Ik las een artikel over stingewatchen, het tegenovergestelde van bingewatchen. Bij stingewatching doe je heel rustig aan met een serie, omdat je het jammer vindt dat je haar anders binnen een dag uit hebt, met als bijkomende nadelen dat je ongedoucht bent gebleven, hebt geleefd op naturelchips en op zeker moment het dekbed uit je slaapkamer hebt gehaald en op de bank over je heen hebt gelegd, wat een garantie is voor een milde, tijdelijke depressie.
Vroeger watchten we alles stinge – stinge betekent karig of gierig – want we konden niet anders. De hele week zat je met smart te wachten op een nieuwe aflevering van Beverly Hills 90210. Die keken dan een paar miljoen mensen tegelijk, en die mensen gingen de volgende dag napraten, en de dagen weer aftellen tot de aflevering erop. Het was zwaar, maar je deed het samen.
Ik lees nu een boek, Either/Or van Elif Batuman, dat zich afspeelt op een Amerikaanse universiteit in de jaren negentig. Toen had je ook stingemailen, besefte ik. Als de hoofdpersoon, die verliefd is op een bindingsangstige jongen in Hongarije, haar mail wil checken, moet ze altijd helemaal naar de bibliotheek. Zo is ze vaak uren, soms zelfs dagen, verstoken van de kans om te kijken of die vervelende Ivan uit Hongarije haar al gemaild heeft.
Ineens schoot iets aanpalends te binnen: het zangerige, jankerige geluid van het ‘inbellen’ bij de mail. Niet alleen duurde het soms lang voordat je bij een computer was waarop je heel dringend wilde kijken of je mail van iemand had; je moest dat apparaat ook nog aanzwengelen, want dan ging de computer dus inbellen, en dan hoorde je ‘ieeeee-oe-ie-oe-ie-oe-ieeeee’. Dit is een exacte weergave van dit geluid, want het staat in mijn geheugen gegrift. Op precies de laatste toon van deze klaaglijke en doordringende melodie wist ik dat ik op de mailwidget kon klikken, die toen vast nog niet widget heette, maar iets als ‘grafische gebruikersomgeving’.
Het was vreselijk, maar romantisch, een beetje zoals de langdurige kwelling van mensen uit nóg vroegere tijden, die op de postkoets zaten te wachten voor een brief van hun geliefde.
Nu gaat alles zo snel dat je binnen het bestek van een dag een nieuwe geliefde kunt vinden, die naar je toe kunt laten komen, kunt dumpen via een korte appwisseling, en ’s avonds kun je alweer de volgende aanklikken. Hoe dit proces ooit nog sneller kan worden, weet ik niet, maar over twintig jaar zullen we hierop terugkijken en ook dit hopeloos sloom en romantisch vinden.
Ik stingewatch trouwens altijd al uit mezelf, want na een aflevering van welke serie dan ook val ik onherroepelijk in slaap.
Source: Volkskrant