In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Talloze denkstukken zijn er inmiddels over verschenen: wat moet je met discutabele kunstenaars? Kun je hun werk los zien van hun (vermeende) omstreden daden? Wil je een film zien van een regisseur van wie je denkt, of zelfs wéét, dat hij niet pluis is?
Het antwoord is natuurlijk ‘hangt ervan af en dat bepaal ik zelf wel’. Maar in de praktijk kan het zijn dat de keuze vóór de nieuwsgierige filmliefhebber wordt bepaald. Zo waren de laatste films van regisseurs Woody Allen (beschuldigd van misbruik van zijn stiefdochter, niet veroordeeld) en Roman Polanski (veroordeeld vanwege ‘onwettig seksueel contact met een minderjarige’) wel te zien op het filmfestival van Venetië, maar tot een Amerikaanse release kwam het niet.
Distributeurs daar maken blijkbaar ofwel een principiële afweging, of ze vrezen dat het publiek dat doet en dat de films te weinig zullen opbrengen, of ze vinden het werk gewoon slecht – The Palace van Polanski is een draak.
Maar er is een levendig illegaal circuit, bleek uit vaktijdschrift The Hollywood Reporter. Journalist Jordan Hoffman had er lucht van gekregen dat er onder cinefielen clandestiene kopieën circuleren van Woody Allens Coup de chance. Via ‘een vriend die in de onafhankelijke filmdistributie werkt’ bemachtigde hij een link waarmee hij de film online kon bekijken.
Weliswaar met een vertaling die met AI was gemaakt op basis van de Nederlandse ondertiteling, maar Hoffman vond op een zogeheten filmtorrentsite (‘via die vriend, want ik weet niet hoe dit werkt’) een versie van ene Fergus, ‘cinefiel en linguïst’, die dat dan weer ‘zin voor zin’ had gecorrigeerd naar normaal Engels.
Verder spittend kwam Hoffman zelfs georganiseerd ondergronds verzet op het spoor: illegale screenings in New York, op een hippe locatie die hij verder niet kon onthullen natuurlijk, georganiseerd door ‘Woody Allen et Film Friends’.
Zijn persoonlijke deep throat binnen de groep liet hem weten dat het collectief bestaat uit oud-medewerkers van de cultvideotheek Kim’s Video, die nu bijna allemaal werkzaam zijn in de filmindustrie. Dat ze films vertonen – ook The Palace – ‘om de kunst te bevrijden’. En dat acteur Timothée Chalamet – die het salaris dat hij had verdiend met Allens A Rainy Day in New York uit principe had gedoneerd aan drie goede doelen – bij een screening van díé film had rondgedrenteld.
Geheimzinnigheid, exclusiviteit: zó wordt zo’n film van een hete aardappel in no time een niet te missen film natuurlijk. Geen wonder dat een Amerikaanse distributeur Coup de chance tóch aankocht, een week na het artikel. Benieuwd of het daarmee bovengronds net zo’n ‘hot ticket’ weet te worden.
Source: Volkskrant