Terwijl de kruitdampen rond de gevreesde wolf zich ophopen, toont het roofdier onvermoede andere kanten van zijn gezicht.
De Amerikaanse jager kon zijn ogen niet geloven, vertelde hij aan CBS News. Vlak bij hem banjerde een wolf door het water, om op een opmerkelijke prooi te duiken: een bever. De ‘zeldzame’ beelden uit Minnesota werden op X meer dan honderdduizend keer bekeken. ‘Een kans van een op de miljoen’ dat je zoiets te zien krijgt, zei een deskundige tegen CBS.
Kan zijn, toch hadden onderzoekers de beverjacht van wolven al langer in de kijker, in hetzelfde Minnesota. Wolven jagen op bevers door ze in hinderlagen op te wachten. Vooral bevers die relatief ver van water foerageren, zijn vaak de klos, zo constateerden Amerikaanse en Canadese wetenschappers in november vorig jaar.
Wat een onverwacht gunstig bijeffect van dit roofdier. Dat biedt perspectieven voor Nederland. Wij hebben tenslotte ook bevers. In 1826 uitgestorven door de nietsontziende jacht, werd de grote knager in 1988 teruggeplaatst in de Biesbosch en de Gelderse Poort – noem het voortschrijdend inzicht. Dat was zo’n succes, dat de bever opnieuw wordt bejaagd, omdat hij meer kapot maakt dan de wispelturige mens lief is – noem het terugschrijdend inzicht. Hoeveel er precies zijn, is nauwelijks meer te tellen. Natuurmonumenten schat het aantal op ‘minstens 3.500’, de populatie groeit nog steeds.
Ook daarom al verwelkomde Nederland natuurlijk met vlaggengezwaai en rode lopers die andere verloren zoon (dochter, zo u wilt): de wolf. De canis lupus deelt een geschiedenis met de bever: eveneens uitgeroeid door de jacht en weer teruggekeerd op Nederlandse aarde – anders dan de bever op eigen poten zelfs.
Droom zacht: sinds het roofdier zich geheel volgens zijn natuurlijk gedrag op onvoldoende beschermde schapen stort, klinkt overal gemekker. Organisaties en overheden hopen het beest te verdrinken in een bestuurlijk en juridisch moeras. Zo denken zij het gevreesde monster via slinkse wegen langs zijn beschermde status te kunnen leiden, om dan toe te slaan. Laatste nieuws: ‘Drenthe onderzoekt interventierichtlijn wolf’, aldus de provincie.
Wat koeterwaals is voor: ‘Bij herhaaldelijke aanvallen van een wolf op goed beschermd vee, kan een wolf uit de populatie genomen worden.’ Dat laatste is weer koeterwaals voor: ‘Dan knallen we hem hartstikke dood.’
De kruitdampen boven de loopgraven ontnemen het zicht op een andere, onvermoede kant van de wolf. Cara Love, bioloog aan de Princeton-universiteit, constateerde onlangs dat wolven die rondzwerven in de ‘verboden zone’ rond de ontplofte kerncentrale van Tsjernobyl genetisch zodanig gemuteerd zijn, dat ze immuun lijken voor de verhoogde radioactieve straling daar.
Volgens Love hebben de wolven daar een immuunsysteem dat vergelijkbaar is met dat van kankerpatiënten die een bestraling hebben ondergaan. Het lijkt er volgens haar echter op dat de wolven van Tsjernobyl door genetische aanpassing weerbaarder zijn geworden tegen kanker. Dat zou goed nieuws kunnen zijn in de strijd tegen die ziekte. Dat de wolf ooit Roodkapje heeft verslonden, moeten we hem vergeven; het was slechts een offer waardoor het gevreesde beest nu de hele mensheid kan redden. Wat een sprookjesachtige speling van het lot zou dat zijn.
De moraal van dit verhaal: ook een monster, zelfs de wolf, kan je beste vriend worden. Wie vertelt het de Drenten?
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Source: Volkskrant columns