Ik heb altijd gemengde gevoelens gehad voor Harry Potter. Aan de ene kant kun je me ’s nachts wakker maken voor een goed Brits kostschoolverhaal, aan de andere kant begrijp ik verhalen over magie nooit. Of misschien is begrijpen niet het woord: zodra ik een zin over iets magisch heb gelezen, ben ik de vorige alweer vergeten. Het is iets met teveel fantasie, wonderlijke figuren en algehele toverachtigheid die in mijn hoofd geen postvat. Uiteindelijk weet ik na uren voorlezen en films kijken over Harry altijd alleen maar dat hij een soort huisslaaf had die Dobby heette en die zichzelf veel sloeg – zoiets onthou je wel.
Toch wilde ik naar de Harry Potterstudio’s in Londen, omdat ik nu eenmaal gek ben op groots opgezette, superprofessionele Hollywoodachtige dingen.
Ik liep met mijn kinderen, die, hoewel het jaren geleden was dat ze de boeken en films tot zich namen, nog van iedere druïde precies wisten wie hij was, waar hij in het verhaal opdook en met welke magische reuzespin of uil hij een interactie had gehad. Toen een van de uiterst extraverte medewerkers van de Potterstudio’s aan me vroeg wat ik het mooist vond, kon ik niet meer op de naam van Harry’s beste vriend komen. ‘Het huisje van... van...’ ‘Ron!’ riepen mijn kinderen.
Is er dan wel iets aan om zo’n filmstudiopretpark te bezoeken, als er na jaren voorlezen en films kijken niets tot je doorgedrongen is van de gehele Pottersaga? Ja. Want het is werkelijk compleet bizar hoeveel werk en toewijding er in die films gestopt is, waarbij ik altijd respectloos halverwege in een diepe slaap was gevallen. Een snoepwinkel die negentig seconden in beeld is en waaraan maanden is gewerkt, een hele trein die gerenoveerd werd, honderden maskers, schreeuwende planten, tientallen afgetrainde poezen, massieve kroonluchters en gebouwen die speciaal gebouwd werden om af te laten fikken, want er fikt veel af.
Ik stelde vast dat ik geboeider was door het verhaal achter het verhaal dan door het verhaal zelf.
Soms kwam J.K. Rowling heel even om het hoekje kijken; in het filmpje dat aan het begin van de tour werd getoond, en met haar initialen die op elk stukje merchandise stonden. Ik vond het jammer dat er niet meer over haar te zien was; zo zou ik graag het Edinburghse cafeetje nagebouwd zien waar zij haar manuscripten schreef omdat ze te arm was om thuis de verwarming aan te zetten, of de coupé in de vertraagde trein waar zij ooit op het idee was gekomen voor de Potterverhalen.
Een compleet pretpark over de levenswandel van J.K. Rowling, dat lijkt me magisch.
Source: Volkskrant