Misschien is Kim Putters ‘een soort tussengarnituur om de boel een beetje te laten bedaren’ (de kwalificatie is van ChristenUnie-leider Mirjam Bikker) of ‘een tussenfase om het stof even neer te laten dalen’ (Caroline van der Plas, BBB).
Misschien hoopt zijn opdrachtgever dat we door Putters snel zullen vergeten dat de informatie tot dusver geplaagd is geweest door randfiguur Gom van Strien en notoir zichzelfoverschatter Ronald Plasterk die weinig méér bleken te kunnen dan tijd vermorsen. (Overigens hangt hier het niet te versmaden voordeel aan dat de eerste wegens verzwijgen van een fraudekwestie geen PVV-fractievoorzitter in de Eerste Kamer kon worden, en dat we de tweede na zijn wanprestatie bij de informatie vermoedelijk niet snel zullen terugzien in een verantwoordelijke functie in of rond het openbaar bestuur).
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien wordt Putters tegen wil en dank een onbeheersbaar proces ingezogen en wacht hem hetzelfde lot als Ruud Lubbers. Die kwam helpen bij de formatie van Rutte I en is min of meer tot zijn schrik in de geschiedschrijving beland als medearchitect van een kabinet dat rechts-radicaal aan een machtspositie hielp.
Misschien loopt het anders. Misschien kan Putters een brede coalitie smeden, misschien kan hij Geert Wilders temmen, misschien kan hij Dilan Yesilgöz doen inzien dat ze zich met teksten als ‘Dit wil Nederland’ weinig liberaal uitlaat en uitdrukking geeft aan een niet-bestaande volkswil. Misschien vindt Putters wel een vorm voor machtsuitoefening die recht doet aan de grote stille meerderheid, en aan alle grote en kleine minderheden in dit land, die allen in precies even grote mate recht hebben op de bescherming van de democratie.
Zelf omschreef Putters zijn taakopvatting als ‘tegenstellingen overbruggen’. Het interessante van de waarneembare tegenstellingen is dat die zich voornamelijk bínnen één persoon concentreren.
Zo is er de tegenstelling dat Wilders akkoord is gegaan met een ‘basislijn’ over hoofdstuk 1 van de Grondwet, waarin ook de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging is geborgd. Niettemin ging hij tijdens het grote debat over de formatieonderhandelingen ouderwets vol op het orgel tegen de islam, vielen de begrippen ‘verwerpelijk’, ‘haatdragend’ en ‘ideologie’, en weigerde hij eerdere uitspraken over de Koran als Mein Kampf en de islam als ‘een gezwel’ terug te nemen. ‘Dat ga ik allemaal niet doen.’
Zo is er de tegenstelling dat Wilders akkoord is gegaan met de afspraak: ‘Voor het goed functioneren van de democratische rechtsstaat zijn onafhankelijke instituties, zoals rechtspraak, wetenschap en media, van groot belang. De partijen zullen deze beschermen en versterken. De partijen zullen hiervoor met concrete voorstellen komen.’ Niettemin twitterde hij daags hierna: ‘Wat zou het terecht en mooi zijn die publieke omroep in het geheel af te schaffen’, en volhardt hij in zijn weigering om terug te komen op eerdere uitspraken over de rechterlijke macht (‘corrupt’) en over een vonnis tegen hem wegens groepsbelediging (‘een schandvlek’).
Zo is er de tegenstelling dat Wilders afgelopen woensdag een debat lang Pieter Omtzigt voor de bus gooide, beschimpte, liet bungelen en geamuseerd toekeek toen de vorige informateur een ‘anekdote’ deelde over zijn dienstwagen, Omtzigt en het Postillion Hotel – een ‘anekdote’ die iemand alleen maar deelt als hij óf geen gevoel heeft voor verhoudingen, óf geen benul heeft van de zwaarte van zijn positie en de ernst van de situatie, óf Omtzigt dolgraag wil framen als slinks. Niettemin verwacht Wilders dat Omtzigt wel terugkeert naar de onderhandelingstafel. Hij belde er zelfs Putters voor op, een man die hij onder elke andere omstandigheid met groot genoegen zou beledigen en verdacht zou maken.
Het is volkomen begrijpelijk dat Putters eerst een week lang gaat lezen en gesprekken gaat voeren met de nette heren uit het openbaar bestuur, maar er zal een moment aanbreken waarop hij zich tot de wandelende tegenstelling zelf zal moeten verhouden.
Source: Volkskrant