Nog even los van de tegenkandidaat uit Roemenië, is het grootste obstakel voor de benoeming van Mark Rutte tot secretaris-generaal van de Navo de twijfel over zijn werkelijke ambities. Bij meerdere gelegenheden maakte Rutte er geen geheim van dat hij na zijn premierschap fulltime docent maatschappijleer wordt. ‘Lesgeven vind ik echt superleuk. Als leraar hoef je je ook nooit af te vragen of het wel nuttig is wat je overdag doet.’
Willeke Stadtman, Nieuwegein
Dat Poetin Oekraïne zou binnenvallen was niet een verrassing . Hij was al jaren van plan om Rusland weer in ‘oude glorie’ te herstellen. Pogingen daartoe, bijvoorbeeld het inlijven van de Krim, waren ook al redelijk succesvol. Dat de invasie zou beginnen op 24 februari was ook al lang bekend. De Amerikaanse schrijver Ludlum schrijft in zijn thriller The Moscow Vector dat de inval gepland was op 24 februari. Geen jaartal, maar het boek is geschreven in 2005 en is naar het Nederlands vertaald in 2006.
De aankondiging staat in de Nederlandse vertaling op pagina 209. In het boek wordt ook aangegeven waarom de president van Rusland, een oud KGB’er, Oekraïne en andere omringende landen wil binnenvallen. Voor de lezers van het boek was de inval dus niet een verrassing maar blijkbaar wel voor de westerse leiders. Dat valt te concluderen uit hoe het Westen was voorbereid. Nog steeds loopt het Westen achter de feiten aan, en alleen het over een tijdje voldoen aan de Navo-norm van 2 procent van het bbp zal niet voldoende zijn.
Of was het toch toeval dat Ludlum zeventien jaar geleden de juiste invalsdatum opschreef? Dus dat het eigenlijk wel een verrassing was. Misschien iets voor de inlichtingendiensten om uit te zoeken hoe Ludlum de juiste datum wist, te beginnen met het lezen van de oude bestsellers van deze thrillerschrijver.
Lieuwe Westerhoff, Pijnacker
Ter Apel wordt bestraft omdat het te veel asielzoekers opvangt. Waarom worden degenen die te weinig asielzoekers opvangen niet bestraft?
Rien Heijne, Nijmegen
Dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) de harde waarheid publiceerde over de nareis-op-nareis-aanvragen en dat het om zeventig mensen per jaar gaat, heeft Jarl van der Ploeg in zijn column nog eens helder onder de aandacht gebracht. Dat onafhankelijke experts minister Dilan Yesilgöz vertelden dat het over duizenden mensen gaat, leidde er toe dat het kabinet viel.
Is deze belangrijke en ingrijpende gebeurtenis dan gebaseerd op nepnieuws? Of desinformatie? Of misschien wel een complottheorie? Het blijkt dat deze fenomenen tot in de haarvaten van onze samenleving zitten.
Franck Verhoeks, Soest
Het elektriciteitsnet zit vol. De netbeheerders geven niet thuis. Meer dan een jaar wachten op een elektriciteitsaansluiting voor een nieuw schoolgebouw of voor een nieuw bedrijf wordt gewoon. De Autoriteit Consument en Markt stelt prioriteiten voor wie het eerste een aansluiting mag. Wij, burgers, kiezers van Nederlandse volksvertegenwoordigers, hebben er niks over te zeggen.
Onze politici ook niet, ook zij geven niet thuis, want zij geloven in de markt. Democratische controle over onze elektriciteitsvoorziening moeten we kennelijk bevechten op een overheid die niet meer van ons is.
Philip Langbroek, Wijk bij Duurstede
De drie grootste banken van Nederland pleiten voor het instellen van een klimaatlabel voor woningen. Dat komt huizenkopers ten goede, want de risicovolle woningen zullen in prijs dalen en de risicoloze stijgen. Mensen die minder te besteden hebben, kunnen zich dan de risicovolle woningen veroorloven en omgekeerd. Het brengt beweging in de woningmarkt en marktwerking.
Klimaat gaat echter alle huizen treffen want de zon schijnt overal. Wateroverlast is er niet alleen door rivieren en zeeën maar komt ook van boven en van onder. Windhozen kunnen overal optreden. Droogte en branden idem dito.
Het huidige meetinstrument dat werkt op postcode blijkt bij gebruik zeer grofmazig. In een straat kan de situatie per woning immers verschillen, is mijn ervaring. De overkant van de straat kan last hebben van wateroverlast in kelders, terwijl dat aan jouw kant in het geheel niet het geval is. Om de hoek kan dure herenhuizen hetzelfde lot beschoren zijn. Het label vereist een keuring per woning en het is de vraag of dat zinvol is.
Deze banken zijn er alleen maar op uit om hun risico op klimaatschade te beperken. Marktmanipulatie lijkt me een betere kwalificatie.
Paul Huysmans, Rosmalen
Banken hebben miljarden verdiend aan de financiering van het opstoken van fossiele brandstoffen. Het gevolg hiervan, de opwarming van de aarde, noem ik klimaatschade. Het klimaatlabel is het brandmerken van de huiseigenaren (lees: slachtoffers) door diezelfde banken.
Jeroen van Linge, Groningen
Museumbezoekers indelen in mentality-profielen. Klantprofielen maken middels algoritmen, en ga zo maar door. Wij laten ons meer en meer indelen in doelgroepen. Onder het motto ‘om onze klanten beter van dienst te kunnen zijn’ komt men steeds meer te weten over mij.
Waar dat goed voor is? Voor de aanbieder van diensten en goederen natuurlijk, niet voor mij. Niet ik kies, maar ik word uitgekozen. Ik weiger dus al die zogenaamde ‘om u beter van dienst te kunnen zijn’- vragenlijsten.
Ik zou graag zelf willen blijven kiezen uit het aanbod en niet afhankelijk worden van wat mij wordt aangeboden. Al helemáál geen aanbiedingen afgestemd op mijn, door anderen, samengestelde profiel.
Tielke Engels, Tilburg
Ik ben van 1987. Wanneer ik Gummbah voor het eerst zag in de Volkskrant weet ik niet meer, maar het moet zijn geweest vóórdat ik met mijn moeder een herhaalde discussie had over de wijsheid aandelen World Online aan te schaffen (ik was tegen).
Nu zal een deel van uw redactie geboren zijn na die zegetocht van Nina Brink en geen idee hebben waar ik het over heb. Zo lang is het geleden dus dat Gummbah die ene grap verzon, die hij sindsdien herhaalt. En wat hebben we gelachen. Ieder jaar zeker een keer! Dus nu: tijd voor een nieuwe grap Gummbah, of tijd voor een nieuwe tekenaar.
Sjerp van Wouden, Amsterdam
Ouders bespraken thuis niet hoe liefde en seks werken. Scholen organiseerden de week van de lentekriebels.
Ouders lieten hun kinderen steeds meer televisie kijken en steeds minder lezen. Scholen introduceerden het vak ‘vrij lezen’ en er kwamen bibliotheken op school.
Spelen gebeurde niet meer buiten, maar steeds vaker op de bank, achter een beeldscherm. De regering verplichtte scholen om alle leerlingen twee uur per week te laten gymmen, ondanks een tekort aan (gym)docenten.
Ouders gaven kinderen ongezond eten mee naar school. Sommige ouders gingen minder koken en kinderen werden dikker. Scholen gingen experimenteren met gratis schoollunches en kochten fruit voor de leerlingen.
Scholen gaven verkeerslessen, organiseerden een fietsexamen, stelden leerlingen gerust over oorlog en rampspoed en namen leerlingen mee de natuur in. Ouders gingen steeds meer op opvoedvakantie. Ter compensatie werd de schaarse lestijd steeds voller gepropt.
Ouders waren stomverbaasd toen naar buiten kwam dat kinderen steeds slechter worden in rekenen en lezen. ‘Wat doen onze kinderen dan de hele dag op school?’, werd er geroepen.
Nu wil de Tweede Kamer dat het schoolzwemmen terugkomt. Dat bespaart ouders tijd, volgens Kamerleden Mohandis en Van Nispen.
Het is een keer klaar.
Imme Dekker, vierdejaars pabostudent, Eindhoven
Hanneke van Rappard-Lingen en Mirjam Lingen constateren samen met Mari Maris, dat koken gelukkig maakt. Oh ja? Ik vind er in ieder geval niks aan. Voor alle duidelijkheid, ik houd wel van lekker eten.
Henny Jellema-van de Kamp, Haarlem
Het moet mij van het hart: in de krant van dinsdag wordt melding gemaakt van bejaarde Italiaanse bankovervallers. Na lezing van het artikel kan ik concluderen dat er sprake is van een gemiddelde leeftijd van ruim 70 jaar (de jongste overvaller is 66, de oudste 77). Donderdag schreef Arno Haijtema in zijn tv-recensie over de bejaarde moeder van Navalny. Ljoedmila Navalnaja is 69.
Ik trek het mij persoonlijk aan. Ik weiger om nu al in de categorie bejaarden te vallen. Kunnen we die term niet beter helemaal afschaffen en spreken van zestigers, zeventigers, tachtigers, negentigers? De krant zou toch beter moeten weten, met al die jonge 100-jarigen die zo prachtig worden geportretteerd.
Anna van Dam, 66 jaar, Baars
Steeds vaker lees ik over gewelddadige demonstraties van grote groepen mensen. Wat is toch uw definitie van mensen? Ik zie vaak alleen maar boze mannen. Geen vrouw te bekennen. Waar zijn ze en hoe staan zij in het desbetreffende conflict?
Fenny Nieuwpoort, Zeist
Michiel Bot betoogt dat morele paniek over de ‘politisering’ van de universiteiten nergens voor nodig is. Daarop volgt een eenzijdig betoog waarin uitsluitend kritiek op Israël en de Nederlandse betrokkenheid bij dat land is te lezen.
In zijn betoog ontbreken argumenten die de opstelling van Israël na de aanval van 7 oktober op eigen burgers door Hamas zouden kunnen rechtvaardigen. Zijn betoog roept bij mij geen morele paniek op, maar wel zorgen dat een dergelijke eenzijdigheid de academische norm wordt. Ik wil daarmee niet zeggen dat Bots kritiek geen hout snijdt en het gelijk volledig aan de kant van Israël ligt.
Ik ben echter wel van mening dat academische oordeelsvorming bestaat uit een afweging van de argumenten van alle betrokken partijen en niet een eenzijdige claim van het eigen gelijk.
Als dat laatste de norm wordt op de universiteiten, zou dat inderdaad verontrustend zijn, omdat dan iedere partij kan claimen dat de universiteiten haar politieke standpunt moeten uitdragen en het standpunt van andere partijen moeten veroordelen. En dat staat haaks op de meest fundamentele academische waarden die nu nog gelden op de universiteiten.
Klaas Rozemond, Amsterdam
De oproep van Tom van der Velpen aan Giro 555 is een sterke simplificatie van maatregelen die nodig zijn om een einde te maken aan de humanitaire ramp die zich in Gaza voltrekt. Het is welhaast een ontkenning van de feiten. De situatie daar is niet het gevolg van een onafwendbare natuurramp die met wat extra financiële steun vanuit Nederland iets draaglijker gemaakt kan worden en voor een ommekeer kan zorgen.
Het ontbreken van voldoende geld is überhaupt niet het grootste probleem. Dat is het veroorzaken van nodeloos veel leed en de onthouding van mogelijkheden om dat nog enigszins te verzachten, door de voortdurende onmenselijk harde opstelling van een gewetenloos regime dat de dienst uitmaakt en bewust aanstuurt op een ramp.
Een betere oplossing zou dus zijn om de veroorzaker van die ellende te dwingen tot stoppen met het buitenproportionele en zinloze geweld, door vanuit de hele wereld de geld- en steunkraan dicht te draaien. Geen enkel land kan medeplichtigheid afkopen en het geweten sussen door enerzijds meer hulpgeld naar Gaza te sturen en anderzijds op dubieuze gronden met Israël te blijven sympathiseren.
Ton ten Barge, De Heurne
Op een onbewaakt ogenblik zit ik wel eens te dagdromen over een normale wereld. Herstel, een betere wereld, want de normen zijn diffuus geworden. Een wereld zonder verknipte jongens zoals Vladimir, Benjamin, Xi, Donald, Viktor, Jair en ga zo nog maar even door.
Een wereld met échte leiders, die zich met grote gedrevenheid inzetten voor de ontwikkeling van hun land: economie, milieu, fysieke en mentale gezondheidszorg, onderwijs, landbouw et cetera.
Leiders die tevens oog hebben voor de problematiek van de wereld als geheel (klimaat voorop) en óók daarnaar handelen. Leiders die niet worden gedreven door pure machtswellust en een uit z’n voegen barstend ego, maar door de dienstbaarheid, passie en positiviteit die echt leiderschap kenmerken. Beschaafde en bescheiden leiders, met kennis van zaken.
Vervolgens denk ik bij mezelf: man, man, ben je een van de realiteit losgezongen ouwe hippie? Je bent 70! Weet je nu nog niet hoe het zit?
Zo is de wereld nu eenmaal. Zo gaat het altijd al. Oorlog hoort erbij, oorlog zit in de mens. Overigens lijken veel mensen er bijna een zeker behagen in te scheppen om dergelijke dooddoeners te poneren.
Ja, en toen? Uiteraard kan ik, als eenvoudige burger en bezorgde vader en opa, die oceaan van menselijk leed en die debiele destructie ook niet echt duiden. Het blijft verbijsterend dat enkele individuen het voor elkaar krijgen om via onderdrukking en machtsmisbruik tienduizenden mensen de dood in te jagen, te verdrijven van huis en haard, te tarten en traumatiseren.
We staan er met z’n allen bij en we kijken ernaar. En we luisteren naar Imagine van John Lennon.
Beert Niks, Schiedam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden