Trots stond hij op de foto, samen met zijn dochter, beiden met hun zwemdiploma C. Mo Mohandis, Tweede- Kamerlid voor GroenLinks-PvdA, haalde achter elkaar de A-, B- en C-diploma’s die hij als kind niet bemachtigde.
Hij is de enige niet. Ook nu nog heeft 13 procent van de kinderen tussen 6 tot 16 jaar geen zwemdiploma. Vaak zijn dat kinderen van migrantenouders of ouders met een laag inkomen. Volgens recent onderzoek van het Mulier Instituut heeft een kwart van de kinderen uit de laagste inkomensgroep geen zwemdiploma; in de hoogste inkomensgroep is dit 2 procent. En het gaat niet de goede kant op: 13 procent van de kinderen van 6 tot 16 jaar had in 2022 geen zwemdiploma; een verdubbeling ten opzichte van 2018. Onder kinderen met een niet-westerse achtergrond is de sterfte door verdrinking tien keer zo hoog als onder degenen met een Nederlandse achtergrond.
Mohandis werd geboren in 1985, het jaar waarin het schoolzwemmen werd afgeschaft. Dat besliste het eerste kabinet-Lubbers, van gezinspartij CDA. Het schoolzwemmen was een succes: tussen 1960 en 1985 daalde het aantal verdrinkingsdoden spectaculair. Toch moesten ouders voortaan maar zelf zwemlessen betalen.
Dat deden veel ouders niet. Omdat ze er geen geld voor hadden, of te veel kinderen, of het niet wisten te organiseren. Sommige gemeenten hadden wél potjes voor zwemles, maar scholen waren niet verplicht eraan mee te doen. Zwemlessen werden grotendeels overgelaten aan de markt. Het kost nu 1.000 euro om het A-diploma te halen. De wachtlijsten groeien, de prijzen stijgen. De NOS meldde vorige week dat in de gemeente Amstelveen vierhonderd kinderen niet meer op zwemles kunnen, omdat de prijzen werden verdubbeld.
Over de auteur
Aleid Truijens is schrijver en recensent en columnist voor de Volkskrant. Ze schreef romans en biografieën over F.B. Hotz en Hella Haase. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
Afgelopen juli drong de Nationale Raad Zwemveiligheid aan op herinvoering van het schoolzwemmen. Goed idee, vond ik. En nu heeft een voorstel van Mohandis, samen met Michiel van Nispen (SP), het gehaald in de Tweede Kamer. Het schoolzwemmen komt terug! Althans, de wil is er. Mooi nieuws. Of je verdrinkt of overleeft mag niet afhangen van je afkomst, je gemeente of je school.
Natuurlijk is de overheid niet hoofdverantwoordelijk voor het grootbrengen van kinderen. Maar veiligheid is wel een overheidstaak. Net zoals inenten tegen mazelen, stoplichten plaatsen, gordels en helmen verplichten. Zwemmen is niet zoiets als hockey of balletles. Zwemmen behoort in een waterrijk land tot de basisvaardigheden, net als lezen, schrijven en rekenen. Volgens onderzoeksbureau Seo kost die herinvoering de overheid maximaal 212 miljoen per jaar, maar het scheelt ouders een hoop tijd en geld. Voor gemeentelijke zwembaden kan het hun redding betekenen. Win-win-win.
Alleen de scholen, die schieten er weinig mee op. Die zijn in dit voorstel uiteraard de gratis uitvoerders. Het nieuws van het schoolzwemmen leidde onmiddellijk tot protest. Begrijpelijk. Met kinderen naar het zwembad gaan, het omkleden en de les kosten een dagdeel per week. Verloren onderwijstijd. Wij moeten ook al meer energie besteden aan beter lees- en rekenonderwijs, zeggen leerkrachten.
Je kunt schamperen dat het eerder is vertoond, goed onderwijs in combinatie met schoolzwemmen, maar dat helpt de huidige leraren niet. Het is onverstandig om nu hun taak te verzwaren of aan lestijd te knabbelen. Schoolzwemmen zou ook geen handig verdienmodel mogen worden voor commerciële zwemscholen, met vaste aanvoer van klanten, zoals de kinderopvang, schooladviesdiensten en de bijlesindustrie. Kan zwemles niet na schooltijd, waarbij de gemeente kinderen vervoert? Kan niet een ander dan de klassenleraar het zwemmen begeleiden, een gymdocent of onderwijsassistent? Eerst maar eens creatief nadenken over de organisatie. En dan snel invoeren, dat schoolzwemmen.
Source: Volkskrant