Superzware zwarte gaten ontstaan doordat grote sterren onder hun eigen gewicht instorten. Het superzware zwarte gat trekt alle materie, waaronder licht, in de omgeving naar een enkel punt. Daardoor ontstaat een heldere schijf van materie om het zwarte gat heen. Dat wordt samen een quasar genoemd.
Deze quasar, J0529-4351 genaamd, staat op meer dan twaalf miljard lichtjaar afstand. Dat betekent dat wat we nu zien, twaalf miljard jaar geleden al plaatsvond. Het licht had al die tijd nodig om ons te bereiken. De sterrenkundigen dachten eerst dat het om een 'gewone' ster ging, totdat duidelijk werd hoe groot de afstand was tussen de aarde en het object.
De helderheid van de quasar staat gelijk aan 500 biljoen zonnen. Daarom kunnen we hem zien, ook al is hij ver van ons verwijderd. "Dit is het helderste object in het waarneembare heelal", zegt hoofdonderzoeker Christian Wolf. "Hij straalt ons letterlijk tegemoet", vult medeonderzoeker Christopher Onken aan.
Het zwarte gat heeft een massa die zeventien miljard keer groter is dan die van onze zon. Elke 24 uur komt daar nog eens een volledige zon bij, schrijven de wetenschappers in hun onderzoek. Die energie wordt opgeslokt door het zwarte gat, wat daarmee het 'hongerigste' zwarte gat ooit is.
De sterrenkundigen zagen het object met de Very Large Telescope van de Europese Zuidelijke Sterrenwacht (ESO). De supersterke telescoop bevindt zich op een afgelegen plek in Chili, omdat daar minder lichtvervuiling is. Vanaf die plek is de ruimte vanaf de aarde het best te zien.
Het ontdekken en onderzoeken van verre superzware zwarte gaten kan licht werpen op de vraag hoe sterrenstelsels ontstaan en zich ontwikkelen. Dan kunnen we ook beter begrijpen hoe ons eigen sterrenstelsel de Melkweg ontstond. Ook de Melkweg draait om een superzwaar zwart gat, Sagittarius A* genaamd.
Source: Nu.nl algemeen