Kwabena loopt naar de bar om voor een vriendin en hemzelf twee cocktails te bestellen. Even verderop drinkt een oudere man rustig zijn drankje. ‘Betalen jullie samen?’, vraagt de barman terwijl hij naar de oudere man wijst. ‘Nee’, zegt Kwabena, ‘we zijn gewoon allebei zwart.’
Dit soort gemene speldenprikjes krijgt Kwabena, de hoofrolspeler van de Britse dramady-serie Dreaming Whilst Black, meerdere keren per dag te verduren, ook – of misschien wel juist – op zijn werk. Het zijn korte en vaak absurde scènes, op onverwachte momenten. Pijnlijke momenten, maar ook grappig en herkenbaar – daar hoef je geen persoon van kleur voor te zijn.
De jonge Kwabena (Adjana Salmon, tevens schrijver van de serie) droomt van een leven als filmmaker. Letterlijk: in Kwabena’s dagdromen draagt hij een velours jasje terwijl hij vanuit een regisseursstoel op een drukke filmset aanwijzingen geeft. Maar de realiteit is dat hij een saaie kantoorbaan heeft, met vervelende collega’s, en hij nog geen stap gezet heeft in de filmwereld.
Dat verandert als hij Amy, een oud-studiegenoot van de filmacademie tegenkomt. Als Brits-Nigeriaanse vrouw snapt zij maar al te goed dat een zwarte man zonder netwerk nergens binnenkomt. ‘It’s not what you know, it’s who you know.’ Zelf komt ze ook al jaren niet verder dan koffie en thee rondbrengen bij het filmproductiebedrijf waar zij werkt. Ze wil zijn filmproject bij haar bazen te pitchen. Maar dat betekent dat hij moet stoppen met dagdromen en daadwerkelijk in actie moet komen.
Salmon baseerde de serie deels op zijn eigen leven. Het leverde hem een speelse en originele serie en onder andere een Bafta-nominatie op. De personages, Kwabena voorop, zijn waarachtig. Dat zit in details. Amy die haar moederland Nigeria ‘Naij’ noemt. Kwabena die niet onafgebroken sympathiek is, maar soms ook lethargisch, wat frustrerend is voor de kijker, omdat je wil dat hij in actie komt. Ook sterk: de zwarte personages zijn onderling divers en verschillen bijvoorbeeld van opvatting over besnijdenis, niet gek gezien hun verschillende achtergrond (onder andere Jamaica en Nigeria). Daardoor is Dreaming Whilst Black fris en vaak heel grappig (met uitzondering van een pratende baby).
Naarmate het seizoen vordert, en Kwabena langzaamaan meer zicht krijgt op een carrière in de filmwereld, zien we ook steeds vaker in zijn dagdromen een Afrikaanse versie van hemzelf die zegt dat hij de gemeenschap niet in de steek moet laten. Daartegenover staat een soort kakkerversie die zegt dat het hier nu eenmaal niet zo werkt, en dat hij zich moet schikken naar zijn witte bazen. De vraag is: hoeveel heeft hij over voor succes? Hoever is hij bereid mee te gaan in de eisen van de witte filmbonzen en subsidieverstrekkers? En wat betekent loyaliteit aan zijn gemeenschap voor hem? Geen toeval dus dat de serie door Omroep Zwart wordt uitgezonden.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden