Wandelend door de Duitse heuvels langs de Rijn kwamen we bij de mythische rots Lorelei, beroemd vanwege de vele schepen die erop te pletter sloegen. De simpele verklaring hiervoor, dat de Rijn een bocht maakt waardoor de stroming sterk is, legt het terecht af tegen het verhaal over een wonderschone nimf die met smartelijk gezang de schippers hun roer doet vergeten. Heinrich Heine bezong in Die Lorelei (1823) de nimf, de schippers en hun zinkende boten.
Eenmaal op de rotspunt negeerden we het monsterlijke standbeeld van de nimf, het fastfoodrestaurant en de posters voor een Miss Lorelei-verkiezing. ‘Ich weiß nicht, was soll es bedeuten, daß ich so traurig bin’, citeerde ik Heine. Helaas zag mijn geliefde dat Google het me voorzei.
Onttovering dreigde, er zat niets anders op. ‘Zing, vrouw!’, gebood ik. Terwijl ze begon te neuriën zag ik in de diepte hoe de eerstvolgende rijnaak enorme moeite kreeg de rots te passeren. Ongelooflijk.
Source: Volkskrant columns