Er is al veel gezegd over de nareis-op-nareis-leugen waarmee Dilan Yesilgöz het kabinet liet vallen – over de schaamteloosheid ervan, de onverantwoordelijkheid, en dat we daardoor nu al weken naar surrealistisch theater zonder plot zitten te kijken.
Waar het nog niet genoeg over is gegaan: waaróm ze koos voor bullshitting, zoals Harry G. Frankfurt, Amerikaans filosoof en auteur van een klassiek en wereldberoemd essay On Bullshit (1986), het fenomeen heeft gedoopt: debatteren en beargumenteren zonder je erom te bekommeren of wat je zegt wel waar is. Praten zonder je wezenlijk te interesseren voor de waarheid.
Het korte antwoord is: Yesilgöz deed het omdat het kan. Omdat ze politiek gevormd is in een omgeving waarin bullshitten de norm is. Vooral als het gesprek gaat over buitenlanders die hierheen dreigen te komen.
Ankie Broekers-Knol, VVD-staatssecretaris voor Asielzaken, sloeg aan het bullshitten na de val van Kabul: de Nederlandse missie was haastig gerepatrieerd, Afghanen die voor ons hadden gewerkt waren achtergelaten, ze stuurden mailtjes om te vragen of iemand ze nog kwam ophalen. Aan het AD presenteerde Broekers-Knol parmantig haar bierviltjesberekening: het waren heel veel mails van wel ‘honderdduizend mensen’. Bullshit, bewezen hulporganisaties, het waren er een paar handenvol. Later bood Broekers-Knol haar excuses aan – op die van Yesilgöz is het nog wachten – maar ondertussen was ‘honderdduizend!’ allang aan een eigen tournee begonnen door het land.
Daarvóór was het Halbe Zijlstra, VVD-fractievoorzitter in de Tweede Kamer, die een aanvalsplan tegen asielmigratie presenteerde met de woorden dat vluchtelingen met een tijdelijke status alleen noodzakelijke medische hulp zouden moeten krijgen. ‘Ooglidcorrecties, borstvergrotingen of -verkleiningen, complete tandrenovaties, dat soort zaken: echt niet.’ Dat kregen ze al niet, en dat wisten ze bij de VVD. Later bood Zijlstra zijn excuses aan voor de bullshit – op die van Yesilgöz is het nog steeds wachten – maar het gerucht dat mensen hierheen komen zwemmen om eerst een vrouw te verkrachten en zich daarna gratis siliconentieten te laten aanmeten had zich allang genesteld tussen de oren en in de harten van de luisteraars.
Daartussendoor hield het bullshitten niet op. Van aanzuigende werking en boerka’s tot criminele intenties: alles wordt aan de lopende band overdreven, uit zijn verband gerukt, verzonnen waar je bij staat en aangevuld met gelul over een niet-bestaande ‘regio’ waar al onze zorgen heen kunnen worden geëxporteerd.
Het begon in Rutte I, het kabinet waar elke fatsoenlijke Nederlander zich nog steeds kapot voor schaamt, het kabinet waarin VVD en CDA achttien maanden lang hebben gekropen voor Geert Wilders, met als een van de vele dieptepunten het Polenmeldpunt, een kliklijn om overlastgevende Polen aan te geven. Later bleken daar voornamelijk klachten over foutgeparkeerde auto’s met Pools nummerbord op te zijn binnengekomen.
Uit kiezersonderzoeken blijkt keer op keer dat mensen in Nederland zich zorgen maken over asielmigratie, dat ze denken dat hun kind een huis zal kunnen vinden als Ter Apel maar dichtgaat, dat ze betekenisvol werk zullen krijgen als oorlogsvluchtelingen maar ver weg hier vandaan in tenten worden gestopt. Het valt ze moeilijk kwalijk te nemen, het wordt ze al jaren wijsgemaakt.
Te weinig politici vertellen dat het verhaal oneindig complexer is, en dat acht op de tien mensen die hierheen komen helemaal geen vluchteling zijn, maar studenten, geliefden of arbeidsmigranten, die ‘expats’ heten als ze bij ASML werken.
‘Alles staat of valt met de bereidheid van democratische partijen om de feiten leidend te laten zijn’, zei Frans Timmermans deze week in de Banninglezing, een overdonderend en allesomvattend groen-sociaal-democratisch antwoord op de vraag waar het heen moet met Nederland. ‘Stemmingmakerij maakt het niet makkelijker maar juist moeilijker om problemen op te lossen, zoals de zeer grote toestroom van Oekraïners en het onderlinge geweld tussen Eritreeërs. Democratische partijen moeten de discipline opbrengen steeds feiten leidend te laten zijn. Radicaal-rechts wil alleen sentimenten bespelen.’
En niet alleen radicaal-rechts. Ondertussen heeft Yesilgöz nog steeds geen excuses aangeboden.
Source: Volkskrant