‘Toen de regisseur van de amateurtoneelvereniging mij na jaren van aan- en afstoten vroeg of ik iemand wist die zijn sm-meesteres wilde worden, greep ik mijn kans. Ik wist niks van sm, maar er was genoeg over te vinden en ik leer snel, mijn geheugen is goed. Ik kocht een paar laarzen tot over de knie, want mijn spijkerbroek en trui waren te sjofel voor een meesteres, vond hij. De eerste keer was bij mij thuis. In een winkel in de buurt had ik ook twee zweepjes gekocht. Samen met die laarzen gaven ze me het vertrouwen dat het wel goed zou komen. Toen hij aanbelde en ik de deur opendeed vroeg ik hem in de doorloopkast te wachten tot ik me had omgekleed. Wat ik verder nog droeg herinner ik me niet goed meer, wel dat ik dicht genoeg bij de kastdeur ging staan om hem het geluid van de rits te kunnen laten horen, dat vanwege die kniehoogte eindeloos leek te duren.
‘Al zeven jaar was ik in de ban van deze man. De eerste keer dat ik hem zag vond ik hem niet eens aantrekkelijk met zijn grote mond, maar toch boorde hij zich onmiddellijk een weg in mijn brein. In de pauze van een van mijn eerste repetities kwam hij naar me toe en vroeg wat mijn eerste indruk was. Ik zei dat ik het erg leuk vond, en dat ik blij was met de leuke regisseur. Dat moet je nog maar afwachten, antwoordde hij. Ik herinner me nog precies hoe die woorden klonken: binnensmonds, niet zelfbewust, alsof ze hem ontschoten, iets wat ze nog meer betekenis gaf.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Ik raakte gefascineerd door zijn bravoure en wispelturigheid. Het was alsof hij op elk gewenst moment de knop van zijn charisma kon aan- en uitzetten, soms was hij heel complimenteus en prees hij mijn talent, dan weer was hij drammerig en bot. In al mijn eerzucht maakte ik het al snel tot mijn taak hem zo vaak mogelijk goed te stemmen, zodat-ie dankzij mij alleen nog maar die mooie kanten zou kunnen laten zien.
‘Wanneer ik mijn teksten vergat en hij driftig en teleurgesteld was, nam ik dat mezelf kwalijk en zorgde de keer erop dat ik alles foutloos kon spelen. En het werkte. Hij begon me te complimenteren met mijn eigen geschreven toneelteksten, hij nam me apart, we kletsten wat op een bankje in het gras, ik kreeg een functie in het bestuur, en na afloop van een weekendje weg met de vereniging zei hij dat ik een plekje in zijn hart had. Steeds wanneer ik hem na afloop van de repetities met mijn auto naar huis bracht, hoopte ik heimelijk op een zoen op mijn mond, een herhaling van een keer in het begin toen hij me daar ineens mee verraste. Een zoen op mijn mond, of beter, de kans daarop was wat me dreef. Van tevoren was niet te voorspellen of de beloning zou komen, en ik heb wat afgehuild om alle kussen die niet kwamen.
‘Zeven jaar lang was hij mijn vleesgeworden vergeefse hoop. Telkens wanneer die oplaaide, volgde daarna een moment waarin alle hoop de kop omgedraaid werd. Een keer zei ik, refererend aan een gesprek dat we hadden gehad: ik vond het heel bijzonder toen je zei dat je me leuk vond. Hij antwoordde: dat heb ik nooit gezegd, ik zei dat ik je waardeerde. Maar in plaats van moedeloos of zelfs boos te worden, ontleende ik zelfvertrouwen aan zijn grillige gedrag. Met de kruimels die hij me toewierp, met de kussen – het woord zoenen niet waard – tilde hij me boven de statische nullijn waar ik me al zo lang bevond.
‘Tot deze man had ik nooit een man ontmoet die ik net zo leuk vond als hij mij of andersom, en ook al zou de liefde nooit tot wasdom komen, ik hoefde alleen maar mijn ogen dicht te doen om me verwarmd en gesterkt te voelen door zijn erkenning; door het positieve dat dit contact ook had. Er waren perioden dat ik voortdurend aan hem dacht. Hij was een soort continue aanwezigheid, alles had ik ervoor over die te voelen, ook al was wat ik ervoor terugkreeg nog zo mager. ‘Wat schrijf jij goed. Wil jij je voortaan over alle mails ontfermen?’
‘Hij trof me op een cruciaal moment in mijn leven. Voor ik me aanmeldde bij de toneelvereniging was ik net verhuisd en vastbesloten in mijn nieuwe dorp iets te doen aan mijn sociale hoekigheid. Deze wereldse man moet dit hebben opgemerkt. Onder zijn leiding werd ik de spil van de vereniging en ook op mijn werk voelde ik me sterker worden. De presentaties waar ik altijd zo tegen opzag, deed ik nog steeds met klamme handen, maar ik ontliep ze niet langer. Ik bloeide op én brokkelde af. Trots en triest tegelijk.
‘Weet jij een meesteres voor me?’ Zo luidde na die ene repetitie zijn letterlijke vraag. ‘Mijn vrouw heeft er geen zin meer in.’ Op mijn antwoord reageerde hij een beetje aarzelend. Maar uiteindelijk had hij weinig keus en een week later wankelde ik op mijn hoge hakken door mijn huiskamer. Om niet te vallen, hield ik me vast aan de muur. Even dacht ik: dit is niks voor mij, maar die laarzen gaven me moed en het slaan met de zweep zag ik als genoegdoening voor zijn gebrek aan liefde.
‘Weerzin heb ik nooit gevoeld, wel verveling. Vaak keek ik stiekem op de klok om te zien of de twee uur al bijna voorbij waren. En toch was er ook vooruitgang. Het contact met mijn charmante mentor zette zich immers voort op privégebied. Hij was nu afhankelijk van mij. Een betrekkelijke afhankelijkheid weliswaar, want ook tijdens deze nieuwe fase die nog eens acht jaar zou duren, bleef de kans op een kus na afloop mijn grootste motivatie. Uiteindelijk sloeg drie jaar geleden de twijfel toe. We moeten praten, zei ik, maar er bleek niks om over te praten, hij had me immers nooit iets beloofd. Toen ik kort daarop een burn-out kreeg, verdampte zijn belangstelling en begreep ik: nu is het tijd om hulp te zoeken. Ik ben opnieuw verhuisd. We hebben geen contact meer.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Greta gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden