Nieuws dringt maar langzaam tot de kampbarakken door en ik hoorde pas gisteren over de dood van Aleksej Navalny. Het is moeilijk om mijn geschoktheid over te brengen. Het is moeilijk om mijn gedachten te ordenen. De pijn en afschuw zijn ondraaglijk.
En toch zal ik niet zwijgen − ik zal zeggen wat ik denk dat belangrijk is.
Voor mij is het niet de vraag: wat is er met Navalny gebeurd? Ik twijfel er niet aan dat hij is vermoord. Drie jaar lang stond Aleksej onder controle van de veiligheidsdiensten, die in 2020 al een mislukte aanslag op zijn leven hadden georganiseerd. Nu hebben ze dat afgemaakt.
Voor mij is het niet de vraag: wie heeft hem vermoord? Ik twijfel er niet aan dat Poetin dat heeft gedaan. Hij is een oorlogsmisdadiger. Navalny was zijn belangrijkste tegenstander in Rusland en werd gehaat in het Kremlin. Poetin had zowel een motief als gelegenheid. Ik ben ervan overtuigd dat hij opdracht heeft gegeven voor de moord.
Over de auteur
Ilja Jasjin is een Russische oppositiepoliticus. Hij was goed bevriend en werkte veel samen met de afgelopen vrijdag overleden Aleksej Navalny en de in 2015 vermoorde Kremlincriticaster Boris Netmtsov. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Ik weet hoe de staatspropaganda de publieke opinie zal manipuleren. Ze zullen zeggen dat de dood van Navalny nadelig is voor de president, dat het onlogisch is om hem een maand voor de verkiezingen te vermoorden, dat Poetin zich richt op de wereldpolitiek en geen tijd heeft om na te denken over een gevangene... Complete onzin, vergeet het maar. Na de vergiftiging van Aleksej in 2020 verdedigde de propaganda Poetin met het argument ‘als hij hem had willen doden, had hij hem wel omgebracht’. Dat klopt. Hij wilde het, en hij deed het. En hij heeft hem niet alleen vermoord, maar openlijk vermoord. Juist aan de vooravond van de verkiezingen, zodat niemand zou twijfelen aan de betrokkenheid van Poetin. Net zo openlijk heeft hij ook Prigozjin vermoord, zodat niemand eraan zou twijfelen.
In de ogen van Poetin is dit de manier om macht te laten gelden: door moord, wreedheid en opzichtige wraak. Dit is niet het denken van een staatsman. Dit is het denken van een bendeleider. Dus laten we eerlijk zijn: Poetin is de leider van een maffiastructuur die is opgegaan in onze staat. Hij is verstoken van elke morele en wettelijke beperking. Hij houdt de mensen in angst gevangen en wie niet bang is, sluit hij op en vernietigt hij.
Daarom is Boris Nemtsov doodgeschoten. Daarom werd Aleksej Navalny vermoord. Drie jaar lang martelden ze hem in het kamp door hem steeds weer in de isolatiecel te gooien. Ze probeerden hem te breken, zodat hij om genade zou smeken. Het lukte niet, en toen ontnamen ze hem het leven.
De confrontatie tussen Navalny en Poetin toonde de omvang van de persoonlijkheden van beiden. Aleksej zal de geschiedenis ingaan als een man van uitzonderlijke moed die opkwam voor waar hij in geloofde. Hij trotseerde angst en dood. Hij liep met een glimlach en een trots opgeheven hoofd. En stierf als een held.
Poetin zal een kleine man blijven die per ongeluk enorme macht kreeg. Een figuur die zich verschuilt in een bunker, heimelijk moordt en miljoenen mensen tot gijzelaar maakt van zijn complexen. Maar ik wens hem niet de dood toe. Ik droom ervan dat hij zich niet alleen voor God zal verantwoorden voor zijn misdaden, maar ook voor de aardse rechtbank.
Aleksej Navalny was een vriend van mij. Boris Nemtsov was dat ook. We hadden een gemeenschappelijk doel en wijdden ons leven aan het vreedzaam, vrij en gelukkig maken van Rusland. Nu zijn mijn beide vrienden dood. Ik voel een zwarte leegte van binnen. En natuurlijk besef ik mijn eigen risico’s. Ik zit achter de tralies, mijn leven ligt in handen van Poetin en is in gevaar. Maar ik blijf aan mijn overtuigingen vasthouden.
Toen ik in februari 2015 bij het lichaam van Boris stond, zwoer ik tegen mezelf dat ik niet bang zou zijn, niet zou opgeven en niet zou vluchten. Negen jaar later, nu ik rouw om Aleksej, kan ik die gelofte alleen maar herhalen.
Zolang mijn hart klopt in mijn borstkas, zal ik vechten tegen tirannie. Zolang ik leef, zal ik geen kwaad vrezen. Zolang ik adem, zal ik bij mijn volk zijn.
Ik zweer het.
Aleksej, rust zacht, broeder. Joelia, Ljoedmila Ivanovna, Anatoli Ivanovitsj, Oleg, Dasja, Zachar, hou vol.
Ik ben bij jullie.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden