Nu het formatieproces is aangeland in een nieuwe fase, is nog onduidelijk waar wij staan. Informateur Plasterk heeft zijn rol immers niet naar behoren uitgevoerd: je zou hem zelfs een ‘desinformateur’ kunnen noemen. Zijn opvolger zal de erfenis – waarvan het testament (genaamd Eindverslag) amper valt te duiden – eerst onschadelijk moeten maken. Wat er onder de puinhopen verscholen ligt, moet nog blijken: het Nederlandse formatielandschap (verkennen, informeren, formeren, beëdigen) is de laatste maanden onherkenbaar veranderd.
We komen nu, zegt men, in een ‘tussenfase’, een soort politiek-bestuurlijk vagevuur. Inmiddels is de keuze op Kim Putters gevallen als iemand die de formatie uit het slop kan trekken. Maar als wat, in welke rol? Het lijkt erop dat hij zowel verkenner als informateur zal moeten zijn, maar dan eentje die wél voor die taken is gekwalificeerd. Een nieuwe rol dient zich aan: die van ‘hervormateur’ (door ChatGTP, desgevraagd omschreven als: ‘Iemand die betrokken is bij het hervormen of herstructureren van de politieke formatieprocessen of de samenstelling van de regering. Het woord impliceert een focus op veranderingen en hervormingen in het formatieproces zelf.’).
Voorts zou het prettig zijn als de hervormateur ook kenmerken van de transformateur en vooral ook performateur in zich heeft, want dat heeft Nederland na ‘onderperformateur’ Plasterk wel nodig.
Dennis Hurkmans, Utrecht
De kop op de voorpagina van de krant van woensdag 14 februari was mooi: ‘Dit gaat wél goed’. Het artikel gaf me de hele dag een optimistische glimlach. Zou het niet mooi zijn om elke dag een rubriek te hebben in de Volkskrant met alleen maar positief nieuws?
Het dagelijkse ‘normale’ nieuws kennen we ondertussen wel en is vaak zó negatief. Bijkomend voordeel is dat dit gezond is voor ons als lezers, zie bijvoorbeeld het artikel in de krant van maandag 12 februari waarin de 100-jarigen zeiden: niet somberen!
Chris Meiboom, Maastricht
In het artikel over klimaatpessimisme las ik het weer: ‘Bijna 40 procent van de jongeren denkt erover om geen kinderen te nemen’. Mij stuit zo’n zinnetje altijd tegen de borst. Kinderen neem je niet. Je kunt besluiten om kinderen te willen. Of je ze krijgt moet je altijd afwachten.
Over de hele wereld weten miljoenen ongewenst kinderloze paren dat van nemen helaas geen sprake is. Zelf werden mijn vrouw en ik na twaalf jaar toch nog ouders, maar veel mensen hebben dat geluk niet. We willen wel of geen kind. Nemen doen we niks. Door het zo te formuleren wordt veel verdriet weggenomen.
Jean Pierre de Vos, Den Haag
Het zou de totale deconfiture van het Nederlandse kabinet zijn, maar ook weer heel tekenend voor de afsluiting van alle regeringen-Rutte, als ook de kapitein zelf het zwaar water makende schip van staat nu ook voortijdig verlaat richting de Navo . Bijzonder veel geknoei en weinig actieve herinneringen over van alles van onze langst zittende premier (demissionair en missionair). En dan voor het einde van zijn laatste regeringsperiode verkassen naar een van de thans belangrijkste organisaties in dit tijdsgewricht met wereldwijd wapengekletter.
Ik houd mijn hart vast voor de nabije toekomst als Mark Rutte inderdaad secretaris-generaal van de Navo wordt: dingen weglachen is in die positie toch echt een stuk lastiger en gevaarlijker.
Andries Krijgsman, Demen
Wat jammer dat Eric Corton niet een voor hem passend traject heeft gekregen en ook dat hierdoor het onderwijs voor juist zo’n vitale branche als de ouderenzorg wordt neergezet als inflexibel en standaard. Juist voor volwassenen als Corton biedt onder andere het ROC Mondriaan maatwerk en individuele trajecten waarbij (levens)ervaring het vertrekpunt is. De gevraagde modules zijn er, de certificaten ook. Nu nog met elkaar (werkgever en medewerker) de goede route kiezen.
Flora van Eck, Den Haag
Bij het lezen van het Commentaar van Haro Kraak over de gevaren van de digitale samenleving vroeg ik me af wanneer we eens iets anders gaan bedenken dan China in de boevenhoek te zetten en stemming te maken tegen alles wat van en uit China komt. Wordt het ook niet eens tijd dat ook journalisten beseffen dat dit een doodlopende weg is, waarin vooral veel wordt nagepraat over enorme vermeende gevaren?
Zouden we van de pers onderhand niet mogen verwachten dat zij een bijdrage gaat leveren aan samenwerking met deze grote natie. China ontkennen is een slechte zaak. Samenwerken lijkt me meer op te leveren dan de stemmingmakerij die er nu in de westerse pers is.
Louis Raaijmakers, Tilburg
‘De Führer wil geen kalmeringsmiddel’. Mooi, dagboekfragmenten van Theodor Morell, de lijfarts van Adolf Hitler. Maar had er niet even bij moeten staan dat dat woord arts van zeer zware aanhalingstekens voorzien had moeten worden (kwakzalver was een beter woord geweest)?
Dat wat hij Hitler allemaal voorschreef ook onder de beruchte medische experimenten van nazi-dokters kan worden gerekend? Dat wel capabele collega’s van Morell dachten dat hij Hitler eerder zieker dan gezonder maakte. En dat Hitler mede daardoor voor geen enkele rede meer vatbaar was in 1944 en 1945?
Dat Morell degene was die euthanasieprogramma T4 van een ‘wetenschappelijk’ argument voorzag door in herinnering te brengen dat bij een enquête ten tijde van de Weimarrepubliek onder ouders van gehandicapten 73 procent zei ‘een mooie dood’ te steunen?
Dat Morell de voor velen desastreuze sulfanomide-experimenten initieerde om te kunnen bewijzen dat een door hem gemaakte variant even succesvol was als penicilline. En dat Reinhard Heydrich in leven was gebleven als dat middel was gebruikt? (Uitkomst: niet dus.) Dat hij een grote vriend van Martin Borman was?
Dat Morell na de oorlog nergens van werd beschuldigd? Hij stierf in 1948 aan volledig aan zichzelf te wijten vetzucht. Dan was het zinvol geweest om in de krant dagboekfragmenten op te nemen van een man van wie waarschijnlijk nauwelijks een lezer ooit had gehoord.
Leo van Bergen,, auteur van De poppenspeler van Mengele, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Antwoord op al uw vragen
Updates, wijzigingen en klachten
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2024 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden