Nadat ze was geslaagd op het Haagse Gymnasium Haganum, waagde Rebecca Baruch zonder dralen een grote stap. Ze vertrok naar Israël om er na een leiderschapsprogramma lone soldier te worden. Het was haar overtuiging dat wanneer je het ergens niet mee eens bent, je er deel van moet gaan uitmaken, zodat je er iets aan kunt doen.
Ze keerde zich tegen al te onbarmhartig optreden van het Israëlische leger en ze verfoeide de ondermijning van de democratie door de regering-Netanyahu. Voordat ze in 2018 in militaire dienst ging, leerde Baruch Ivriet (modern Hebreeuws) en eenmaal onder de wapenen maakte zij ondanks haar kritische houding snel carrière. Vader Robbert: ‘In het leger voerde Rebecca nauwgezet opdrachten uit, maar daarna kon ze wel op haar commandant afstappen om te zeggen dat ze het anders zag en dat iets ook anders kon worden uitgevoerd. Dat was ongebruikelijk, maar het werd gerespecteerd, zelfs gewaardeerd. Rebecca was loyaal in het leger, maar als ze vrij was, was ze het linkse meisje dat ging demonstreren tegen Netanyahu.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
In 2023 zwaaide ze af als luitenant Rebecca Henriette Johanna Baruch, officier in het Israëlische leger. Na de Hamas-overrompeling van 7 oktober keerde ze terug in dienst en promoveerde tot kapitein. Begin januari werd ze ziek, een bacteriële voorhoofdsholteontsteking werd binnen een dag een hersenontsteking, waaraan ze op 21 januari bezweek, 24 jaar jong. De volgende dag werd ze met militaire eer naar haar laatste rustplaats gebracht op de Herzlberg, de nationale begraafplaats in Jeruzalem.
Rebecca Baruch groeide op met joodse rituelen, wat haar op jonge leeftijd al heel bewust maakte. Robbert: ‘Op vrijdag hadden we altijd gasten over de vloer en was er discussie. We hadden ook vluchtelingen in huis, Ethiopiërs, Syriërs. Rebecca wist dat zij zelf een afstammeling van vluchtelingen was en van strijders.’
Omdat haar moeder volgens de orthodoxe regels niet joods is, was Rebecca dat ook niet. ‘Maar ik ben het wel’, zei ze tegen haar vader, toen die haar na haar bat mitswa op 12-jarige leeftijd mee naar Israël nam. Toen al nam zij zich voor om zich in Israël te vestigen. Robbert: ‘Ze wilde jood onder de joden zijn, strijder onder de strijders, idealist onder de idealisten.’
In haar prille jeugd in Den Haag deed Rebecca veel aan sport (voetbal, judo, jiujitsu) en op het gymnasium volgde zij extra vakken, waaronder filosofie. In het examenjaar was ze naast het leren en sporten ook nog actief als bestuurslid van de socialistisch-zionistische jeugdbeweging Haboniem. Ze was veelzijdig, begaafd, creatief en zeer overtuigd. Toen ze naar Israël vertrok, zei ze dat ze ‘door alleen aan zichzelf te denken de meest egoïstische, maar ook de makkelijkste keuze maakte’.
Maar eenvoudig was het niet om zichzelf als lone soldier op de been te houden in een land waarvan ze taal niet kende en waar ze nauwelijks familie of vrienden had. Maar Baruch ging onvervaard de uitdaging aan met zichzelf, stellig in haar ambitie het land dat zij wilde beschermen tegen vijandelijkheden medemenselijker en inclusiever te maken.
Na haar militaire carrière wilde zij taal- en wiskunde gaan studeren, misschien nog aangevuld met filosofie. De Hamas-aanval, waarbij vrienden sneuvelden met wie zij in het leger had gediend, bracht haar evenwel in de oorlog. Volgens haar vader was Rebecca ‘emotioneel en fysiek uitgeput’ toen de infectie toesloeg en haar in twee weken tijd van het leven beroofde. In een brief aan haar ouders (‘voor het geval er iets gebeurt’) schreef ze: ‘Laat mensen weten wie ik was. Praat alsjeblieft en luister en zing. Het belangrijkste is om niet bang te zijn. Het was mij een voorrecht.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden