Home

Genoeg dramatisch seriemateriaal in ‘Patty’, maar de scènes zijn oppervlakkig en de dialogen krukkig

Een disclaimer is meteen op zijn plaats: deze recensent weet weinig van Patty Brard, en nog minder van BN’ers, juice en showbizz. Die kennis is niet cruciaal bij het zien van de dramaserie Patty, maar voor ingewijden wel een smakelijke bonus. Keek je met plezier naar Patty’s posse? Zag je Brard met genoegen een klysma ondergaan (Patty’s fort, 2005) of op haar gezicht klappen in een zwembad (Sterren springen, 2012)? Dan is de serie vast een feest van herkenning – denk er bij het oordeel dan maar een ster bij.

De Videoland-serie Patty (idee en regie: Will Koopman) gaat dus over het leven van Patty Brard, en speelt zich af tussen 1966, als Patty op haar 11de van Sorong op Nieuw-Guinea naar Rijswijk verhuist, en het heden, als de tv-vedette, nu een kwieke zestiger, zich voor de zoveelste keer voor het oog van de camera opnieuw uitvindt.

Over de auteur
Herien Wensink is chef kunst van de Volkskrant en theaterrecensent. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur in bredere zin.

De aantrekkelijkste periode is natuurlijk de tijd van Luv’, eind jaren zeventig, als haar lidmaatschap van de succesvolste Nederlandse vrouwengroep ooit Brards carrière stormachtig lanceert. Hier pakken de makers vrolijk uit met soft focus, leren catsuits, hoog geföhnde glamourkrullen en andere campy latejarenzeventigesthetiek. Dit alles begeleid door die stiekem toch best onweerstaanbare onzinhitjes als Trojan Horse en You’re the Greatest Lover (Shana-nanana-nana-ná!).

Helaas blijft de serie niet lang in dit aanstekelijke tijdvak hangen - dóór moeten we, van een haastig huwelijk met Ron Brandsteder naar lover Carlo Nasi en een (mislukte) Amerikaanse solocarrière. En weer verder, via de breuk met haar zus naar een nieuw mislukt huwelijk (René Muthert) en het ontsporende conflict met haar enige dochter. Naast repetitieve uitspattingen met drank en coke is de rode draad Brards ergste verslaving en tevens grootste liefde: de televisiecamera. Een haat-liefdeverhouding die haar veel bracht, maar mogelijk nog meer kostte.

Genoeg dramatisch – en soms best komisch – seriemateriaal dus, iets te veel zelfs. Koopman schakelt in duizelingwekkend tempo tussen de tijdvakken, waardoor de kijker geregeld het gevoel voor de chronologie verliest. De snelle wisselingen maken ook dat scènes slechts oppervlakkig worden geschetst, en hun dramatische impact gering blijft. Ondanks de betrokkenheid van vijf (!) schrijvers zijn de dialogen krukkig: elk gesprek, elke confrontatie is fantasieloos rechtdoor bedacht.

Koopman heeft met al haar Nederlandse serie-ervaring (Gooische vrouwen, Oogappels) wel een enorm netwerk aan leuke acteurs opgebouwd, een troef die ze hier royaal uitspeelt. Van de sexy nurkse Holly Mae Brood als de jonge Patty, die vooral vaart op haar krachtige uitstraling, tot een keur aan sterk bezette bijrollen: Reinier Scholten van Aschat als sullige producer Hans van Hemert, Chris Peters als een innemend schutterige Ron Brandsteder, Dook van Dijk die Gerard Joling bijna sympathiek krijgt en een ontroerende Emma Buysse als dochter Priscilla – zij vormen de lichtpuntjes van de serie.

Toch zijn er ook kwestieuze castingkeuzes: waarom speelt de 38-jarige Eva van de Wijdeven een Brard van in de zestig? En moet de 51-jarige Nadja Hüpscher dus haar hoogbejaarde moeder zijn? Het leidt tot ongelukkig gedoe met pruiken en visagie dat vaker afstoot dan overtuigt. Zelfs de charismatische Van de Wijdeven kan haar gezichtsprotheses niet wegspelen. Haar sarcastische voice-over is wél leuk, maar Koopman maakt er te kwistig gebruik van. Net zoals ze te vaak terugkeert naar Brard op die duikplank, die vlak voor haar doodsmak terugblikt op haar leven – een opdringerige raamvertelling en geforceerde metafoor.

En leven we nu mee met deze fictieve Brard? Mwah. Erg sympathiek is het personage niet. Maar ze is wel een gevatte en stoïcijnse overlever, die ons monter door een paar decennia legendarische tv-geschiedenis loodst. En dat is in het beste geval onderhoudend.

Dramaserie

★★☆☆☆

Regie Will Koopman, Reinier Smit

Vijf afleveringen van circa 45 minuten. Te zien op Videoland.

Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.

U bent niet ingelogd

Antwoord op al uw vragen

Updates, wijzigingen en klachten

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden

Source: Volkskrant

Previous

Next