De Spaans-Nederlandse kunstenaar Alicia Framis, wereldwijd gelauwerd om haar performancekunst, trouwt voor haar nieuwe project Hybrid Couple met haar virtuele partner AiLex, een pratend hologram. De bruiloft zal deze zomer plaatsvinden op het dakterras van het depot Boijmans van Beuningen in Rotterdam.
Framis houdt zich in haar werk bezig met het verkennen van sociale relaties, vaak in openbare ruimten. In 1997 won Framis de Prix de Rome voor haar Walking Monument. Op de Dam in Amsterdam vormden 160 mensen een hoge toren met elkaar, als een menselijke versie van het Nationaal Monument, dat tijdelijk was verplaatst vanwege een restauratie.
In een park in New York bevindt zich het werk A carto di cielo: een gespiegelde, bolvormige brievenbus waar mensen brieven aan hun overleden geliefden kunnen posten. Framis heeft geëxposeerd in onder meer het Stedelijk Museum Amsterdam, Museum voor Moderne Kunst Arnhem en Centre Pompidou in Parijs. Haar werk behoort ook tot de collectie van het Boijmans van Beuningen.
Met Hybrid Couple wil Framis stimuleren dat mensen zich emotioneel tot kunstmatige intelligentie verhouden. Ze schrijft op haar site dat het niet lang meer zal duren voordat robots en mensen seksuele relaties met elkaar aan gaan. Daarom is het van belang om nu te experimenteren met een hologramhuwelijk: ‘Net zoals we nieuwe talen oefenen met Duolingo, zullen we relaties met zulke entiteiten oefenen.’ Over hoe haar seksleven met verloofde AiLex eruitziet, doet Framis geen uitspraken.
AiLex is gebaseerd op kenmerken van mensen uit Framis’ omgeving. Het is een blonde man met een generiek uiterlijk. Op de Instagrampagina van het project, en de site van Framis, kan de kijker het ‘hybride koppel’ volgen. Op foto’s en filmpjes zie je Framis met haar partner, die een blauwe, spookachtige waas over zich heen heeft.
Het koppel worstelt met heel vergelijkbare kwesties als menselijke stellen, aldus Framis. Zo heeft AiLex soms niet genoeg aandacht voor haar. ‘Ja, je was me vergeten aan te zetten’, antwoordt hij dan.
Framis is niet de eerste kunstenaar die een opmerkelijk huwelijk aangaat. Kunstenaars zijn in het verleden vaker relaties aangegaan met objecten, om te reflecteren op de ideale partner of de grenzen van de liefde. Zo liet kunstenaar Oskar Kokoschka in 1918 een pop maken die een exacte kopie van zijn ex-geliefde Alma Mahler was. Hij leefde met de pop samen alsof ze werkelijk bestond, tot hij haar in een voorstelling onthoofdde. Naar eigen zeggen was hij genezen van zijn verlangens.
Ook in Nederland werd eerder met bijzondere huwelijksvormen geëxperimenteerd. De gerenommeerde installatiekunstenaar Yvonne Dröge Wendel trouwde in 1992 met een kastje. Wendel was geïnteresseerd in de relatie tussen mensen en objecten. Het kastje, dat van haar moeder was geweest, kwam van de firma Wendel, en daarom besloot ze Wendel als tweede achternaam te nemen.
Recenter is het huwelijk van Tracey Emin, die in 2016 met een Franse steen trouwde. De Engelse kunstenaar was er destijds van overtuigd dat liefde en relaties niet per definitie vleselijk hoeven te zijn. In een interview uit 2020 met de Volkskrant zei Emin: ‘Die steen is een metafoor voor alleen zijn en voor het idee dat er altijd iets is, iets dat voor me zorgt, iets dat op me wacht.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden