen, verdiep je eens in mij.
‘Echt ontploft is het toen ik een paar weken later tijdens een telefoongesprek weigerde mijn caravan naar hem toe te rijden, 200 kilometer verderop. Ik begon steeds beter te begrijpen wie hij was, een groot ego dat alles wil op zijn manier. De hunkering liet zich, ook nadat ik het contact verbroken had, maar lastig verdrijven. Ik heb veel verdriet gehad. Op de meest onverwachte momenten bleef dat opduiken. Maar het hele gebeuren heeft me ook wijzer gemaakt. Ik weet nu: mijn man delen is niks voor mij. Hart en hoofd zijn weer naar elkaar toe gekropen en ik laat ze nooit meer tegen elkaar uitspelen.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Pieter gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden