‘Binnenkort een major motion picture!’ Zo ronkte het omslag van de bestseller The Kidnapping of Edgardo Mortara eind jaren negentig al. In zijn boek diepte antropoloog David Kertzer de geschiedenis van het Joodse jongetje op, dat in 1858 werd ontvoerd door de katholieke kerk. Mortara werd als baby heimelijk gedoopt door de dienstmeid, zonder dat zijn Joodse ouders daarvan wisten, waarna de pauselijke politie het kind op 6-jarige leeftijd in beslag nam en onderbracht in een katholiek kindertehuis. Het veroorzaakte een internationale rel tijdens de revolutionaire jaren, die het einde van de kerkelijke staat inluidden.
Van die voorspelde grootse boekverfilming kwam het 25 jaar geleden niet: Steven Spielberg liep jarenlang met het plan (en een script) onder de arm, maar kon geen geschikte kindacteur vinden. En ook het deze week in de bioscoop uitgebrachte Rapito, waarin de Italiaanse veteraan Marco Bellocchio (84) het gegeven verpakt als een imposant historisch melodrama, zal niet worden herinnerd omwille van het hoofdrolspelertje. Die – Enea Sala – beschikt over het juiste onschuldige koppie, maar (nog) niet over de spelkwaliteit om het verscheurde gemoed van de gegijzelde Edgardo ook maar te suggereren.
Over de auteur
Bor Beekman is sinds 2008 filmredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft recensies, interviews en langere verhalen over de filmwereld.
Bellocchio (o.a. Salto nel vuoto, The Conviction) balanceert dat gebrek middels de vakkundig geacteerde en dieper ingezonken pijn en ontreddering van Mortara’s ouders, die zich weigeren neer te leggen bij de ontvoering. Vader Salomone (Fausto Russo Alesi) verkiest de officiële juridische weg, moeder Marianna (Barbara Ronchi) zou haar spruit het liefst terug ontvoeren. Ondertussen krijgt het stockholmsyndroom vat op de kleine Mortara, die zich het persoonlijke lievelingetje van paus Pius IX mag wanen.
Het venijn spat eraf als de cineast het diepgewortelde katholieke antisemitisme aansnijdt in de scène waarin een Joodse delegatie de paus om clementie smeekt. De onwrikbare Pius (Paolo Pierobon) eist totale onderwerping en laat het bezoek zijn voeten kussen. Bellocchio vat het drama in een fraaie klassieke, wat gedragen en een tikje stijve filmstijl. Af en toe doorbreekt de regisseur dit idioom, als Pius zich geplaagd ziet door besnijdenis-angstdromen. Of als die de krantenkarikaturen van de pauselijke kinderrover plots tot leven ziet komen, als animaties.
Het maakt Rapito een barokke, soms wat nadrukkelijk op de emotie gestuurde, maar van begin tot eind boeiende vertelling over de idiotie van de pauselijke almacht en het onherstelbare verlies van een Joods gezin.
Drama
★★★☆☆
Regie Marco Bellocchio
Met Enea Sala, Paolo Pierobon, Fausto Russo Alesi, Barbara Ronchi
125 min. In 35 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden