Er is een serie gemaakt over het leven van Patty Brard. Die serie schijnt slecht te zijn, dus in plaats daarvan las ik de biografie Patty (2019) van bestsellerauteur Michel van Egmond en begaafd interviewster Antoinette Scheulderman. Ik kende Brard alleen als een lawaaiige vrouw die voortdurend in opspraak was: was haar leven nou echt zo interessant?
Al spoedig werd ik meegesleept door het boek. Teksten als ‘Ik had een geweldige kapster in Los Angeles die allerlei wereldsterren knipte, dus als mijn haar gedaan moest worden vloog ik haar gewoon in’ spreken beslist tot de verbeelding. Onder andere tijdens Brards huwelijk met de Fiat-erfgenaam Carlo Nasi kon het geld niet op. Bij het ‘shoppen’, bijvoorbeeld, ‘bleek dat we in één middag drie ton hadden uitgegeven. Dat ging echt van: mooi kasjmieren truitje, doe maar in tien kleuren’.
Over de auteur
Schrijfster Sylvia Witteman bespreekt elk weekeinde een boek dat haar is opgevallen.
Wel blijkt het voor Brard moeilijk wennen aan de gewoonten van de familie Nasi. Zo wordt er na een diner een merkwaardig dessert opgediend, ‘dat blijkt tot haar verbazing te bestaan uit een levensechte afdruk van haar eigen billen, in romige melkchocolade gevat. (...) Het liefst zou ze onder tafel verdwijnen, nu ze zich realiseert terecht te zijn gekomen in een wereld van oud geld (...) in een gemeenschap van stokoude Italiaanse tradities waar zij geen weet van heeft.’
Er rezen vragen. Zo’n ‘levensechte afdruk’ van Brards billen komt toch niet uit de lucht vallen? Ongetwijfeld heeft ze meegewerkt aan het maken van een afgietsel en dan ligt verbazing bij het opdienen niet voor de hand. Afgezien daarvan doen mensen met oud geld zulke dingen normaliter niet: het opdienen van een chocoladekont is beslist geen ‘stokoude Italiaanse traditie’, maar eerder iets voor de nouveau riche.
Het hele boek hangt aan elkaar van dit soort curieuze anekdoten. Zo is er sprake van een ex met een hele stapel vervalste paspoorten, onder andere ‘op naam van Anton Dreesmann en Freddy Heineken’. À propos: de échte Freddy Heineken ‘at in hotel De L’Europe altijd kip-kerrie, met saus die uit een Knorr-zakje moest worden bereid’ en ‘de ochtend na Koninginnedag kwam hij me ophalen om te laten zien hoeveel lege blikjes Heineken er op de straten lagen.’
Juist de meest ongeloofwaardige verhalen zijn vaak echt waar, weet ik uit ervaring. Volgens Brard keek Herman Brood geregeld alle video’s van Bassie en Adriaan, en ook zoiets verzin je niet. Al twijfel ik hieraan: ‘Ik had ook een tijdje een Zwitser achter me aan. Die schoof gewoon de gouden Rolexen onder mijn hoteldeur door. Of ik ze ook aannam? Nou ja, als ze er toch liggen...’
Er valt, ook voor de zure intellectueel, heel wat te proesten in het boek, want wat je ook van Brard kunt vinden, ze is vaak droog-geestig (de 40 kilo die ze is afgevallen na een maagverkleining: ‘twee volle koffers of een hele Sylvie Meis’) en haar onverschilligheid jegens seks is bepaald verfrissend. ‘Dan bleef er iemand slapen en dan werd er geneukt. Lekker belangrijk. Maar tegenwoordig heb ik liever dat de witte was netjes gedaan is.’
Ik had het boek uit voor ik het wist. ‘Ik ben niet zo van de spijt. Ja, ik zat met een komkommer in mijn mond bij Uri Geller, maar dat liep nou eenmaal zo’.
‘Dat liep nou eenmaal zo’, het had de titel van het boek kunnen zijn. Armoede, rijkdom, liefdes en brouilles, roem en verguizing. Plus een autootje, ‘uitbundig beplakt met panterprint, waarbij op zowel de motorkap als de beide portieren meer dan levensgroot een cartoon van haar eigen hoofd is aangebracht, en waar op de kofferbak in grote zilveren letters het woord ‘Patmobile’ de achterliggers tegemoet blinkt’.
Chapeau!
Source: Volkskrant