Na wat het succesvolste WK ooit is geweest voor Irene Schouten, is het genoeg. Schouten is toe aan een ander leven dan dat wat ze 15 jaar lang geleid heeft, toe aan iets anders dan de ijsbanen en het harde trainingsregime dat hoort bij topsport. ‘Mijn topsportcarrière stopt. Het is klaar’, zegt ze bij tegen de NOS op een onverlichte Olympic Oval in Calgary.
Zondagavond stuurde schaatscoach Jillert Anema vanuit Canada trots foto’s rond van de drie medaillewinnaars van zijn AH-Zaanlander-formatie: Jordan Stolz met driemaal goud, Marijke Groenewoud met goud en brons én de 31-jarige Schouten met drie gouden en één zilveren medaille om haar nek. Niets wees op een naderend afscheid.
Toch wist ze zelf al enige tijd dat haar afscheid eraan zat te komen. Een maand voor de WK vertelde Schouten, die onder contract staat tot en met de Spelen van 2026, haar coaches dat ze het zo lang niet meer zou volhouden. ‘Zij hadden het ook niet verwacht.’
Over de auteur
Erik van Lakerveld schrijft sinds 2016 over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Haar trainers probeerden het vuur in haar nog aan te wakkeren door haar een langere vakantie, of een half jaartje ertussenuit met meer aandacht voor vrienden en familie aan te bieden, maar Schouten zag dat niet zitten. Het knellende keurslijf dat ze kent van de Spelen van Beijing, wil ze niet nog eens ervaren. ‘Ik wil niet meer alles opgeven voor de Olympische Spelen.’
Sportief gezien waren de Winterspelen van twee jaar geleden het onbetwiste hoogtepunt in de carrière van Schouten. Ze was de eerste sinds Yvonne van Gennip in 1988 om drie gouden medailles op één olympisch toernooi te pakken. Ze was de beste op de 3.000 meter, de 5.000 meter en de massastart. Ze veroverde daarbij nog brons op de ploegenachtervolging.
Jaren deed ze erover om op die hoogte te komen. Schouten gold op jonge leeftijd al wel als talent, maar dan toch vooral op skeelers en in marathonwedstrijden, waar ze al een dik decennium de massasprints domineert en acht nationale titels op rij veroverde.
Op de langebaan, een discipline die ze ook al van jongs af aan beoefende, kwam de carrière van de vrouw uit het West-Friese Andijk wat moeilijker op gang. Wat niet meehielp waren de schildklierproblemen waar ze mee worstelde. Het duurde een paar jaar voordat ze die met medicatie helemaal onder controle had, ondertussen viel haar ontwikkeling stil. Alleen op de marathon bleef ze, onder de hoede van Anema, winnen.
Minsten zoveel impact had de hersenbloeding van haar moeder in 2016. De basis van het gezin Schouten, waarbinnen het schaatsen een grote rol speelde maar waarin ook iedereen betrokken was bij de tulpenkwekerij van de familie, wankelde. Er volgden zware jaren. Broer Simon, ook een marathontopper, stopte in 2019 om het familiebedrijf over te nemen.
Ondanks de tegenslagen ging het rijden tegen de klok Schouten steeds wat beter af. Al boekte ze haar eerste langebaanzeges wel op de massastart, waarop ze haar belangrijkste wapens vanuit het marathonschaatsen ook in kon zetten. Onder begeleiding van Anema kroop Schouten steeds dichter tegen de nationale top aan.
De echte omslag kwam met de komst van coach Samplonius in 2019. Hij keek met andere ogen naar haar techniek, wist haar zelfvertrouwen te geven dat ze ook in het klassieke langebaanwerk kon excelleren. Ze werd in 2021 nationaal kampioen op de 3 en de 5 kilometer, wat het startsein betekende voor een periode van aaneenschakeling van internationaal succes.
Tussen 2021 en afgelopen weekend behaalde Schouten vijf gouden WK-medailles, werd wereldkampioen allround, won talloze wereldbekers en werd de ijskoningin van Beijing. Alles wat ze deed leek een succes.
Maar afgelopen week, in het perspraatje voorafgaand aan de WK, klonk al iets van twijfel door. Ze vertelde hoe beperkend het leven was op weg naar de Spelen van Beijing. Hoe ze inderdaad alles won wat er te winnen viel, maar dat ze die verkokering van haar aandacht niet meer zag zitten. Ze wilde niet ‘als een zombie leven’. In elk geval niet het hele jaar.
Voor de WK in Calgary had ze daarom gekozen voor een kortere periode van absolute focus op het schaatsen, dat leek haar de oplossing. Ze won immers driemaal goud en eenmaal zilver op de Olympic Oval. Maar kennelijk was dat een tijdelijke oplossing, een manier om dit seizoen nog goed af te maken, en geen strategie op weg naar de Olympische Spelen van 2026 in Milaan.
Er bestaat nog een kleine kans dat ze komend weekend deelneemt aan de NK allround in Thialf, al twijfelt ze er nog over of ze dat met de jetlag in het lijf nog wil doen. Het is in ieder geval na dit seizoen gedaan. ‘Ik heb gewonnen wat ik wilde winnen’, zegt ze. ‘Daarmee is het voor mij wel goed.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden